Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Зваротнае зелле. На самім першым уроку Слагхорн паказваў яго нам, і Малфой трохі выкраў… На варце ніякія не розныя школьнікі… а Крэб і Гойл, як звычайна… так-так, усё сходзіцца! — Гары ўскочыў і прыняўся расхаджваць перад камінам. — Гэтыя балваны зробяць для яго што заўгодна, нават калі ён не растлумачыць, навошта… але ён не жадае, каб іх бачылі побач з Патрэбным пакоем, вось і прымушае змяняць аблічча… тыя дзве дзяўчынкі, якіх я бачыў з ім, калі ён прапусціў квідышны матч… Ха! Крэб і Гойл!
— Ты жадаеш сказаць, — вельмі ціха вымавіла Герміёна, — што тая маленькая дзяўчынка, якой я паправіла шалі …
— Вядома! — гучна выклікнуў Гары, гледзячы на яе шырока расхінутымі вачамі. — Вядома! Мабыць, Малфой якраз быў у Патрэбным пакоі, і яна — цьфу, што я кажу! — ён выпусціў шалі, каб папярэдзіць Малфоя: не выходзь, тут чужыя! А дзяўчынка, якая выпусціла жабіну ікру, памятаеце? Мы ўвесь час хадзілі побач, самі таго не разумеючы!
— Ён ператварае Крэб і Гойла ў дзяўчынак? — грубіянска хіхітнуў Рон. — Ну і ну… нядзіўна, што ў апошні час яны такія няшчасныя… як гэта яны яго яшчэ не паслалі….
— І не пашлюць, калі бачылі Чорную метку, — сказаў Гары.
— Хм-м-м…Чорная метка, у існаванні якой мы далёка не ўпэўненыя, — скептычна заўважыла Герміёна. Яна згарнула ў люлечку высмаглае сачыненне Рона, пакуль з ім не здарылася яшчэ якая-небудзь пошасць, і перадала Рону.
-Паглядзім, — упэўнена заявіў Гары.
— Паглядзім, — пагадзілася Герміёна, устала з крэсла і пацягнулася. — Толькі, Гары, не схадзі з розуму раней часу, мне ўсё-ткі здаецца, што ты не зможаш патрапіць у Патрэбны пакой, не ведаючы, што ён там робіць. І не забывай, — яна ўскінула на плячо свой цяжкі заплечнік і вельмі сур'ёзна паглядзела на Гары, — па розуме табе вынікала бы засяродзіцца на ўспаміне Слагхорна. Дабранач.
Гары праводзіў яе незадаволеным поглядам і, як толькі дзверы ў спальню дзяўчынак зачынілася, звярнуўся да Рону:
— Што скажаш?
— Вось бы ўмець трансгрэссіраваць, як дамавый эльф, — вымавіў Рон, летуценна гледзячы на месца, адкуль нядаўна знік Доббі. — Тады выпрабаванні былі б ў мяне ў кішэні.
Ноч Гары правёў дрэнна. Ён, як яму здалося, шмат гадзін праляжаў без сну, варожачы, для чаго Малфою запатрабавалася Патрэбны пакой і што ён, Гары, убачыць тамака заўтра. Бо, нягледзячы на асцярогі Герміёны, Гары быў упэўнены: калі Малфой смог патрапіць у штаб-кватэру А Д, то і ён патрапіць… але куды? Што гэта можа быць? Пакой для сустрэч? Сховішча? Майстэрня? Мазгі Гары гудзелі, а яго сны, калі ён нарэшце заснуў, былі абрывачныя і неспакойныя: Малфой ператвараўся ў Слагхорна, той, у сваю чаргу, станавіўся Снэйпам…
Раніцай за сняданкам Гары дрыжаў ад нецярпення; ён цвёрда вырашыў выдаткаваць вольны час перад Абаронай ад сіл зла на то, каб паспрабаваць пракрасціся ў Патрэбны пакой, і цяпер шэптам распавядаў Рону аб сваіх задумах. Герміёна знарок не выяўляла да гэтага ніякай цікавасці, і Гары сердаваў, лічачы, што яна магла бы моцна дапамагчы яму, калі бы толькі захацела.
-Слухай, — ціха сказаў ён, нахіляючыся наперад і накрываючы далонню свежы нумар "Прарока", каб не даць Герміёне схавацца за газетай. — Я не забыўся пра Слагхорна, але не ўяўляю, як вывудзіць у яго ўспамін. А пакуль мяне не ахіне, чаму бы не пасачыць за Малфоем?
— Я жа сказала, ты павінен угаварыць Слагхорна, — адказала Герміёна. — А не абхітрыць або зачараваць, інакш Дамблдор і сам бы даўно гэта зрабіў, прычым у дзве секунды. Таму табе трэба не пхацца ў Патрэбнага пакоя, — яна выдрала "Прарок" з-пад рукі Гары і разгарнула яго на першай старонцы, — а шукаць Слагхорна і заклікаць да лепшага боку яго натуры.
Яна прынялася праглядаць загалоўкі.
— Хто-небудзь з знаёмых…? — спытаў Рон.
— Так! — выклікнула Герміёна. Гары і Рон ледзь не папярхнуліся. — Не-не, усё ў парадку, ніхто не памёр — тут пра Мундугнуса. Яго арыштавалі і адправілі ў Азкабан! Судзячы па ўсім, ён жадаў кагосьці абкрасці і прыкінуўся інферналам… Яшчэ знік нейкі Актавіўс Перэтс… А яшчэ, які жах, арыштавалі дзевяцігадовага хлопчыка! Ён спрабаваў забіць бабулю з дзядулем, накшталт бы пад праклёнам Імперыё…
Яны даелі сняданак у маўчанні. Затым Герміёна пайшла на старажытныя руны, Рон — у агульную гасціную дапісваць працу пра дзяментараў, а Гары — у калідор на сёмым паверсе, да габелена, на якім Барнабас Бязвежавы навучаў тралей балету.
У першым жа пустым пераходзе Гары надзеў плашч-нябачанку, але ён дарма турбаваўся: у габелена нікога не было. Гары не ведаў, як прасцей патрапіць у Пакой — калі Малфой унутры або, наадварот, калі яго тамака няма, але ўзрадаваўся, што на першы раз пад нагамі хоць бы не будуць блытацца Крэб і Гойл у аблічча адзінаццацігадовых дзяўчынак.