Wojna Honor [War of Honor - pl]

— Odruchowo uznałem, że jest to wynik celowej polityki, milady — powiedział Anson Hewitt. — Ale mogę być uprzedzony przez to, czego tu doświadczyłem.

— Jeśli nawet jesteś uprzedzony, masz ku temu aż za dużo powodów — zapewniła go Honor.

— Mnie się wydaje, że to dość ostre odstępstwo od polityki stopniowego zvriększania poziomu prowokacji — odezwała się Cynthia Gonsalvez. — Zwłaszcza że Hellbarde pierwszy otworzył ogień, nie będąc w żaden sposób zagrożony. I zrobił te z odległości ujawniającej, że imperialne rakiety mają znacznie większy zasięg, niż podejrzewaliśmy.

— Słuszne spostrzeżenia — przyznała Honor.

— Z całym szacunkiem, ale choć kwestia intencji jest bezwzględnie ważna, to w tej chwili stanowi sprawę uboczną — oznajmił McKeon. — Padły strzały, zginęli ludzie, a my straciliśmy okręt wraz z całą załogą. Co by Imperium nie planowało, udało mu się wywołać wojnę.

Cisza, jaka zapadła po tych słowach, była absolutna. Przerwała ją po długiej chwili Honor:

— Walka została stoczona, to fakt, ale powody mają wręcz krytyczne znaczenie. Bo ja jestem przekonana, że powodem była pomyłka.

— Pomyłka?! — Alice Truman miała jako jedna z nielicznych możliwość obejrzenia zapisu danych zarejestrowanych przez sensory Chantilly. — Hellbarde nie był w żaden sposób zagrożony, gdy ostrzelał nasz okręt. Biorąc pod uwagę, od jak dawna i jak uporczywie prześladował Jessicę Epps, istnieje raczej niewielka szansa, że jego kapitan nie wiedział, z kim ma do czynienia. A to oznacza, że imperialny okręt rozmyślnie, nie sprowokowany zaatakował i zniszczył okręt królewski, wiedząc, kogo atakuje.

— Nie kwestionuję przedstawionego tu przebiegu wydarzeń, Alice — wyjaśniła Honor. — Natomiast nie jestem taka pewna, czy atak był niesprowokowany.

Nie potrzebowała więzi z Nimitzem, by wiedzieć, jakie zaskoczenie wywołały jej słowa.

— Jak zauważyła kapitan Gonsalves — dodała spokojne — to, co się stało, nie pasuje do dotychczasowej stopniowej eskalacji poziomu prowokacji ze strony Imperialnej Marynarki. Co więcej, wiemy, że Herzog von Rabenstrange jest lada dzień oczekiwany w Sachsen i że ma przejąć dowodzenie od Sternhafena. Naprawdę trudno mi uwierzyć, by Imperialna Marynarka zdecydowała się rozpocząć wojnę z nami przed przybyciem nowego dowódcy operujących tu sił. I to dowódcy uważanego za najlepszego oficera flagowego w całej flocie Imperium.

— Coś w tym jest — przyznała Truman.

— Fakt — zgodził się Alfredo Yu. — Ale należy także wziąć pod uwagę, że może to być przykład dezinformacji, Wybierając moment tuż przed przybyciem Herzoga von Rabenstrange i objęciem przez niego dowództwa sił na obszarze Konfederacji, mogli kierować się tym, by umożliwić mu wyparcie się odpowiedzialności. Może zwalić winę na Sternhafena.

Honor uśmiechnęła się w duchu — Yu dokładnie w ten sam sposób został przed laty zostawiony na lodzie przez własny rząd i dowództwo.

— Dlaczego chcieliby zwalić winę na Sternhafena? — spytał Hewitt.

— Nie twierdzę, że się zgadzam z admirałem Yu — odpowiedziała mu Benson-Dessouix.

— Ale zakładając, że ma rację, chodzi nie o Sternhafena, ale o to, że mogli dokonać naprawdę ostrej prowokacji udowadniającej wszystkim, jak się kończy próba przeciwstawienia się Imperialnej Marynarce, ale tak, by zostawić sobie furtkę umożliwiającą wycofanie się bez wywołania wojny. Jeśli zwalą wszystko na niego albo na kapitana Hellbarde, a Sternhafena obwinią tylko o brak nadzoru i tolerowanie agresywności podkomendnego, co nie może zostać uznane za realizowanie jakiej kolwiek oficjalnej polityki, i zaproponują jakąś formę zadośćuczynienia, zdecydujemy się nie traktować tego jako wypowiedzenia wojny. Jest to tym bardziej prawdopodobne, jeśli właściwie oceniają podejście obecnego rządu Królestwa nieskorego do konfrontacji w imię zasad w ogóle, a tu w Konfederacji w szczególności.