Спеў аб Гаяваце
- Автор: Лангфэла Гэнры
- Год: 1969
- Язык: белорусский
- Год: Беларусь
- Переводчик: Аркадий Александрович Кулешов
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Спеў аб Гаяваце». Краткое содержание книги:
Сусветную вядомасць Гэнры Лангфэла прынесла паэма «Спеў аб Гаяваце» (1855), напісаная на аснове індзейскіх паданняў. Паэма апявае прыгажосць і мудрасць чалавека, які жыве адным жыццём з прыродай.
Перейти на страницу:
Гаварыў ёй Гаявата:
«О маленькі мой таварыш!
За адвагу Гаявата
Шле сяброўскую падзяку
I імя табе дае ён:
Зваць цябе з хвіліны гэтай
Будуць дзеці Аджыдома,
Альбо хвосцік, што лятае!»
Зноў пачаў магутны Нама
Задыхацца, скалануўся
I раптоўна сціх і плынню
Быў да берага прыбіты.
I пачуў тут Гаявата,
Як шуміць пясок і галька,
Зразумеў тады, што Наму,
Рыб Цара, прыгналі хвалі,
Мёртвым кінулі на бераг.
I пачуў ён крык і енкі,
Сумятню і лопат крылаў,
Як на зборышчы драпежных
Птушак, што здабычу дзеляць;
Між рабрын вялізных Намы
Над сабой святла палоску
Ён убачыў і заўважыў
Там Каёшк, жыхарак мора —
На яго глядзелі чайкі,
Размаўлялі між сабою:
«Гэта брат наш Гаявата!»
Ён ім крыкнуў пераможна
Са сваёй пячоры цёмнай:
«О мае браты і сёстры!
Перамог, забіў я Наму:
Вызваляйце кіпцюрамі
Вы мяне з маёй няволі,
I навек з хвіліны гэтай
Подзвіг ваш уславяць людзі,
Будуць зваць з хвіліны гэтай
Вас Каёшк, што азначае —
Дабрачыннасць і рашучасць!»
I шумлівай чарадою
Чайкі дзюбамі сваімі,
Кіпцюрамі выратоўваць
Узяліся Гаявату,
Так яны з вантробы Намы
Ад пагібелі ў няволі,
Ад магілы пад вадою
Гаявату вызвалялі.
Выйшаў ён тады на бераг
Каля роднага вігвама
I пазваў адтуль Накоміс,
Паказаўшы ёй на месца,
Дзе ляжаў на мокрай гальцы
Нерухомы Мішэ-Нама,
А над ім ляталі чайкі.
«Я, — сказаў ёй Гаявата,—
Рыб Цара забіў, усмерціў!
Глянь, ён стаў здабычай чаек,
То сябры мае, Накоміс:
Сёння вызвалены імі
Я з вантробы Мішэ-Намы.
Не гані іх прэч, Накоміс,
Хай на славу пабалююць,
Хай дадому на балота
Адляцяць, як сонца зойдзе,
I тады нясі ўвесь посуд,
Кацялкі, глякі і цэбры,
Свежым тлушчам запасайся!»
Сонца дня зайшло паволі,
Узышло начное сонца
Над залівам — бледны месяц;
З шумным крыкам чарадою
Баль свой чайкі пакідалі,
Адляцеўшы да далёкіх
Астравоў, дзе іх чакалі
Гнёзды родныя ў чароце.
Моцным сном спаў Гаявата;
А Накоміс працавала,
Покуль месяцу на змену
Не прыйшло з усходу сонца
I пакуль не прыляцелі
З астравоў сваіх далёкіх
Чайкі зноў з галодным крыкам
Чарадой на баль світальны.
Так тры дні старой на змену
Чайкі з крыкам прыляталі,
Балявалі над здабычай,
Покуль голыя рабрыны
Не абмыў прыбой і птушкі
Не пакінулі ў спакоі
Косці Намы на ўзбярэжжы.
Перейти на страницу: