Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Яны… сочаць за Малфоем па маім даручэнні, — прызнаўся ён нарэшце.
— Днём і ўначы, — прокаркал Крычар.
— Доббі не спал цэлы тыдзень, Гары Потэр! — ганарліва паведаміў Доббі і злёгку пахіснуўся.
Герміёна прыйшла ў абурэнне.
— Ты не спаў, Доббі? Гары, ты бо не мог загадаць, каб…
— Вядома, не, — паспяшаўся запэўніць Гары. — Доббі, спаць можна, зразумеў? Але вы хоць што-небудзь высвятлілі? — хутка, пакуль зноў не ўмяшалася Герміёна, спытаў ён.
— Спадар Малфой ідзе высакародна, як належыць персоне яго паходжання, — адразу зарыпаў Крычар. — Рысамі ён нагадвае маёй гаспадыню, а манерамі….
— Драко Малфой — дрэнны хлапчук! — гнеўна піскнуў Доббі. — Дрэнны хлапчук, які… які…
Ён здрыгануўся, увесь, ад пэндзліка чахольчыка да кончыкаў шкарпэтак, і рынуўся да каміна, відавочна збіраючыся кінуцца ў агонь. Гары, якому такія паводзіны было не ў навінку, схапіў эльфа папярок тулавы і падняў у паветра. Доббі заторгаўся, спрабуючы вырвацца, потым нямогла змяк.
— Дзякуй, Гары Потэр, — перарывіста выдыхнуў ён. — Доббі пакуль цяжка дрэнна казаць аб былых гаспадарах…
Гары адпусціў яго; Доббі паправіў капялюш-чахольчык і з выклікам звярнуўся да Крычару:
— Але Крычар усё роўна павінен ведаць, што Драко Малфой — дрэнны спадар для дамавіка-эльфа!
— Так, нам зусім нецікава слухаць, як ты любіш Малфоя, — сказаў Гары Крычару. — Таму апусцім прызнанні ў любві і пяройдзем да таго, чым ён займаецца.
Крычар з абураным выглядам зноў адвесіў паклон і забубніў:
— Спадар Малфой есць у Вялікай зале, спіць у спальні, наведвае заняткі па розных…
— Доббі, распавядзі ты, — абарваў Гары. — Ён хадзіў у якое-небудзь недазволенае месца?
— Гары Потэр, сэр, — заппішчаў Доббі, у велізарных вачах якога паблісквалі водбліскі каміна, — Доббі ні разу не заспеў юнага Малфоя за парушэннем правіл, але відаць, што ён баіцца атрымаць спагнанне. Ён рэгулярна ходзіць на сёмы паверх з рознымі іншымі школьнікамі, і тыя вартуюць, пакуль ён сядзіць у…
— У Патрэбным пакоі! — Гары трэснуў сябе па ілбе "Вышэйшым зеллеварэннем". Герміёна і Рон здзіўлена на Яго глядзелі. — Дык вось куды ён швэндаецца! Вось дзе ён… займаецца сваімі справункамі! Вось чаму знікае з карты — калі ўдумацца, я ніколі не бачыў тамака Патрэбнага пакоя!
— Можа, Марадзёры не ведалі аб яе існаванні, — заўважыў Рон.
— Думаю, гэта частка яе магічных уласцівасцяў, — сказала Герміёна. — Калі трэба, каб яе нельга было ўбачыць на карце, яе і не відаць.
— Доббі, а табе не атрымалася падгледзець, чым ён тамака займаецца? — з прагнай цікаўнасцю спытаў Гары.
— Не, Гары Потэр, гэта немагчыма, — адказаў Доббі.
— Дурасці, — адрэзаў Гары. — Малфой летась пракраўся ў нашу штаб-кватэру, вось і я таксама праймуся туды і падгледжу за ім, без праблем.
— Сумняваюся, Гары, — павольна вымавіла Герміёна — Малфой ведаў, для чаго мы карысталіся гэтым пакоем, таму што дурніца Марыетта прагаварылася. Яму было трэба, каб Пакой была штаб-кватэрай А Д, і яна ёю сталася. А ты не ведаеш, чым яна з'яўляецца для Малфоя, і не ведаеш, чаго прасіць.
— Нічога, што-небудзь прыдумаю, — адмёў усе пярэчанні Гары. — Доббі, ты малайчына!
— Крычар таксама разумніца, — ласкава пахваліла Герміёна. Крычар, аднак, не выказаў і цені падзякі, а толькі адвёў у бок велічэзныя, у чырвоных прожылках вочы і скрыпуча забурчэў у столь: — Бруднакроўка звяртаецца да Крычара, Крычар прыкінецца, быццам не чуе …
— Пшэл прэч, — рыкнуў Гары. Крычар, адвесіўшы напрыканцы нізкі паклон,трансгрэссіраваў. — Табе таксама лепш пайсці паспаць, Доббі.
— Дзякуй, Гары Потэр, сэр! — шчасліва піснуў Доббі і таксама выпарыўся.
Ледзь эльфы зніклі, Гары звярнуўся да Рона і Герміёны і з запалам спытаў:
— Ну, як вам гэта? Мы ведаем, дзе бывае Малфой! Зараз ён у нас у руках!
-Выдатна, — хмурна буркнуў Рон, спрабуючы змакрэць чарнільную кашу, якая яшчэ нядаўна была амаль скончаным складаннем. Герміёна падцягнула пергамент да сабе і стала збіраць чарнілы чарадзейнай палачкай.
— А што гэта ён казаў пра "розных іншых школьнікаў"? — успомніла Герміёна. — Колькі ў Малфоя памагатых? Па ідэі, ён не павінен давяраць свой сакрэт усім і кожнаму…
— Так, дзіўна, — нахмурыўся Гары. — Я чуў, як ён казаў Крэбу: цябе, маўляў, мае справы не датыкаюцца… і калі ён распавядае ўсім гэтым… усім гэтым…
Гары замоўк і ўтаропіўся ў агонь.
— Які жа я дурань, — ціха прагаварыў ён. — Усё цалкам відавочна! У падзямелле цэлы чан гэтага дабра … ён мог сцягнуць трохі тады на ўроку…
— Што сцягнуць? — не зразумеў Рон.