De Cock en een recept voor moord
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #67
- Год: 2007
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2239-2
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een recept voor moord». Краткое содержание книги:
Vledder kwam hem na.
‘Waar ga je heen?
De Cock draaide zich half om.
‘Wij gaan nu naar Smalle Lowietje.’
Vledder grijnsde.
‘Ik weet het. Jouw dorstige keel snakt naar het fluweel van een cognackie. Maar mijn hongerige maag snakt naar een broodje, De Cock. Het is etenstijd.’
‘Dan neem je bij Lowietje maar iets hartigs.’
Lowietje, wegens zijn geringe borstomvang in het wereldje van de penoze steevast Smalle Lowietje genoemd, zwaaide al meer dan een kwarteeuw met milde hand de scepter in het schemerig intieme lokaaltje, dat hij vol trots als ‘mijn etablissement’ betitelde.
Het was erg druk op dit uur van de dag. Mannen en vrouwen die na werktijd graag wat napraatten bij een drankje voordat ze naar huis gingen of een hapje gingen eten in een of ander restaurantje.
Toen de rechercheurs binnenstapten, begroette Lowietje hen uitbundig over de hoofden van de gasten heen. De Cock schudde hij hartelijk de hand tussen twee mannen aan de bar door. Op zijn miezerig muizensmoeltje lag een gulle glans van verrukking. Smalle Lowietje was bijzonder op de grijze speurder gesteld… een genegenheid, die door De Cock soms schaamteloos werd uitgebuit.
De Smalle wuifde met een joviaal gebaar tegen een paar bezoekers dat ze plaats moesten maken aan de tapkast.
‘Ik ben blij u weer te zien,’ zei hij vrolijk tegen De Cock. ‘Ik was al bang dat u van de commissaris een strak drankverbod had opgelegd gekregen.’
De Cock schoof glimlachend op de vrijgekomen kruk. Vledder bleef naast hem staan.
‘Een drankverbod zou voor mij einde verhaal betekenen. Ik diende dan onmiddellijk mijn ontslag in.’
Smalle Lowietje lachte en keek de twee rechercheurs aan.
‘Hetzelfde recept?’
Zonder op antwoord te wachten, dook hij aalglad onder de tapkast en kwam omhoog met een fles verrukkelijke Franse cognac Napoleon, die hij speciaal voor De Cock gereserveerd hield. Hij zette met een routinegebaar drie diepbolle glazen op de bar en schonk klokkend in. Lowietje dronk altijd een glaasje mee.
‘En heb je wat hartigs voor de jongeman?’ vroeg De Cock met een schuinse blik naar Vledder.
‘Zeker, wordt geregeld.’
Lowietje keek op.
‘Druk aan de Kit?’ vervolgde hij. De Cock trok achteloos zijn schouders op.
‘De misdaad kent geen vijfdaagse werkweek,’ antwoordde hij vlak. ‘En van atv-dagen heeft de penoze nog nooit gehoord.’ Voorzichtig nam hij zijn glas op, warmde het in de kom van zijn hand en nam een slokje. Met gesloten ogen liet hij de cognac door zijn keel glijden. Begeleid door een zoete zucht zette hij zijn glas weer voor zich op de bar neer.
Vledder wachtte nog even tot hij een bodempje in zijn maag had gelegd met de stukjes kaas en worst die Lowie met een zwierig gebaar voor hem op de bar had getoverd. Zwijgend begon hij te eten. Bij de bezoekjes aan het etablissement van Smalle Lowietje had hij toch al het gevoel dat hij er voor spek en bonen bij zat.
‘Lowie,’ sprak De Cock gedragen, ‘dit zijn van die schaarse momenten in het leven, die mij zelfs met de misdaad verzoenen.’ Smalle Lowietje keek hem vertederd aan.
‘De Cock,’ sprak hij bewonderend, ‘jij kunt soms van die mooie dingen zeggen.’
De grijze speurder glimlachte.
‘Doe jij wel eens aan de mode?’
Smalle Lowietje streek met zijn kleine handjes over zijn morsige vest.
‘Mijn mode,’ grijnsde hij, ‘is al een kwarteeuw onveranderd.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Weet jij iets van modehuizen?’
De tengere caféhouder knikte Vledder toe.
‘Smaakt het?’Daarna richtte hij zich met een hulpeloos gebaar naar De Cock. ‘Ik ken wel een grietje dat in een modehuis werkt. Daar heeft ze een moordbaan.’
‘Gisteravond hebben wij de directeur van het modehuis Verbruggen aan de Nieuwezijds Voorburgwal dood in zijn fraaie pand aan de Keizersgracht gevonden. Vermoord. Iemand legde een strop om zijn nek.’
