De Cock en een recept voor moord
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #67
- Год: 2007
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2239-2
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een recept voor moord». Краткое содержание книги:
Jan van Aken was van alle huisartsen de bekwaamste die ooit in Purmerend en omstreken zieken, zwakken en gewonden had bijgestaan, vond De Cock. Heel ongedwongen, in een overhemd met een nonchalant dik vest erover, zat hij achter zijn bureau in de gezellige spreekkamer. Hier voelden zijn patiënten zich beslist op hun gemak.
Lachend keek hij De Cock aan.
‘Hoe kom jij hier… als patiënt of als ambtelijk beschermer van belaagden, kinderen en maagden?’
De oude rechercheur grinnikte.
‘Ik wist niet dat jij je patiënten onder deze drie categorieën onderbracht.’
De huisarts knikte instemmend.
‘De maagden,’ reageerde hij met een vrolijke grimas, ‘vormen een minderheid.’
De Cock lachte.
‘Ik kom noch als het een, noch als het ander.’
‘Jij hebt ook geen platvoeten?’
De Cock keek hem niet-begrijpend aan.
‘Vanmorgen nog niet.’
Jan van Aken grijnsde.
‘Jij bent toch rechercheur, De Cock. Toen ik klein was verslond ik de avonturen van de Saint. Die held met het aureool van een heilige sprak altijd spottend over “een paar platvoeten” en daarmee bedoelde hij een rechercheur. Rechercheurs hadden volgens hem altijd platvoeten van het vele lopen.’
De Cock maakte een afwerend gebaar.
‘Dat is uit het stenen tijdperk. Ik heb heus mijn kilometers door Amsterdam getrokken, zonder platvoeten. Maar de huidige rechercheurs lopen niet zo veel meer.’ Hij nam een fotokopie uit de binnenzak van zijn colbert en schoof die over het bureau. ‘Jan van Aken, schrijf jij dergelijke recepten uit?’ vroeg hij plagend.
Van Aken nam het papier op.
‘Een receptenbriefje van mij?’ zei hij verbaasd.
‘Pede poena claudo,’ las hij toen hardop.
De Cock wees op de fotokopie van het briefje.
‘Weet jij wat dat betekent?’
Van Aken trok een grijns.
‘Als je medicijnen hebt gestudeerd, moet je wel iets van Latijn weten. Maar ik heb geen flauwe notie wat straf met kreupele stappen moet betekenen.’
De Cock glimlachte.
‘Ik ken alleen wat potjeslatijn. Maar ik weet dat het een Latijns gezegde is. Het betekent zoveel als: straf die laat op de misdaad volgt.’
Van Aken las verder.
‘Een prikkelende tekst,’ merkte hij op. ‘Hoe kom je hieraan?’
‘Het zat met een veiligheidsspeld op de revers van een vermoorde man geprikt.’
‘Merkwaardig. En waarom, als ik je vragen mag?’
‘Dat zou ik aan de moordenaar moeten vragen en die ken ik nog niet.’
Jan van Aken wees naar de fotokopie.
‘Hoe… eh, hoe komt die moordenaar in vredesnaam aan een blanco receptenbriefje van mij? Ik vind dit een angstig idee.’ De Cock knikte.
‘Precies. Daarvoor ben ik naar Purmerend gekomen. Laat jij wel eens blanco receptenbriefjes slingeren?’
Van Aken schudde zijn hoofd.
‘Integendeel. Ik ga er altijd heel zorgvuldig mee om.’ Hij schoof zijn stoel iets achteruit en trok een lade van zijn bureau open.
‘Kijk, hier liggen ze. En ik heb er altijd een stel bij me voor het geval dat ik tijdens een visite een recept moet uitschrijven.’
‘En daarvan kan je er nooit een zijn kwijtgeraakt?’
‘Ik zou niet weten hoe. En ik tel ze ook niet.’
‘Is er hier bij jou op de praktijk wel eens ingebroken?’
‘Nee.’
‘Dan moet iemand dus in de la van jouw bureau hebben gezeten. Kan dat?’
Van Aken keek nog eens in de la en schoof hem toen dicht.
‘Het gebeurt wel eens dat ik even word weggeroepen. Of heel even naar de behandelkamer moet.’
‘Terwijl hier iemand zit?’
‘Ja.’ Het leek of de huisarts zich schuldig voelde.
De Cock zuchtte.
