Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

— Яблычак штосьці хочацца...А тыя ўспрынялі ўсё сур'ёзна:

— Зараз прынясём.

I прынеслі поўныя запазухі. Елі ўсе разам, сямёра, елі і пахвальвалі, асабліва Таня з Маняй:

— Ну, хлопцы, малайцы. I ў каго толькі такія яблыкісмачныя?

— Ведаем і не скажам,— да той пары, пакуль не з'елі ўсе яблыкі, трымалі хлопцы ў сакрэце, чый сад латашылі. А як з'елі, спыталі ў Тань-Мань:

— То праўда былі смачныя яблыкі?

— Ой, хлопчыкі, лепшых не бывае.

— Ведалі, да каго ў сад лезці.

— Да каго ж, хлопчыкі?

— А ў старога Лукаша, у вашага бацькі такі ж дабрачы сад. Добрыя ў вас, дзеўкі, яблыкі. I мы на развод пакінулі, яшчэ раз залезці можна.

— Во мічурынцы,— толькі і знайшлі што сказаць блізняты. I трохі пазней ужо: — То мо яшчэ раз, мічурынцы, злётаеце па яблыкі?

— Злётаем, толькі цяпер усе разам, і вы з намі. Мы ўсе ж тут мічурынцы.

I, нічога не гаворачы, па-зладзейску, усе сямёра яны і рушылі ў Лукашоў сад, абабралі чыста дзве раннія яблыні. А калі надышла другая ноч, латашылі яблыкі ў Калістратавым садзе, потым у Місцюкоў — па чарзе ў кожнага, хто ўваходзіў у мічурынскую кампанію. I былі тыя яблыкі, што кралі яны ў саміх сябе, такія смачныя, як хто мёдам іх мазаў.

Яны ні разу не папаліся, ніхто іх не прыспеў, не злавіў на яблыні. Але ж у вёсцы канцы ў ваду схаваць немагчыма. Знайшоўся і тут такі кончык, за які ўхапіліся гаспадары, а больш гаспадыні тых садоў, што абчысцілі мічурынцы.

А былі сярод тых гаспадынь і свае следчыя, ды яшчэ якія, на тры метры пад зямлёю ўсё бачылі. Тая ж, напрыклад, Місцючыха ці Зулька-баптыстка. Цішком яны распачалі і вялі сваё следства. I ў руках, і на языку кожнай быў ужо кончык, пацягнуўшы які можна было разблытаць увесь клубок.