Дэжа вю: перавыбранае

Трыццаць восьмы тралейбус запальвае свае бартавыя агні: няма чаго болей рабіць на прыпынку – лепей на вышыні. Палёты ўзімку? Ніколі. Ясна і крумкачу. Але ў кіроўцы тралейбуса калядныя зоры ўваччу. Надвор’е шэпча – нялётнае, і праўды няма ў крыле, і сьветлафор заікаецца на чырвоным сьвятле. “Чырвоная Маска Сьмерці”, – сказаў бы тут Эдгар По. Але трыццаць восьмы тралейбус ня пойдзе сёньня ў дэпо. У сьведкаў пад шапкай зімовай дыба ўстаюць валасы, калі трыццаць восьмы ад ледзяной адрываецца паласы. Як ад вальсу, галовы кружацца ў пасажыраў і іхных дам. “Тралейбус ляціць у неба. Наступны прыпынак – там… Не забывайце аплачваць, – чуецца, як пароль, – на паветранай лініі сёньня працуе кантроль… Забараняецца размаўляць з кіроўцам увышыні… Пераканаўчая просьба мацней падцягнуць рамяні… Не кампастуйце талёнаў, маючы праязны… Саступайце анёлам сталага веку, інакш саступяць яны… Бізнэс-кляса для пасажыраў зь дзецьмі ды інвалі…” Болей абвестак зь неба не чуваць на зямлі… Тралейбус ляціць уверсе, унізе плыве яго цень. Нябесны дыспэтчар стаміўся лічыць: трыццаць восьмы тралейбус за дзень!