De Cock en een recept voor moord
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #67
- Год: 2007
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-2239-2
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een recept voor moord». Краткое содержание книги:
‘Heb je goed geluisterd?’
‘Ik was even aan het kijken. Naar wie moest ik luisteren?’
‘Smalle Lowietje.’
‘Zeker.’
‘Hoe… eh, hoe vond je het fraaie verhaal van hem over bouwvakker De Graaf en zijn kroost?’
De jonge rechercheur grijnsde.
‘Dat was behoorlijk verrassend, ja.’
‘In welk opzicht?’ vroeg De Cock.
‘Neem jij aan dat de oudste dochter van bouwvakker Herman de Graaf, de Mathilde de Graaf is met wie wij kennis hebben gemaakt?’
De Cock knikte traag.
‘Daar heeft het alle schijn van… heeft een vette baan bij het modehuis Verbruggen… woont in de Vierwindenstraat… het kan niet missen.’
Vledder snoof.
‘Er zijn meer woningen in de Vierwindenstraat. En jouw vriend Smalle Lowietje schetst van haar een totaal ander beeld. Het lijkt niet op onze eigen ervaringen met de frivole secretaresse, of van de furie die ik in de auto had.’
De Cock knikte.
‘Veel lieflijker.’
‘Een gekleurd geschetst beeld?’
De oude rechercheur zweeg even.
‘Misschien iets te rooskleurig,’ sprak hij toen. ‘Ik voel er toch veel voor om bij de beoordeling van het gedrag van Mathilde de Graaf ook de visie van onze tengere caféhouder op te nemen.’
‘Waarom zou je?’ vroeg Vledder.
De Cock trok zijn gezicht in een ernstige plooi.
‘De praktijk heeft geleerd dat Smalle Lowietje in de regel goed is geïnformeerd.’
Vledder trok een bedenkelijk gezicht.
‘Ik heb er moeite mee,’ reageerde hij bedachtzaam. ‘Volgens mij bestaan er geen twee Mathildes de Graaf.’
‘Hoe bedoel je?’
Vledder spreidde zijn handen.
‘Een Mathilde de Graaf die een gemene leugenachtige verklaring bij de zedenpolitie over mij aflegt… tevens het hoertje van nota bene drie directeuren tegelijk…’
‘En,’ vulde De Cock glimlachend aan, ‘een keurige en oppassende intelligente dochter, pronkstuk van haar liefhebbende vader. Smalle Lowietje sprong bijna uit zijn vel toen ik hem vroeg of ze wel eens op de Wallen had gezeten.’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Dat past toch ook niet.’
De Cock lachte.
‘Er moet een combinatie zijn waarin die schijnbaar tegengestelde eigenschappen wel passen.’
‘Ik zie die combinatie niet,’ reageerde Vledder nukkig. Toen bleef hij abrupt staan. ‘Is het niet mogelijk dat Smalle Lowietje ons met opzet een verkeerd beeld van die vrouw schetst?’
‘Waarom zou hij?’
‘Geen idee.’
De Cock schudde zijn hoofd.
‘Zolang ik Smalle Lowietje ken heeft hij mij nog nooit met opzet bedrogen of valse informatie verstrekt.’
Vledder snoof, hij wilde doorlopen, maar De Cock maakte geen aanstalten.
‘De tengere caféhouder blijft in hart en ziel een jongen van de penoze,’ zei Vledder een beetje minachtend.
Voortgestuwd door een stel opgewonden Oost-Europeanen, liep De Cock door.
‘Sommige mensen,’ sprak hij gedragen, ‘verdienen na jaren van gedrag en houding jouw vertrouwen. Wanneer je dat vertrouwen zonder aanwijsbare redenen verliest, mis je de basis van je leven.’
‘Dat klinkt prachtig,’ grinnikte Vledder.
‘Ik meen het.’
Vledder spreidde zijn armen.
‘Jij gaat door het verhaal van Smalle Lowietje in een kuise en onbezoedelde Mathilde geloven?’
De Cock trok zijn schouders op.
‘Kuis en onbezoedeld… hoe gebruik je deze begrippen? Waar hebben we het over in deze omgeving.’ Hij zweeg even. ‘Ik vraag mij af hoe jij en ik over Mathilde de Graaf denken wanneer wij deze zaak tot een oplossing hebben gebracht.’
‘Wat verandert er dan?’
De Cock zuchtte.
‘Ik hoop dat wij dan alle facetten kennen om tot een juist oordeel te komen.’
Vledder versnelde zijn pas.
‘Ik heb mijn oordeel al klaar,’ riep hij venijnig. ‘Mathilde de Graaf is een leugenachtige slet.’
De Cock had geen zin verder op het onderwerp in te gaan. Nors dook hij diep in zijn kraag. Voor Vledder een teken dat het gesprek beëindigd was.
