De Cock en een recept voor moord

De Cock voelde hoe de woede in zijn aderen sloop. Inderdaad, de commissaris durfde Vledder af te vallen. Toch door die Mathilde, begreep De Cock.

‘Vledder benadert vrouwen,’ reageerde hij fel, ‘van welke leeftijdsgroep ook… altijd uiterst respectvol.’

Buitendam trok een bedenkelijk gezicht.

‘Ik ben vanmorgen gebeld door de chef van de zedenpolitie aan het hoofdbureau. Er is tegen Vledder een klacht ingediend ter zake ongewenste intimiteiten.’

Al voelde De Cock welke kant Buitendam op wilde, toch vroeg hij:

‘Door wie?’

De commissaris blikte op een notitie voor zich op zijn bureau.

‘Door een mejuffrouw Mathilde de Graaf.’ Met een vragende blik keek hij De Cock aan.

‘Dat is de secretaresse van die vermoorde directeur van het modehuis Verbruggen.’

‘Ja.’

De Cock veinsde onbegrip.

‘Wanneer moeten die… eh, die ongewenste intimiteiten dan wel hebben plaatsgevonden? Vledder is tijdens diensttijd vrijwel voortdurend in mijn gezelschap.’

Commissaris Buitendam tikte met zijn wijsvinger op de notitie.

‘In jullie eigen dienstwagen, toen Vledder haar zo rond middernacht op jouw verzoek naar de Vierwindenstraat bracht.’ De Cock schudde zijn hoofd.

‘Commissaris,’ sprak hij beslist, ‘dat kan niet. Onmogelijk. Daar was absoluut geen ruimte voor. Vledder was in luttele minuten weer bij mij op de plaats delict.’

Buitendam grijnsde.

‘Een hand is snel op een vrouwenknie gelegd en naar boven geschoven.’

De Cock fronste zijn wenkbrauwen. Hij had al veel aantijgingen van de commissaris op zijn werk gehoord in de loop van de jaren, maar een collega een douw laten geven, dat pikte hij niet.

‘Beweert zij dat?’ vroeg hij, en het leek of hij de woorden bijna in het gezicht van zijn meerdere spuugde.

Commissaris Buitendam deinsde achteruit en knikte.

‘Mejuffrouw Mathilde de Graaf heeft ook kritiek geuit over jouw optreden gisteravond.’

De Cock snoof. Het moest nu niet gekker worden.

‘Mijn optreden?’ en hij sloeg met de vlakke hand tegen zijn borst.

Buitendam knikte opnieuw.

‘Jij had volgens haar kunnen voorkomen dat zij met een slachtoffer van een moord werd geconfronteerd. Dat heeft haar diep geschokt. Zij heeft zich vanmorgen bij haar werkgever ziek moeten melden.’

De Cock grinnikte droog.

‘Dat is een pertinente leugen. Die confrontatie met het slachtoffer gebeurde op haar eigen uitdrukkelijke verzoek. Ik heb geprobeerd haar ervan te weerhouden. Ik heb haar erop gewezen dat de aanblik niet prettig was, maar ze wilde per se haar dode directeur nog een keer van nabij zien.’

Commissaris Buitendam zuchtte diep.

‘Mejuffrouw De Graaf heeft via de chef van de zedenpolitie aan mij, commissaris van het bureau Warmoesstraat, het verzoek gericht om haar noch door jou noch door Vledder inzake het onderzoek naar de moord op de heer Verbruggen te laten benaderen.’

‘Wat?’ Het kostte De Cock moeite zich in te houden. ‘Ze wil dat jullie haar verder met rust laten.’

‘En?’

‘Ik heb de neiging om aan haar verzoek te voldoen.’ De mond van De Cock viel halfopen en hij maakte aanstalten om in de richting van de deur te lopen. ‘Dat kan niet,’ sprak hij daarbij hoofdschuddend. ‘Dat kan absoluut niet. Mathilde de Graaf is een belangrijke getuige in deze zaak. We zullen haar verklaringen verder moeten aanvullen.’

‘Dat moet dan later maar bij de rechter-commissaris gebeuren.’ De Cock ging weer recht voor het bureau van de commissaris staan. ‘Onzin!’ zei hij.

Commissaris Buitendam keek hem bestraffend aan.

‘Dat is een onbehoorlijke opmerking.’

De oude rechercheur grijnsde breed; hij wist welk argument hij nu zou gebruiken.

‘Mejuffrouw Mathilde de Graaf,’ betoogde hij met nadruk op elk woord, ‘speelt het handig. Vermoedelijk is zij tot haar nekharen bij deze moord betrokken. Door Vledder en mij uit haar buurt te houden, kan zij ons onderzoek traineren… zelfs onmogelijk maken.’

De Cock zuchtte diep terwijl hij Buitendam meewarig aankeek.

‘Dat een commissaris van politie die truc niet doorziet, is naar mijn gevoel een duidelijk bewijs van onbekwaamheid en onvermogen.’ Hij wist dat hij ver gegaan was… te ver.

Commissaris Buitendam kwam woedend achter zijn bureau vandaan. Er flikkerde vuur in zijn ogen en zijn neusvleugels trilden. Hij strekte zijn rechterhand bevend naar de deur van zijn kamer.

‘Eruit.’

Toen De Cock in de grote recherchekamer terugkwam en zich in zijn stoel achter zijn bureau liet zakken, straalde de woede van hem af. Zwaar zuchtend staarde hij voor zich uit. Vledder hem onderzoekend aan.

‘Was het weer zover?’

De Cock knikte met een verbeten gezicht.

‘Hij joeg mij weer eens zijn kamer af.’

Vledder schudde zijn hoofd.

‘Hij leert het nooit.’

‘Ik had zo’n incompetente ondergeschikte allang naar een ander bureau laten overplaatsen.’