Дэжа вю: перавыбранае

З кім толькі ні параўноўвалі Эўропу, дзяўчынку-каўбоя, што ўседзела на бычынай сьпіне максымальна доўга, аж да самага канца радэа. Я неяк назваў яе пясочніцаю, куды не пускаюць беларускіх дзетак іх нацыянальна непрасунутыя бацькі. Сёй-той абразіўся параўнаньнем, хоць, мяркую, каўбоям і матадорам спадабалася б. Але я тады думаў не пра пясочную арэну палітычнай карыды, а пра досыць нявінныя дзіцячыя забавы з саўком (я пра маленькую рыдлёўку), плястмасавым самазвалам ды алавянымі жаўнерыкамі, калі кожны з нас быў генэралам, які толькі пачынаў сваю пяшчаную кар’еру. Што да дзяўчатак, то яны пераважна рабілі “сакрэты”, выкопваючы ў пяску ямінкі і аздабляючы гэтыя дамавінкі жывымі кветкамі і (нежывымі) паперкамі ад цукерак і жуек. Галоўнай часткаю інсталяцыі быў каляровы кавалачак шкла, што клаўся паўзьверх – і атрымлівалася красиво; потым “сакрэт” закопваўся, старанна хаваўся, але так, каб лёгка было знайсьці, асабліва іншым. Толькі праз шмат гадоў я зразумеў, што гэта былі правобразы нашых будучых інтэрнэт-сайтаў, вершаў і порназдымкаў, што мятлікамі ляцяць на сьвятло і заблытваюцца ў сусьветнай павуціне, у душ ы прагнучы зьвярнуць на сябе хоць якую ўвагу, ды ўпарта хаваючы свае сумнеўныя “сакрэты”, нібы тая Эўропа, чэмпіёнка радэа, старая панна, што так і ня зьлезла з бычынае сьпіны для чаго іншага.