Smalle Lowietje keek verrast.
‘Dat is het.’
‘Wat?’
‘Waar dat grietje werkt: modehuis Verbruggen.’
‘Hoe heet ze?’ vroeg De Cock.
Smalle Lowietje maakt een schouderbeweging.
‘Haar voornaam ken ik niet. Maar ze is de oudste dochter van Herman de Graaf.’
De Cock trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
‘En wie is Herman de Graaf?’
De tengere caféhouder wuifde.
‘Herman de Graaf kwam vroeger vaak hier in mijn etablissement. Een vaste bezoeker. Hij zat in de bouw. Een prima vakman. Hij verdiende zo goed dat hij zijn oudste dochter heeft kunnen laten studeren. Hij was altijd erg trots op die meid. Volgens hem een kanjer.’
‘Die Herman de Graaf komt hier niet meer bij jou?’ Smalle Lowietje schudde zijn hoofd met een droeve uitdrukking op zijn gezicht.
‘Lang niet meer gezien. Hij is slecht ter been. De laatste keer dat ik hem heb gezien liep hij achter zo’n karretje, een rollator.’
‘Waarom?’
Smalle Lowietje trok een gekweld gezicht.
‘Herman de Graaf is van een steiger gevallen en kwam in de wao terecht. Met een hok vol kinderen is dat geen vetpot. Ik denk dat een borreltje buiten de deur er niet meer af kon.’
‘Weet je waar hij woont?’
Smalle Lowietje zuchtte.
‘Hij woonde vroeger vooraan op de Kromme Waal. Ik heb later gehoord dat zijn vrouw daar nog is gestorven.’
‘Is hij daarna verhuisd?’
‘Ik heb gehoord dat hij in verband met de verzorging van zijn vele kinderen kort na haar dood opnieuw is getrouwd. Met een knappe weduwe, die hij al geruime tijd kende… vrouw van een gestorven vriend uit de Vierwindenstraat. Ik geloof niet dat hij nog in de stad woont. Volgens de laatste berichten zou hij nu met haar ergens in Hoorn wonen.’
Bij het noemen van de Vierwindenstraat keek Vledder op. Daar had hij Mathilde toch naartoe gebracht! Kon toeval zijn natuurlijk.
‘Heeft die oudste dochter ooit op de Wallen gezeten?’ vroeg De Cock.
Smalle Lowietje reageerde furieus.
‘Ben je belazerd,’ riep hij geschokt. ‘Die oudste van Herman is een keurige meid. Hij nam haar wel eens mee naar hier… om te pronken. Een schatje. Herman de Graaf was zelf ook een toffe gozer. Geen penozejongen, maar gewoon een hardwerkende bouwvakker.’
De Cock zuchtte omstandig. Het duizelde hem een beetje. Het verhaal van Smalle Lowietje tolde door zijn hoofd. Ook hij dacht aan de avond ervoor. Hij wees naar zijn glas.
‘Lowie,’ sprak hij hees, ‘schenk nog eens in.’
8
Met de zachte gloed van verrukkelijke cognac in hun aderen slenterden De Cock en Vledder vanuit het etablissement van Smalle Lowietje naar de Achterburgwal. Het was er bijzonder druk. Een omvangrijk leger van behoeftigen slofte turend en keurend langs de vele ramen waar hoertjes van velerlei fatsoen in barmhartig zachtrood licht hun bekoorlijkheden uitstalden.
In de tientallen jaren die De Cock aan het beruchte politiebureau aan de Amsterdamse Warmoesstraat dienstdeed, had hij beroepshalve dikwijls het fenomeen van de Wallen in vol bedrijf bezien. Steeds met verbijstering. De oude rechercheur kon zich ook in zijn jonge jaren niet voorstellen hoe vele mannen schijnbaar zonder enige voorbereiding, vrijwel ad hoc, met een prostituee de liefde konden bedrijven. Zijn eigen seksuele behoefte, zo wist hij, vergde wel enige tijd van toewijding, intimiteit en emotie.
Vledder zag de rosse buurt als een toeristische attractie. Hooguit glimlachte hij om de reacties van de mannelijke en de vrouwelijke passanten.
Het begon weer te regenen, niet fel, maar zacht, miezerig. Het deerde het leger van behoeftigen niet. Het slofte onverdroten voort. De business bleef in vol bedrijf. Bij enkele nieuwe beeldschone Zuid-Amerikaanse meisjes stonden mannen, meest met snorren, geduldig in de rij.
De Cock schoof zijn oude hoedje iets naar voren en trok de kraag van zijn regenjas omhoog. Met zijn vlakke hand veegde hij de regen van zijn gezicht en blikte speels opzij naar Vledder.