Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Перад патаемнай дзвярамі ў Патрэбны пакой Гары зачыніў вочы. Ён добра памятаў, што трэба рабіць; летась паспеў выдатна натрэніравацца. Засяродзіўшы ўсю волю на сваім жаданні, ён паўтараў пра сябе: "Мне трэба ўбачыць, чым тамака, усярэдзіне, займаецца Малфой… Мне трэба ўбачыць, чым тамака, усярэдзіне, займаецца Малфой… Мне трэба ўбачыць, чым тамака, усярэдзіне, займаецца Малфой"…
Ён тры разу мінуў міма дзвярэй, а затым, з сэрцам, якое гучна білася, звярнуўся да яе тварам, адкрыў вочы і ўпёрся поглядам у абсалютна гладкую сцяну.
Гары ступіў наперад і паспрабаваў яе пхнуць. Сцяна засталася каменнай і непадатлівай.
— Добра, — услых прагаварыў Гары, — добра… я не то думаў…
Трохі памеркаваўшы, ён ізноў захадзіў з зачыненымі вачамі, старанна канцэнтруючыся на думкі:
Мне трэба ўбачыць месца, дзе таемна бывае Малфой… Мне трэба ўбачыць месца, дзе таемна бывае Малфой…
Пасля трох праходаў ён з надзеяй адкрыў вочы.
Дзверэй не было.
— Слухай, не дуры, — незадаволена сказаў ён сцяне. — Я жа ясна выказаўся… ну, добра…
Гары на пару хвілін задумаўся, а потым закрочыў зноў.
Мне трэба, каб ты сталў тым, чым становішся для Драко Малфоя…
Ён замёр з зачыненымі вачамі і прыслухаўся, нібы спадзяючыся ўлавіць момант, калі ў сцяне ўтворыцца дзверы. Аднак нічога не пачуў, акрамя падаленага цвыркання птушак на вуліцы, і рашуча расхінуў вочы.
Дзверы не было.
Гары вылаяўся. Хтосьці завішчаў. Гары азірнуўся і ўбачыў зграйку першаклашак, у якія страху ўцякалі за кут; яны, відавочна, вырашылі, што сустрэлі вельмі нявыхаваны прывід.
Мінула гадзіна. Гары перакаштаваў усе мажлівыя варыяцыі на тэму "мне трэба ўбачыць, што робіць усярэдзіне Драко Малфой", але ў выніку з неахвотай прызнаў, што Герміёна, верагодна, права і пакой папросту не жадае перад ім адчыняцца. Стомлены і раззлаваны, Гары пайшоў на Абарону ад сіл зла. Па дарозе ён сцягнуў з сябе плашч-нябачанку і саўгануў яго ў заплечнік.
— Ізноў спазняемся, Потэр, — халодна вымавіў Снэйп, ледзь Гары ўбег у асветлены свечкамі клас. — Мінус дзесяць балаў Грыфіндору.
Гары з нянавісцю паглядзеў на Снэйпа і плюхнуўся побач з Роном. Палова класа яшчэ не пасела, усё даставалі падручнікі і раскладвалі рэчы; ён прыйшоў ненашмат пазней астатніх.
— Першым чынам я жадаю сабраць вашы працы па дзяментарам, — сказаў Снэйп і нядбайна ўзмахнуў чарадзейнай палачкай. Дваццаць пяць пергаментных скруткаў накіраваліся да яго па паветры і акуратнай стопкай склаліся на стале. — Дзеля вашай жа выгоды спадзяюся, што яны апынуцца лепш таго глупства, які мне прыйшлося чытаць аб супраціве заклёну Імперыё. А зараз, калі вы павінны адкрыць падручнікі на старонцы… у чым справа, містэр Фініган?
— Сэр, — загаварыў Сімус, — скажыце, а як адрозніць інфернала ад прывіда? У "Прароку" пісалі пра інфернала…
— Нічога падобнага, — нудна запярэчыў Снэйп.
— Але, сэр, кажуць…
— Калі бы вы ўважліва прачыталі газету, містэр Фініган, то ведалі бы, што так званы інфернал апынуўся не кім іншым, як бездапаможным зладзюжкай па імі Мундугнус Флетчар.
— Я лічыў, Снэйп і Мундугнус на адным боку? — шапнуў Гары Рону і Герміёне. — Ён бы павінен хвалявацца, што Мундугнуса арышта…
— Здаецца, Потэру ёсць чым з намі падзяліцца, — Снэйп нечакана паказаў у канец класа і ўпіўся ў Гары сваімі чорнымі вачамі. — Давайце спытаем у яго, як жа адрозніць інфернала ад прывіда.
Усё азірнуліся да Гары, і ён стаў спешна ўспамінаць, што казаў Дамблдор, калі яны наведвалі Слагхорна.
— Э-э… м-м… прывіды… празрыстыя… — прамямліў ён.
— Геніяльна, — здзекліва захапіўся Снэйп, перакрыўляючы вусны ва ўсмешцы. — Адразу відаць, што шэсць гадоў навучання не мінулі для вас дарма. Прывіды празрыстыя.
Пэнсі Паркінсан пранізліва хіхікнула, іншыя кпліва зморшчылі насы. Гары зрабіў глыбокі ўдых і, хоць усярэдзіне ў яго ўсё кіпела, спакойна працягнуў:
— Так, прывіды празрыстыя, а інферналы — трупы, так? Значыць, яны цвёрдыя…
— Гэта мог бы распавесці і пяцігадовы, — ашчэрыўся Снэйп. — Інфернал — труп, уваскрэшаны загаворам чорнага чараўніка. Інферналы не жывыя істоты, яны дзейнічаюць па волі ведзьмака падобна марыянеткам. Прывід жа, як усім вядома, іста, адбітак спачылай душы, пакінуты на зямлі… празрысты, па справядлівай зацемцы шматмудрага Потэра.
— Тое, што сказаў Гары, і ёсць самае каштоўнае! А як іх яшчэ адрозніць? — умяшаўся Рон. — Сустрэнешся з такім у цёмным завулку,і застанецца толькі зразумець, цвёрды ён або не! Не пытаць жа: "Выбачайце, вы выпадкова не адбітак спачылай душы?"