Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

Pierwsze szeregi ludzkiej procesji zagłębiły się w las. Po chwili dotarli do nas Trub i Lusin. Anioł był zawstydzony niefortunnym wybrykiem, a Lusin promieniał. Gromowładny pokazał, że potrafi wspaniale latać, a to było dla niego ważniejsze niż niewola.

— Świetny, co? — pochwalił się na głos.

Nie odezwałem się, a Kamagin powiedział przez deszyfrator:

— Doskonale. Twoi skrzydlaci przyjaciele pomogą nam przeżyć niewolę.

Zwróciłem się do Truba, który wlókł się ze smętnie opuszczonymi skrzydłami.

— Jak się lata w górze? Odpowiedz przez aparat. W przeciwieństwie do Lusina Trub zupełnie gubił się przy bezpośrednim przekazie myśli i nie potrafił sklecić zdania.

— Latało się… — jąkał Trub — jak na Ziemi! Lepiej od Ory… Wyżej było trudniej… Szybkie rozrzedzenie w górę…

Z tych mętnych wyjaśnień trudno było cokolwiek zrozumieć, w każdym razie nie więcej niż to, że pole ciążenia planety miało strukturę nienewtonowską.

Za zakrętem metalowej alei ukazała się metalowa budowla pokryta zieloną łuską tlenków i narostami kryształów. Do wnętrza budynku prowadził tunel. Zatrzymałem się i obróciłem do tyłu.

Za mną szły załogi wszystkich trzech statków, dalej polatywały Anioły, a na samym końcu dreptały pegazy i smoki. Trudno było nawet pomyśleć, że taki tłum jeńców można wcisnąć do niziutkiego budynku.

— Zapraszają nas i to na razie dosyć uprzejmie — Romero wskazał strażników usilnie wymachujących połyskującymi peryskopami w kierunku wejścia do tunelu.

— Poczekajmy na Orlana — zdecydowałem. Tymczasem zielona chmurka pełznąca w zenicie zaczęła kropić zielonym roztworem soli niklu. Pojedyncze krople złączyły się wkrótce w ulewę, podobną do tych, jakie urządza się na Ziemi w dniach letnich burz. Pociemniałe niebo rozbłysło ciemnoczerwonymi, mętnymi błyskawicami.

Odszukałem żonę i syna i okryłem ich swoim płaszczem. Mary drżała, a syn z oburzeniem przekonywał mnie, że potrafi znieść wszystko to, co inni mężczyźni.

— Niewątpliwie — zgodziłem się z nim. — I gdyby ta ulewa zmuszała do wysiłków duchowych lub fizycznych, sam bym cię do tych wysiłków namawiał! Ale ona tylko brudzi, a brud nie jest dowodem męskości…

Ulewa ustała równie nagle, jak się rozpoczęła i na niebie znów pojawiło się mętne słońce zbliżające się już ku horyzontowi. Byliśmy mokrzy i brudni. Ludzie zamienili się w zielone posągi, Anioły stroszyły namokłe zielone skrzydła, a Trub otrząsał się jak pies po przymusowej kąpieli.

— Pojawił się Orlan.

— Nie mogliście wybrać dla nas mniej brudnej planety? — zapytałem ze złością.

— Na innych panują ciężkie warunki, a Wielki chce zachować was przy życiu.

— Skoro tak się o nas troszczycie, to czemu wpędzacie nas do tej ciasnej nory?

— Miejsca starczy dla wszystkich.

Tunel prowadził do obszernego hallu, z którego rozbiegały się szerokie korytarze ze świecącymi ścianami. Pod niepozornym domkiem krył się wielki zespół pomieszczeń. Nikiel utracił w tych podziemiach monotonną zieleń i występując w swej czystej metalicznej postaci pobłyskiwał srebrzyście i niebieskawo.

— Na prawo ludzie, prosto i na lewo wasi sprzymierzeńcy — zarządził Orlan.

Zapytałem, czy będziemy mogli komunikować się ze swymi przyjaciółmi. Uzyskałem odpowiedź twierdzącą. Anioły ruszyły prosto przed siebie, pegazy i smoki popędziły w lewo, a my, poprzedzani przez Orlana, skręciliśmy w prawo.

Świecący korytarz doprowadził nas do ogromnej, czworokątnej sali. Wzdłuż ścian ciągnęły się szeregi dziwnych, podobnych do żłobów konstrukcji. W takim więzieniu można było więzić załogi całej floty galaktycznej…

— Prycze — powiedział Romero wskazując na żłoby.

— Urządzajcie się! — rzucił Orlan i obrócił się do mnie. — Pan pójdzie ze mną, admirale.

W jednej chwili podbiegli do mnie Osima, Kamagin i Romero.

— Nie puścimy admirała samego! — powiedział Osima.

— Admirał pójdzie sam. Wy nie jesteście potrzebni — odparł sucho Orlan.

— Pozwoli pan zwrócić sobie uwagę na fakt, że panu towarzyszą adiutanci — wtrącił Paweł wskazując na „opiekunów” Orlam. — Admirałowi ze względu na stanowisko również należy się asysta!

— Admirał pójdzie sam! — powtórzył z naciskiem Orlan.

— Nie denerwujcie się — uspokoiłem przyjaciół. — To nie ma żadnego znaczenia, gdyż i tak znajdujemy się całkowicie w ich władzy.