Дэжа вю: перавыбранае

Стары паэт ня мае шкодных звычак, бо ад сьпіртнога зранку бывала пякотка, а ад цыгарэтаў жаўцелі зубы; потым зубоў ня стала, ды не мяняць жа звычак на схіле гадоў. Што да наркотыкаў, дык ён мог бы намякнуць на знаёмства зь імі дзеля таннай папулярнасьці ў моладзі, але хай моладзь сама дбае пра танную папулярнасьць, а стары паэт шырока вядомы, хоць і ў вузкіх колах, затое настолькі шырока, што юныя літаратары пасьля паэтычных чытаньняў, апынуўшыся ў прыбіральні ля суседняга з мэтрам пісуара, ад хваляваньня забываюць расшпіліць прарэх. “Вось здорава! – думае паэт. – Я б так ня змог!” Бо стары паэт прачытаў за жыцьцё сорак восем кніжак, дваццаць дзьве зь якіх былі ягоныя, яшчэ да дваццаці дзьвюх ён напісаў перадмовы, а першыя чатыры ён памятае смутна; хоць мае на паліцы дзьве з паловай тысячы томікаў сваіх калегаў, усе, вядома ж, з аўтографамі, каб, Божа барані, ня здаў у букіністычную кнігарню, але ён часам такі здае. У маладосьці зь яго кпілі за неадукаванасьць ды іранічна казалі: “Вучыцца, вучыцца й вучыцца!”, а цяпер не, таму што стары паэт наведаў дзьве з паловай тысячы школаў, каб кожная навучэнка, апроч вечару страты нявіннасьці ды выпускной вечарыны, запомніла яшчэ і ягоную творчую вечарыну, але ж ніводная не запомніла, а калі якая й пазнае яго на вуліцы, дык аказваецца суседкаю па лесьвічнай пляцоўцы альбо ўнучкаю. Стары паэт дагэтуль хвалюецца перад выступамі, думаючы, ці будуць крычаць “брава!” ды выклікаць “на біс”, і таму чытае з падкрэсьленым выклікам, нібы пытаючы: “Хто тут супраць мяне? Вы за ці супраць?” Але ўсё абыходзіцца, і заля дружна крычыць: “ЗА!” і “БІС!”.