De Herrezen Draak

‘Vertel jij het haar maar,’ zei hij tegen Nynaeve. ‘Ik heb het te druk met jullie te redden om op mijn bloedwoorden te...’ Ze keken allemaal woest langs hem heen, alsof ze plotseling een scherp mes bij de hand wilden hebben.

Hij draaide zich om, maar zag alleen Juilin Sandar, die keek alsof hij een rotte pruim in z’n geheel had ingeslikt.

‘Ze hebben er reden toe,’ zei hij tegen Mart. ‘Ik heb ze... verraden. Maar ik moest.’ Dat was weer over Mart heen, naar de vrouwen gericht. ‘Die ene met de honingkleurige vlechten sprak tegen me en ik... ik moest het doen.’ Heel lang bleven de drie vrouwen hem aanstaren. ‘Liandrin kent een stel smerige kunstjes, baas Sandar,’ zei Nynaeve ten slotte. ‘Misschien ben je niet aan alles schuldig. We kunnen de schuldvraag later aan de orde stellen.’

‘Goed. Als dat verder alles is,’ zei Mart, ‘kunnen we dan vertrekken?’

Het was hem zo helder als modder, maar hij stelde nu meer belang in weggaan.

De drie vrouwen hinkten achter hem aan de gang op en schaarden zich rond de vrouw op de bank. Ze keek hen met rollende ogen aan en huilde. ‘Alsjeblieft. Ik zal terugkeren naar het Licht. Ik zal zweren jullie te gehoorzamen. Met de Eedstaf in mijn handen zal ik het zweren. Alsjeblieft, ga me niet...’

Mart sprong op toen Nynaeve opeens een stap terug deed en vol uithaalde, waardoor ze de vrouw van de bank mepte. Die bleef liggen, eindelijk met geheel gesloten ogen, maar terwijl ze op haar zij lag, behield ze de houding waarin ze op de bank had gezeten. ‘Het is verdwenen,’ zei Elayne opgewonden.

Egwene bukte zich en doorzocht de beurs van de bewusteloze vrouw, waarna ze iets in haar eigen beurs stopte dat Mart niet kon zien. ‘Ja. Het voelt heerlijk. Er veranderde iets aan haar toen je haar die mep gaf, Nynaeve. Ik weet niet wat, maar ik voelde het.’ Elayne knikte. ‘Ik voelde het ook.’

‘Ik zou alles aan haar willen veranderen,’ zei Nynaeve grimmig. Ze nam Egwenes hoofd tussen haar handen; Egwene ging hijgend op haar tenen staan. Toen Nynaeve haar handen wegnam om ze Elayne op te leggen, waren Egwenes verwondingen verdwenen. Die van Elayne verdwenen even snel.

‘Bloed en bloed en as!’ mopperde Mart. ‘Wat moet dat? Een vrouw slaan die daar alleen maar zat? Volgens mij kon ze geen vin verroeren!’

Ze draaiden zich om en keken hem aan en hij slaakte een gesmoorde gil toen de lucht om hem heen in een dikke gelei leek te veranderen. Hij zweefde omhoog tot zijn laarzen ruim een pas boven de vloer bengelden. O, bloed en as, de Kracht! Ben ik al die tijd bang dat een vervloekte Aes Sedai die vervloekte Kracht op me zou gebruiken en nu komt het van de bloedvrouwen die ik aan het redden ben! Bloed en as!

‘Je begrijpt er niets van, Martrim Cauton,’ zei Egwene strak.

‘En tot je het begrijpt,’ zei Nynaeve nog strakker, ‘stel ik voor dat je je mening voor je houdt.’

Elayne stelde zich tevreden met een blik die hem deed denken aan zijn moeder wanneer die een rietje ging snijden.

Om de een of andere reden trakteerde hij ze op de grijns die zijn moeder altijd naar dat rietje deed grijpen. Bloed en as, als ze dit kunnen, snap ik helemaal niet hoe iemand ze ooit in die cel heeft weten te krijgen! ‘Wat ik begrijp, is dat ik jullie eruit heb gekregen terwijl jullie jezelf niet konden bevrijden, en dat jullie even dankbaar zijn als een vervloekte Tarenveerder met kiespijn.’

‘Je hebt gelijk,’ zei Nynaeve, en opeens raakten zijn laarzen de vaste grond weer, maar zo hard dat zijn tanden op elkaar klapten. En hij kon zich weer bewegen. ‘Het kost me moeite het toe te geven, Mart, maar je hebt gelijk.’

Hij weerstond de verleiding iets honends terug te zeggen, maar hij vond dat haar woorden amper verontschuldigend klonken. ‘Kunnen we nu weg? Nu die gevechten aan de gang zijn, denkt Sandar dat hij en ik jullie door een klein poortje aan de rivier naar buiten kunnen krijgen.’ ik ga nog niet weg, Mart,’ zei Nynaeve.

‘Ik ben van plan Liandrin te vinden en haar te villen,’ zei Egwene. Het klonk of ze het letterlijk bedoelde.

‘Het enige dat ik wil,’ zei Elayne, ‘is Joiya Byir een aframmeling geven tot ze piept, maar ik neem ook met een ander genoegen.’

‘Zijn jullie doof?’ bromde hij. ‘Er is hierboven een veldslag gaande! Ik ben gekomen om jullie te redden en dat zal ik doen ook.’ Egwene gaf hem een tikje tegen zijn wang toen ze langs hem heen liep, evenals Elayne. Nynaeve snoof slechts. Hij staarde ze met open mond na. ‘Waarom zei jij niks?’ gromde hij tegen de dievenvanger, ik heb gezien wat jouw gepraat opleverde,’ zei Sandar alleen, ik ben niet gek.’

‘Nou, ik blijf niet, niet midden in een veldslag!’ schreeuwde hij de vrouwen achterna. Ze verdwenen net door het kleine poortje, ik vertrek, horen jullie me?!’ Ze keken niet eens om. Worden daar gewoon gedood! Iemand zal een zwaard door hen heen jagen, net als ze de andere kant opkijken. Met een vloek legde hij zijn vechtstaf over de schouder en ging ze achterna. ‘Blijf je daar staan?’ riep hij de dievenvanger toe. ‘Ik ben niet dit hele eind gekomen om ze nu te laten sterven!’ Sandar haalde hem in toen hij door de kamer met de zwepen stoof. De drie vrouwen waren al verder, maar Mart had zo’n idee dat ze niet moeilijk waren te vinden. Bloed en as! Ik hoef alleen maar uit te kijken naar mannen die in de lucht zweven! Hij versnelde zijn pas tot een drafje.