Desiderium Intimum

- Nie zgadzam się - wycedził. - Nie zgadzam się na to. Chcę walczyć. Już teraz.

Skoro takie ważne jest, abym się wyszkolił, to dlaczego nikt nie chce uczyć mnie

tego, co jest naprawdę ważne? Uczę się o bezsensownych roślinach, o wojnach

czarodziejów, o gwiazdach i o tym, jak wróżyć z herbacianych fusów. Dlaczego nikt

nie może nauczyć mnie czegoś pożytecznego? Czegoś, co naprawdę pomoże mi

wygrać? A przynajmniej nie dać się zabić.

Dumbledore patrzył na niego bez słowa. Harry czuł, że jego serce bije bardzo

szybko, a ręce drżą.

- Co masz na myśli, Harry? - zapytał łagodnie mężczyzna.

- Czarną Magię! - krzyknął, zaciskając dłonie w pięści. - Mam na myśli Czarną Magię.

Zaklęcia, które unieszkodliwią Śmierciożerców, a nie tylko ich ogłuszą. Klątwy, na

które nie ma przeciwzaklęć. Jeżeli mam pokonać Voldemorta, to muszę walczyć tak,

jak on! Muszę... - urwał nagle, kiedy uświadomił sobie, co chce właśnie powiedzieć.

Jego serce przeszył gwałtowny ból. Usiadł na krześle i wbił wzrok w podłogę.

"...rzucać Niewybaczalne..."

Po kilku chwilach ciszy, wypełnionych jedynie jego przyspieszonym oddechem i

cichym trzaskaniem ognia, Harry usłyszał skrzypienie krzesła Dumbledore'a.

Zobaczył, że dyrektor wstaje i podchodzi do kominka. Założył ręce z tyłu i zapatrzył

się w wiszący nad nim portret.

- Nie potępiam cię za takie myśli, Harry - odezwał się po chwili. - Ja także, kiedy

byłem w twoim wieku... myślałem, że to jedyna droga, jedyny sposób. Że pokonać

przeciwnika można tylko jego własną bronią. Jakże się myliłem... Uświadomiła mi to

twoja matka. - Harry poczuł ukłucie w sercu. Zagryzł wargę. - Uświadomiła mi, że

największą bronią, jaką posiadamy... jest miłość. I że ona, jako jedyna potrafi

przeciwstawić się największemu złu. Że tylko ona potrafi nas ocalić. Ponieważ jest to

broń, której nasz przeciwnik nie posiada i nigdy nie zdobędzie. - Dumbledore

odwrócił się w stronę siedzącego na krześle Harry'ego i posłał mu smutny uśmiech. -

Proszę cię, abyś dokładnie przemyślał moje słowa. A kiedy uznasz, że już wiesz,

którą drogą chciałbyś podążyć... nie będę cię powstrzymywał. To będzie twój wybór.

Zezwolę ci na to, czego najbardziej pragniesz. - Harry poczuł chłód, który ześlizgnął

się po jego skórze. Zadrżał i pokiwał głową. - A teraz idź już. Nie chcę cię

zatrzymywać. Masz lekcje.

Gryfon ponownie pokiwał głową. Czuł się dziwnie... Jakby zostało powiedziane o

wiele więcej, niż wymówiły usta. Jakby w tych słowach zostało coś ukryte.

Wstał i ruszył w kierunku drzwi.

- Jeszcze jedno. - Głos dyrektora zatrzymał go na miejscu. Odwrócił się. - Uważaj na

siebie, chłopcze.

- Dobrze - odparł cicho Harry. - Do widzenia, profesorze.

Dumbledore skinął głową i odwrócił się ponownie w stronę kominka. Harry,

wychodząc, zerknął na portret, któremu przyglądał się dyrektor. Na obrazie widniał

młody, jasnowłosy młodzieniec o szerokim uśmiechu. Zdecydowanie wyróżniał się

spośród wszystkich siwowłosych i siwobrodych dyrektorów Hogwartu, których

portrety pokrywały wszystkie ściany gabinetu. Harry nie miał pojęcia, kim mógł być

ów chłopak i nie zastanawiał się teraz nad tym. W uszach dźwięczały mu słowa

Dumbledore'a. Czuł zamęt w głowie. Nie potrafił jasno myśleć. Zatrzymał się i

potrząsnął głową, czując zawroty. Oparł się o ścianę, zamknął oczy i westchnął.

Dwie drogi... to nie był łatwy wybór.

Ale czyż... nie dokonał wyboru już dawno temu?

***

Harry przysypiał niemal na każdej lekcji. Test z Historii Magii zawalił całkowicie, a

podczas reszty zajęć skrupulatnie zapisywał każde słowo Binnsa. Wszystko po to,

aby nie zasnąć i aby nie atakowały go bolesne myśli. Po raz pierwszy w życiu miał z

lekcji więcej notatek niż Hermiona.

Eliksiry zbliżały się nieubłaganie. Już dawno nie obawiał się tej lekcji aż tak bardzo,

jak teraz. Głowa bolała go coraz mocniej. Oczy kleiły mu się, a mięśnie wydawały się

tak ociężałe i nieelastyczne, jakby były zrobione z żelaza. A na dodatek przez cały

czas prześladowały go wspomnienia snu, obrazy i niechciane myśli. Wiedział, że w

takim stanie niczego porządnego dzisiaj nie uwarzy. Pozostało mu jedynie uważanie

na to, aby kociołek nie wybuchnął mu w twarz i żeby Severus niczego nie dostrzegł,

chociaż wątpił, że to ostatnie mu się uda.

Początek zajęć był całkiem obiecujący. Harry starał się zachowywać tak jak zwykle,

kiedy Snape wpadł do klasy i zaczął krytykować Gryfonów. To znaczy, starał się nie

zwracać na to uwagi i przytakiwał cichym utyskiwaniom Rona. Nauczyciel dał im

pracę do wykonania, a następnie usiadł przy biurku, aby obserwować ich postępy.

Kiedy jego wzrok zatrzymał się na Harrym, chłopak wstrzymał oddech, czując, jak po