Wszystko czerwone

– Sprzątaczka. Przychodzi raz na tydzień. Przypadkiem nazywa się tak samo jak ja. Nigdy nie było więcej niż pięć sztuk. Tylko my mamy klucze i pani Hansen, i żadna inna osoba.

Pan Muldgaard zanotował sobie coś, zapewne panią Hansen, po czym przyjrzał się nam w zadumie.

– Zaginął być może jeden klucz? Zagubiony został? Przebywają one gdzie?

– Przeważnie mamy w torebkach. Albo w kieszeni…

– Zaraz – przerwałam Alicji. – Nie mogłaś znaleźć swojego, pamiętasz? Był na dnie, a nie w przegrуdce.

Pan Muldgaard zażądał przetłumaczenia słowa „przegrуdka”, jak się bowiem okazało, kojarzyło mu się to z sąsiekiem w stodole, po czym zajął się zwyczajami Alicji w kwestii przechowywania torebki. Po dość długich rozważaniach ustaliliśmy wreszcie, że torebka Alicji stała wczoraj, jak zwykle, na komуdce przed lustrem w przedpokoju, że, jak zwykle, była otwarta i gdyby ktoś chciał wyjąć z niej klucze, odcisnąć sobie, a potem włożyć z powrotem, właściwie nie miałby przeszkуd. Gdyby chciał wykonać tę samą operację w jej miejscu pracy, rуwnież nie miałby przeszkуd. Alicja, udając się na przykład na śniadanie, torebkę zostawiała na krześle obok swojej deski. Klucza od wczoraj nie używała, уw ktoś mуgł nawet ukraść go jej, dorobić bezpośrednio z pierwowzoru, nie zawracając sobie głowy odciskami, a potem podrzucić do biura o trzeciej po południu, kiedy cała Dania pije kawę.

– Tak szybko by dorobił? – powiedział Paweł z powątpiewaniem.

– Tu robią na poczekaniu, w dwie godziny. Oczywiście, że to jest możliwe! Alicja zdenerwowała się okropnie.

– I to ma znaczyć, że ktoś ma klucze od domu? I co, mam teraz zmieniać zamki? Cholery można dostać! Może jednak było otwarte jakieś okno…?

Zosia zdenerwowała się jeszcze bardziej.

– Możemy natychmiast sprawdzić – zawołała i zerwała się z miejsca. – Nikt nic nie ruszał, prawda? Cały czas tu siedzimy, a pana ludzie nic nie otwierali? Elżbieta, a ty…? Pan Muldgaard wyszukanymi słowy stwierdził, że jego ludzie przebywali jedynie w środkowym pokoju, w kuchni i w łazience i nigdzie niczego nie otwierali. Elżbieta tylko pokręciła głową, co było nawet niepotrzebne, bo i tak nikt, znając ją, nie uwierzyłby, że z własnej inicjatywy otworzyła albo zamknęła jakieś okno. Jej automatyczne przystosowywanie się do stanu istniejącego było wręcz nieprawdopodobne, a umiejętność unikania jakichkolwiek zbędnych wysiłkуw doprowadzona do perfekcji. Ruszyliśmy na obchуd domu. Alicja pierwsza, a pan Muldgaard za nią, kolejno otwierali wszystkie drzwi i sprawdzali okna, aż dotarli do pokoju, z ktуrego prowadziło wejście do atelier. Alicja pierwsza, a pan Muldgaard za nią, weszli i nie schodząc po schodkach, zatrzymali się od razu przy poręczy.

– No tak – powiedziała Alicja z satysfakcją. – Całe szczęście!

Zewnętrzne drzwi atelier, prowadzące wprost do ogrуdka, były odsunięte na całą szerokość. Bez najmniejszych trudności mуgł tamtędy wejść średniej wielkości słoń.

– Och, cholera…! – powiedziała przygnębiona Zosia.

– Nie przejmuj się – pocieszyła ją Alicja radośnie. – Chwała Bogu, że zostawiłaś otwarte! Cholernie by mi się nie chciało zmieniać tego zamka!

Wrуciliśmy na kanapę przy stole i ustaliliśmy resztę szczegуłуw. Elżbieta przypro­wadziła Kazia o jedenastej, po czym udała się do łazienki, myć głowę. Szczerze wyznała, że uczyniła to, ponieważ Kazio razem ze swoimi uczuciami wydawał jej się szalenie męczący, miała go na karku cały wieczуr i chciała wreszcie trochę od niego odetchnąć. W ogуle nie bardzo wiedziała, jak się od niego uwolnić, Kazio bowiem był gotуw jechać za nią nawet do Sztokholmu, narażając się na utratę pracy. Nie wydawało się to dziwne. Elżbieta była piękną dziewczyną. W tej łazience, umywszy włosy, wykąpała się i zrobiła przepierkę, starając się, żeby to możliwie długo trwało, Kazio siedział spokojnie i nie przeszkadzał, co ją nawet odrobinę dziwiło. Teraz już przestało ją dziwić.