De Cock en een recept voor moord
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #67
- Год: 2007
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2239-2
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een recept voor moord». Краткое содержание книги:
Vledder grinnikte.
‘Dan bleef hij met onopgeloste moorden zitten.’
‘En daar is meneer de commissaris te benauwd voor!’ Vledder trok een denkrimpel in zijn voorhoofd.
‘Vertel, De Cock. Wat wilde Buitendam eigenlijk van je? Zo woedend als nu heb ik je niet vaak meegemaakt.’
De Cock krabde zich achter in zijn nek en overdacht hoe hij moest beginnen. Meteen maar daar waar zijn woede lag, besloot hij.
‘Mathilde de Graaf heeft bij de zedenpolitie aangifte tegen jou gedaan…’
‘Wat? Echt waar?’
‘Ja.’
‘Ter zake verkrachting?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ongewenste intimiteiten. Ze heeft een formele aangifte ter zake verkrachting of poging daartoe blijkbaar niet aangedurfd. Bang dat zij bij een listig verhoor door de mand zou vallen.’ Vledder keek geschrokken. ‘Jij was er al bang voor, De Cock. Welke intimiteit zou ik dan ongewenst met haar hebben uitgevoerd?’
De Cock grijnsde.
‘Jij zou jouw hand op haar knie hebben gelegd en die hand over haar dijbeen naar boven geschoven hebben. Je weet wat daarmee wordt bedoeld…’
Vledder grinnikte vreugdeloos.
‘Hoe verzint ze het. Ik heb haar met geen vinger aangeraakt. In de realiteit heb ik meer gegronde redenen om aangifte tegen háár te doen, dan zíj tegen míj.’ Hij was achter zijn bureau gaan staan. ‘Laat het maar zo,’ sprak De Cock sussend. ‘Het is geen misdrijf als een man over de knie van een vrouw strijkt.’
‘Krijg ik daar disciplinair geen last mee?’ Vledder zakte weer terug op zijn stoel en sloeg zijn handen tegen zijn wangen. ‘Niet direct, Dick, daar zal toch een onderzoek aan vooraf moeten gaan.’
De oude rechercheur zweeg even.
‘Wat ik veel ernstiger vind, is dat Mathilde de Graaf via die aangifte of kennisgeving bij de zedenpolitie probeert Buitendam te bewegen om ons te verbieden haar in deze zaak verder te benaderen.’
Vledder keek hem verbijsterd aan.
‘Hij is toch niet gek geworden of zo?’
De Cock kreeg weer een twinkeling in zijn ogen.
‘Laten we een onderlinge discussie over zijn geestelijke gesteldheid maar achterwege laten. Heb je Bram van Wielingen nog gebeld?’ vroeg hij belangstellend.
‘Ja.’
‘Had hij nog wat?’
‘Van Wielingen heeft het receptenbriefje grondig laten onderzoeken.’
‘En?’
‘Geen vingerafdrukken gevonden.’
‘Jammer.’
‘Van Wielingen heeft, naar zijn zeggen, prachtige vergrotingen van het bewuste briefje naar twee grafologen gestuurd.’ De Cock snoof.
‘Het kan wel even duren voor wij van die handschriftkundigen horen.’
Vledder trok een lade van zijn bureau open en nam daaruit een notitie.
‘Op de achterzijde van het receptenbriefje stond nog een tekst, die wij gisteravond niet hebben waargenomen omdat wij de achterkant niet hebben bekeken.’
De Cock trok zijn wenkbrauwen samen.
‘Wat voor een tekst?’
Vledder las hardop voor.
‘Jouw medicijn, puntkomma, een wurgkoord om je nek.’ De Cock lachte. ‘Dat hebben we wel kunnen waarnemen. Het mankeerde er nog maar aan dat op de voorkant z.o.z. stond, zie ommezijde.’
‘Dat staat er ook.’
De Cock reageerde niet, hij keek zijn jonge collega peilend aan.
‘Zou jij een daderprofiel van de moordenaar van de heer Verbruggen durven maken?’
Vledder grinnikte.
‘Dan moet ik een beetje koffiedik kijken of diep in een glazen bol turen.’
‘Nou? Probeer het eens.’
Vledder maakte met zijn handen een gebaar of hij een bol omvatte.
‘Ik zie, ik zie… een door woede en haat verteerde man.’
‘Meer niet?’
Vledder wapperde met zijn handen en maakte weer een bol.
‘We weten niet waardoor die woede en haat in die man zijn gevoed,’ sprak hij bezwerend, ‘hoe die zijn ontstaan. Wanneer wij dat weten, zo vermoed ik, ligt de dader binnen handbereik.’ Hij ging achterover zitten en klapte in zijn handen.