‘Dat betekent,’ formuleerde hij voorzichtig, ‘dat de man of de vrouw die in het bezit was van het blanco receptenbriefje waarop later deze vreemde tekst is geschreven, een patiënt van jou is, of was, of in elk geval een keer hier moet zijn geweest.’
‘Dat is zeker mogelijk,’ zei Van Aken. Hij keek met een sceptische blik omhoog naar De Cock. ‘Wat wil je… dat ik mijn hele patiëntenbestand uitspit en bij iedereen moet nadenken of er een dief in schuilt?’
De oude rechercheur schudde zijn hoofd.
‘Nee,’ zei hij vergoelijkend, ‘maar wanneer ik in mijn onderzoek op een man of een vrouw stuit, die ik als een mogelijke dader zou kunnen aanduiden, mag ik dan voorzichtig aan jou vragen of die persoon bij jou ooit in behandeling is geweest?’
Van Aken voelde zich duidelijk opgelucht.
‘Als ik jou en de wet kan dienen,’ grinnikte hij, ‘zal ik dat niet nalaten.’
Toen De Cock de grote recherchekamer binnenkwam wierp hij zijn oude hoedje met meesterlijke precisie op de haak van de kapstok. Het toverde een blijde glimlach op zijn gezicht. Daarna wurmde hij zich uit zijn regenjas, liep glunderend naar zijn bureau en liet zich in zijn stoel zakken. De oude rechercheur monsterde de sombere trekken op het gezicht van Vledder.
‘Is er wat?’
De jonge rechercheur gromde.
‘Ik ben net binnen.’
‘Had dokter Rusteloos zoveel tijd nodig?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Welnee,’ riep hij opgewonden. ‘Rusteloos was gauw klaar. Hij vond gebroken kraakbeenringetjes in de luchtpijp van het slachtoffer. Die oude lijkensnijder weet bij verwurging toch precies waar en wat hij zoeken moet.’
‘Geen bijzonderheden?’
Vledder tuitte zijn lippen.
‘Gezien de diepe en scherpe insnoeringen van het wurgkoord in de hals schatte de dokter dat de dader over een meer dan gewone lichaamskracht beschikt.’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Daar doen we ook niet veel mee,’ sprak hij geringschattend. ‘Er zijn zoveel mensen die een sport beoefenen die de kracht van handen en armen activeert… Heb je het wurgkoord meegenomen?’
Vledder wees op een plastic zak op zijn bureau.
‘Rusteloos heeft het voor mij schoongemaakt en ontsmet.’
‘Heb je de kleding die Verbruggen op de avond van de moord droeg nog nageplozen?’
‘Natuurlijk.’ Vledder knikte verbaasd. Hij wist wat hem te doen stond, wat dacht De Cock nou.
‘Ik vond in de kontzak van zijn broek een fraaie, in leer gebonden agenda. Ik heb nog niet gekeken of er iets bijzonders voor ons in staat.’
De Cock glimlachte, hij voelde de wrevel van Vledder wel aan, maar hij wilde altijd grip op alle onderdelen van een onderzoek houden.
‘Dan is alles toch goed verlopen?’
Vledder gromde.
‘Ik kwam midden in een file terecht.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘En daar kan ik slecht tegen. Een metertje vooruit en weer stoppen… een metertje vooruit en weer stoppen. Gallisch word ik van het spitsuur in de stad. Als ik op zo’n moment in een tank zou rijden, schoof ik alles voor mij van de weg.’
‘Ik wist niet dat jij zo gewelddadig kon zijn, Dick. Intussen zat ik rustig in de trein.’
Vledder boog zich iets naar voren.
‘En, heeft dokter Jan van Aken bekend dat hij blanco receptenbriefjes laat slingeren?’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Ik ben in zijn spreekkamer geweest en ik weet nu waar hij die bewaart. Zo’n briefje moet in een onbewaakt ogenblik uit een la van zijn bureau zijn gestolen.’
‘Dat kan een assistente zijn, een schoonmaakster of een patiënt.’
De Cock knikte.
‘Dat laatste ligt het meest voor de hand.’
‘Hebben we daar wat aan?’
‘Je bedoelt voor ons onderzoek?’
‘Misschien moeten we dat hard maken.’
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
‘Misschien in de toekomst.’
De oude rechercheur stond van zijn stoel op en slenterde naar de kapstok.