Wojna Honor [War of Honor - pl]

ROZDZIAŁ XLIII

— Obawiam się, że mamy następny, milady.

Honor uniosła głowę znad czytanego raportu i zacisnęła usta. Ton Brigham nie był ponury, nie chodziło więc o zabitych, ale zabrzmiało w nim coś dziwnego… coś niepokojącego.

— Jak zły? — spytała cicho.

— Lepszy od ostatniego — pospiesznie zapewniła Mercedes. — I nieporównywalny z pierwszym. Właśnie przybył kurier od kapitana Ellisa…

— Dowodzi HMS Royalist, tak? — upewniła się Honor.

— Zgadza się — potwierdziła Brigham.

HMS Royalist należał do krążowników liniowych klasy Reliant, podobnie jak Nike — jedyny krążownik liniowy, jakim Honor dowodziła. Jednostki tej klasy nie należały już ani do najnowszych, ani najnowocześniejszych krążowników liniowych, jakimi dysponowała Royal Manticoran Navy, ale pozostały okrętami dużymi i groźnymi, zdolnymi zniszczyć każdą jednostkę mniejszą od okrętu liniowego. Miały również pierwszeństwo w modyfikacjach.

— Wraz z siostrzaną jednostką obsadzał pikietę w systemie Walther położonym w sektorze Breslau — zaczęła referować Mercedes. — Znajdowali się w systemie od pięciu dni, gdy pojawiła się eskadra ciężkich krążowników Imperialnej Marynarki. Zgodnie z pani rozkazem Eblis nadał otwartym tekstem żądanie, by trzymały się z dala od jego okrętów.

Honor kiwnęła głową — kapitanowie wszystkich okrętów otrzymali od niej rozkaz żądania, by jednostki imperialne, jakie napotkają, utrzymywały odległość co najmniej dwudziestu milionów kilometrów od ich okrętów pod groźbą natychmiastowego ostrzelania. Ostrzeżenie o standardowej treści dołączone do rozkazów zawierało krótki i na tyle obiektywny, na ile było to możliwe, opis tego, co się wydarzyło w systemie Zoraster. Honor nie miała wątpliwości, że każdy imperialny oficer, nim odebrał ostrzeżenie, miał już wyrobioną opinię na temat tego, kto spowodował tamten incydent i kto zaczął strzelać, ale chciała mieć jednoznaczne dowody, że imperialne okręty nie tylko zostały ostrzeżone, by trzymać się z dala od jej jednostek, ale także poinformowane o przyczynach tego żądania. Gdyby któryś z jej kapitanów pierwszy otworzył ogień, i tak na nic by się to nie zdało, ale przynajmniej ochroniłoby takiego oficera, gdyby Janacek i reszta tchórzliwych półgłówków zdecydowali, że Honor postąpiła źle czy przekroczyła swoje uprawnienia.

— Ostrzeżenie nie wywarło pożądanego wrażenia — podjęła Brigham. — Okręty imperialne podzieliły się na dwie grupy i zaczęły manewrować tak, by wziąć nasze w kleszcze. Kapitan Ellis początkowo miał zamiar pozwolić im na to, by utrzymać możliwość swobodnego manewrowania, ale na wszelki wypadek odpalił sondy. Jedna znalazła się na tyle blisko, by uzyskać wizualny obraz rufy jednego z krążowników. Oto obraz, jaki przekazała na HMS Royalist.

Mercedes podała Honor elektrokartę z płaskim ekranem, na którym było zdjęcie, ale zbyt małe, by można na nim było dostrzec szczegóły. Honor uaktywniła więc hologram i nad elektrokartą pojawił się znacznie większy, trójwymiarowy obraz przedstawiający rufę okrętu. Było w nim coś dziwnego…

— Co to jest? — mruknęła zdumiona i po paru sekundach odpowiedziała sama sobie: — Zasobniki z rakietami.

— Dokładniej połówki zasobników — poprawiła Mercedes. — Do takiego wniosku doszedł Ellis, a George po wstępnej analizie zgodził się z nim. Zasobniki przecięte w połowie długości i przymocowane do górnej powierzchni kadłuba.

— Cholera! — Honor była zaskoczona do tego stopnia, że zaintrygowany Nimitz zastrzygł uszami.

I dokonała szybkiej kalkulacji. Jeśli założyć, że odstępy między tymi, które było widać na hologramie, stanowiły normę, to krążownik miał ich zamontowanych na kadłubie co najmniej trzydzieści pięć, może czterdzieści.

— A dolna krzywizna kadłuba? — spytała.