Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Па класе пабег хахаток, хутка сціхлы пад поглядам Снэйпа.
— Яшчэ мінус дзесяць балаў Грыфіндору, — сказаў ён. — Вельмі разумна, Рональд Уізлі. Зрэшты, чаго і чакаць ад чалавека, які настолькі цвёрды, што не ў стане трансгрэссіраваць ні на адну цалю.
Гары абурана адкрыў рот, але Герміёна схапіла яго за руку і шэптам выклікнула:
— Не трэба, перастань! Які сэнс, толькі запрацуеш чарговае спагнанне і ўсё!
— Такім чынам, адкрыйце падручнікі на старонцы дзвесце трынаццаць, — неўзаметку ўсміхаючыся, загадаў Снэйп, — і прачытайце першыя два абзаца аб катавальным праклёне…
Рон увесь урок падушана маўчаў. Калі празваніў звон, Лаванда падышла да яго і Гары (заўважыўшы яе набліжэнне, Герміёна містычнай выявай знікла) і прынялася абурацца бестактоўнасцю Снэйпа, але толькі мацней раззлавала Рона; каб адкараскацца ад яе, ён услед за Гары схаваўся ў мужчынскім туалеце.
— Пагадзіся, што Снэйп мае рацыю, — сказаў Рон, пару хвілін моўчкі прастаяўшы перад якое трэснула люстэркам. — Нават не ведаю, ці варта здаваць іспыт. Нічога ў мяне не атрымаецца трансгрэссіяй…
— Але можаш дадаткова пазаймацца ў Хоксмідзе і паглядзець, што атрымаецца, — слушна заўважыў Гары. — Так або інакш, гэта цікавей, чым заскакваць у ідыёцкае кола. А ужо потым, калі табе здасца, што ты ўсё роўна… як бы гэта… не настолькі добра парыхтаваны, як жадалася бы, то можаш адкласці іспыт і здаць улетку са мно…. Міртл, тут мужчынскі туалет!
З унітаза суседняга адсека выляцела прывіда дзяўчынкі і прынялося плаваць пад столлю, разглядаючы іх скрозь тоўстыя, белыя, круглыя ачкі.
— А-а, — змрочна прабурчэла яна. — Гэта вы.
— А ты каго чакала? — спытаў Рон, гледзячы на яе ў люстэрка.
— Нікога, — хмурна адрэзала Міртл, калупаючы вугор на падбародку. — Ён сказаў, што вернецца да мяне… але ты таксама так казаў… — яна пакрыўджана пакрывілася на Гары, — а сам не прыходзіў шмат месяцаў. Я даўно зразумела: хлапчукам нельга давяраць.
— Мне здавалася, ты жывеш у іншым туалеце, — сказаў Гары, які вось ужо некалькі гадоў старанна абыходзіў яго бокам.
— Так і ёсць, — Міртл незадаволена тузанула плячом, — але гэта не значыць, што мне нельга адтуль выходзіць. Я калісьці бачыла цябе ў ваннай, памятаеш?
— Вельмі жыва, — адказаў Гары.
— Я думала, я яму падабаюся, — пажалілася Міртл. — Можа, калі вы сыдзеце, ён з'явіцца? У нас гэтулькі агульнага… я ўпэўненая, ён гэта таксама адчуў…
Яна з надзеяй паглядзела на дзверы.
— Шмат агульнага? — перапытаў павесялеўшы Рон. — У сэнсе, ён таксама жыве у каналізацыйнай трубе?
— Не! — з выклікам кінула Міртл. Па старым, выкладзеным кафляй пакоі разляцелася гучнае рэха. — Ён таксама вельмі адчувальны і яго таксама крыўдзяць, яму самотна і не з кім пагаварыць, і ён не саромеецца плакаць!
— Тут хтосьці плакаў? — зацікавіўся Гары. — Хто? Маленькі хлопчык?
— Не тваё справа! — адрэзала Міртл, утаропіўшы маленькія слезлівыя вочкі на Рона, які адкрвта ўсміхаўся ў увесь рот. — Я абяцала нікому не казаць і панясу яго сакрэт з сабой у…
— …ужо сапраўды не ў дол? — чмыхнуў Рон. — У адстойнік, яшчэ можа быць…
Міртл люта завыла і нырнула зваротна ва ўнітаз, расплюхаўшы ваду на падлогу. У Рона пасля пікіроўкі з ёй, падобна, адкрылася другое дыханне.
— Ты маеш рацыю, Гары, — сказаў ён, ўскідваючы на плячо заплечнік, — трэба спачатку патрэніравацца, а ўжо потым вырашаць, здаваць іспыт або не.
Такім чынам, у найбліжэйшыя выходныя Рон, Герміёна і іншыя шасцікурснікі, якім у пакінутыя да іспыту два тыдні выконвалася семнаццаць, адпраўляліся ў Хоксмід. Гары з зайздрасцю глядзеў, як яны рыхтуюцца да выхаду; ён нудзіўся па паходах у вёску, да таго ж дзень быў нейкі асабліва прыемны, і неба ўпершыню за доўгі час расчысцілася. Але Гары жадаў выкарыстаць вольны час для таго, каб яшчэ разок паспрабаваць узяць прыступам Патрэбны пакой. Выпраўляючы Рона і Герміёну, ён у вестыбюлі падзяліўся з імі сваімі планамі.
— Лепш бы, — адказала Герміёна, — ты пайшоў у кабінет Слагхорна і паспрабаваў выстарацца ўспамін.
— Я спрабую! — з прыкрасцю выклікнуў Гары, і гэта была праўдзівая праўда. На мінулым тыдні ён затрымваўся пасля кожнага ўроку зеллеварэння, разлічваючы пагаварыць з Слагхорном сам-насам, але той заўсёды так хутка ўцякаў з класа, што Гары не паспяваў яго перахапіць. Двойчы Гары падыходзіў да яго кабінета, стукаў, але не атрымліваў адказу, хоць у другі раз выразна ўчуў шамаценне старога грамафона, якое, зрэшты, імгненнасціхала.
— Ён не жадае са мной размаўляць! Бачыць, што мне трэба, але ўвільвае!