Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

1

— Zjawa! — wykrzyknął Osima. — Admirale, to jest widziadło!…

Znów uderzył pięścią w sylwetkę dziwacznej istoty stojącej przy wejściu i odskoczył z grymasem bólu na twarzy. Z rozbitych knykci trysnęła mu krew. Romero spojrzał na mnie porozumiewawczo. Milczałem. Byłem jak skamieniały. W głowie kłębiła się tylko jedna myśclass="underline" „MUK dostanie się w ręce wrogów”.

— Nie ruszać się! — powiedział Orlan. — Powtórnie rozkazuję otworzyć wejścia!

Gorączkowo próbowałem połączyć się z komputerem, który nie odpowiadał na wezwania. Wszystkie połączenia energetyczne statku zostały najwidoczniej uszkodzone w czasie zderzenia, które pozbawiło nas przytomności. Ale gwiazdolot był cały, luki miał zamknięte, my żyliśmy, chyba więc i MUK nie poniósł szwanku. Przerażenie wyzierające z oczu Romera mówiło, że i on pojmował ogrom klęski. Do niewoli dostały się bowiem nie tylko załogi trzech statków, których życie nie było w końcu tak wiele warte, wróg zdobył również najpilniej strzeżone tajemnice ludzkości. Nigdy jeszcze nie wytężałem tak umysłu w poszukiwaniu jakiegokolwiek rozwiązania i nigdy mój mózg nie był tak pusty.

— Otwórzcie luki, bo was unicestwimy — powiedział beznamiętnym tonem Niszczyciel.

Dłużej nie można było milczeć.

— Zamknięte luki nie stanowią przecież dla was przeszkody — odparłem.

— Dla mnie nie, lecz moi żołnierze nie potrafią przenikać przez bariery materialne.

— Wynoście się więc do diabła! — powiedziałem z nienawiścią. — Możecie nas unicestwić razem ze statkiem.

Żaden z Niszczycieli nawet nie drgnął. Orlan powiedział nieco łagodniejszym tonem:

— Potrafimy was zlikwidować bez zniszczenia statku. Odholujemy go na bazę z wami lub bez was.

Nie od razu znalazłem odpowiedź. Na pomoc przyszedł mi Romero:

— Pański rozkaz jest niewykonalny chociażby dlatego, że utraciliśmy możliwość dowodzenia mechanizmami wykonawczymi gwiazdolotu. Przywróćcie nam łączność z aparatami.

— Abyście spróbowali wysadzić statek? — W głosie Niszczyciela zabrzmiała niemal ludzka ironia. — Wasze anihilatory są skutecznie zablokowane przez nasze pola.

— Czego się więc obawiacie? W inny sposób nie można otworzyć luków gwiazdolotu. My przynajmniej tego nie potrafimy.

— A otworzymy je tylko w tym wypadku, jeżeli zagwarantujecie wszystkim poddającym się życie i wolność — dorzuciłem.

— Życie wam gwarantujemy, już to obiecałem. Co zaś do wolności, to nie jest w mojej mocy dawać ją lub odbierać. Za trzy minuty odzyskacie utraconą łączność.

Spojrzałem bezradnie na przyjaciół. Zapomniałem, że przy braku łączności z komputerem mogę skorzystać z miniaturowego, naręcznego deszyfratora DN-2, ostatniego wynalazku Andre. Moi pomocnicy wcześniej zdali sobie z tego sprawę. Usłyszałem rozlegający się w moim mózgu myślowy szept Osimy: „Admirale, zdaje się, że dadzą nam tę szansę. Pamiętam o pańskim rozkazie i spróbuję zdemontować MUK!” Zamknąłem oczy, aby Niszczyciele nie dojrzeli w nich błysku radości.