Via de Korte en de Lange Niezel liepen ze naar de Warmoesstraat.
Toen ze de hal van het politiebureau binnenstapten wenkte Jan Rozenbrand De Cock met een kromme vinger.
De oude rechercheur liep op hem toe.
‘Ben je er nog? Weet je hoe laat het is?’
‘En jij dan, De Cock, jij bent ook al zowat twaalf uur in de weer.’
‘Wat is er?’ vroeg De Cock, die het daar niet over wilde hebben.
Jan Rozenbrand zuchtte.
‘Ik ben blij dat jullie er eindelijk zijn. Er kwam ongeveer een halfuurtje geleden een bericht binnen van een vrouw, die hortend en stotend vertelde dat zij haar nieuwe vriend dood in zijn woning had aangetroffen.’
‘Verder?’
‘Omdat haar verhaal nogal verward en onsamenhangend over kwam, heb ik een surveillancewagen naar de Herengracht 1384 gestuurd.’
‘Heb je al reacties?’
De wachtcommandant wees naar de telefoon.
‘Ik kreeg zojuist de melding binnen van de bemanning van de surveillancewagen, dat op het genoemde adres — een fraai grachtenpand — inderdaad een dode man was.’
De Cock trok een grijns.
‘Vredig gestorven?’
Jan Rozenbrand schudde zijn hoofd.
‘Vermoord.’
Op de gladde houten steiger achter het politiebureau stapten De Cock en Vledder in hun oude Golf. Vanaf de Oudebrugsteeg reden ze rechts de rijbaan van het Damrak op. Het regende nog steeds. Vledder deed de ruitenwissers aan.
De Cock zakte ver onderuit. De oude rechercheur meed zo veel mogelijk het uitzicht op de zwiepende ruitenwissers. Ze hadden op hem een bijna magische invloed. Wanneer hij bleef kijken had hij de onbedwingbare neiging om de zwaaiende ruitenwissers met zijn ogen te volgen tot zijn pijnlijke nekspieren het begaven.
Hij blikte schuin omhoog.
‘Zegt jou het adres Herengracht 1384 iets?’
Vledder schudde zijn hoofd.
‘Maar ik heb al mijn aantekeningen van vandaag nog niet helemaal kunnen uitwerken. Misschien kom ik het adres nog wel ergens tegen.’
De Cock trok zijn wenkbrauwen samen.
‘Het komt mij bekend voor. Het adres sluimert ergens in mijn achterhoofd.’
Vledder gromde.
‘We hebben er al één op onze nek. Kunnen we een nieuwe moord nog wel gebruiken?’
De Cock grijnsde.
‘Dat wordt wel lastig. Misschien moeten we aan Buitendam om assistentie vragen. Of we moeten er een andere dienst mee opzadelen.’
‘Hoe?’
‘Als er seks in het spel is.’
Vledder glimlachte.
‘Schuiven we de moord naar de zedenpolitie.’
Op de Herengracht parkeerde Vledder hun Golf pal achter de surveillancewagen met zwaailicht. Ze stapten uit. Vanachter het stuur van de surveillancewagen kwam een jonge diender. Hij liep voor om de wagen heen en wees naar een jonge vrouw op de achterbank.
‘Zij heeft het lijk ontdekt en de politie gebeld,’ sprak hij zonder inleiding tegen De Cock en Vledder. ‘Ze had een sleutel van het pand… gekregen van die dode man. Dan hoefde ze niet te bellen. Die sleutel heb ik onder mij genomen. Ze heet Andrea van Loosduinen. Ik zal haar naam en adres en de inbeslagneming van de sleutel in een proces-verbaal vermelden. Aan een echt verhoor van haar heb ik mij maar niet gewaagd. Dat laat ik liever aan jullie over.’
De Cock glimlachte.
‘Keurig. Waar is jouw collega?’
De diender wees schuin omhoog naar een groene halfopen deur op een verlicht bordes.
‘Boven, bij het lijk. We hebben de meute al voor u gewaarschuwd.’
De Cock liep aan de jonge diender voorbij en beklom vermoeid de stenen treden van het bordes. Vledder volgde lichtvoetig. Het moest niet makkelijk zijn voor zijn oude collega, zo’n lange dag in touw… en niet eens een fatsoenlijke maaltijd. Hij voelde aan zijn maag en liep achter De Cock aan door de hal van het fraaie grachtenpand, een marmeren gang door met ook hier wulpse engeltjes aan het plafond. Midden in die gang, bij een open deur, stond een wat oudere diender. Ter begroeting tikte hij even aan zijn pet. Daarna wees hij in het vertrek naar de rug van een man, die in een leren fauteuil voor een monumentale schouw zat.