De Cock schoof zijn onderlip iets naar voren.
‘Een mooi perspectief,’ sprak hij hoopvol. ‘Zoals altijd, in bijna elke zaak, blijft de vraag: wat is het motief?’
Vledder knikte.
‘En daarover heb ik nog geen flauw idee, rechercheur De Cock.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Wellicht speelt Mathilde de Graaf daarin een rol… kent zij de achtergronden van de moord op Verbruggen.’
De Cock kneep zijn ogen halfdicht.
‘Doe gewoon, Dick. Wat denk je, weet Mathilde de Graaf, of vermoedt ze, wie de moord pleegde?’
Vledder trok zijn schouders op.
‘Daar zijn geen aanwijzingen voor. Ze gaf gisteravond de dode Verbruggen een mep. Dat was een uiting van haat. De oorzaak van die haat en het waarom van die klap wil ze niet kwijt. Wellicht is dat juist de reden waarom ze wil dat wij uit haar buurt blijven.’
‘Terugkomend op het daderprofiel… kan de dader volgens jou geen vrouw zijn?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Dat dacht ik niet. Deze man, deze dader, is bezeten door woede en haat tijdelijk geestelijk gestoord. Hij genoot al van zijn moord toen hij het recept uitschreef.’
7
De Cock leunde achterover op zijn bureaustoel en blikte op de klok boven de toegangsdeur naar de grote recherchekamer. Het was een paar minuten na drie uur. Hij gebaarde vergenoegd voor zich uit.
‘We hebben al veel gedaan vandaag. Die keurige meneer Gerbrandsen verhoord, die zich als dader presenteerde. Met Van Maathuizen van het modehuis Verbruggen gesproken en jij hebt Anita de Reus, die kleine pittige receptioniste laten praten…’
Vledder onderbrak hem.
‘En jij hebt onze geachte commissaris weer eens op stang gejaagd.’
‘En jou tegen hem in bescherming genomen,’ zei De Cock en wees daarbij op Vledder.
‘Alles bij elkaar… veel gedaan vandaag.’
Vledder gromde.
‘Maar we zijn nog niets opgeschoten. Wij hebben in ons onderzoek geen wezenlijke vorderingen gemaakt.’
‘De dag is nog lang.’
‘De Cock, Bram van Wielingen heeft ook al foto’s van de affaire Verbruggen laten bezorgen, dat vergat ik je te zeggen. Ik heb ze in de la van je bureau gelegd.’
‘Zijn daar ook de foto’s van het bewuste recept bij.’
‘Ja.’
De Cock trok de la open en legde de foto’s naast elkaar voor zich op het bureaublad. Van Wielingen had goed werk geleverd. Op de haarscherpe vergrotingen was de tekst op het recept duidelijk te lezen.
‘Niet te geloven, onderaan staat toch z.o.z.,’ merkte hij op. ‘Dat zei ik toch,’ antwoordde Vledder. ‘Maar heel onduidelijk. Ik heb dat gisteravond over het hoofd gezien.’
Ineens staarde de oude rechercheur Vledder aan.
‘Ik heb je er vandaag nog niet over gehoord,’ sprak hij hoofdschuddend. ‘Maar moet jij vandaag geen gerechtelijke sectie op het lijk van Willebrord Theodorus Gredanus Verbruggen bijwonen?’
Vledder keek verschrikt op.
‘Ja, waarachtig, vandaag, om vier uur. Ik was het bijna vergeten. Ik heb vanmorgen vroeg al een afspraak gemaakt met dokter Rusteloos. Hoe laat is het? Red ik het nog?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Je hebt nog ruim de tijd. Het is goed drie uur. Maar nu moet je wel opstappen. Als het verkeer tegenzit, red je het niet.’
‘Wat ga jij intussen doen?’ vroeg Vledder.
De Cock glimlachte.
‘Ik ga naar het Centraal Station.’
‘Wat moet je daar doen?’ vroeg Vledder verbaasd.
‘Een trein nemen die naar Purmerend rijdt.’
‘Dan mag jij nu ook wel opstappen. Wat wil je doen in Purmerend?’
De Cock liep naar de kapstok en begon zijn jas aan te trekken.
‘Ik ga in Purmerend in de Fluitstraat onze oude vriend dokter Van Aken opzoeken en hem vragen of het zijn gewoonte is om in zijn bloeiende praktijk blanco receptenpapiertjes te laten slingeren.’ Toen zette hij zijn hoedje op en deed de deur open.