Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Сэм выпаўз з папараці. Аніхто не зьвяртаў на яго ўвагі, і ён разьмесьціўся за шэрагамі людзей, дзе мог добра ўсё чуць і бачыць. I рабіў тое ўважліва, у кожную хвіліну гатовы кінуцца гаспадару на дапамогу. Сэм бачыў Фараміраў твар, ужо не схаваны маскаю, суворы й загадны, за ягонымі запрашальнымі, пранізьлівымі вачыма відаць быў востры розум. Таксама ў ягоным пільным позірку на Фрода чытаўся сумнеў.

Неўзабаве Сэм высьветліў, што гетмана не задаволілі некалькі месцаў у Фродавым расповедзе: якую менавіта ролю адыгрываў Фрода, калі вандроўнікі рушылі з Долага Яру, чаму ён пакінуў Бараміра й куды кіруецца цяпер. У прыватнасьці, ён часта вяртаўся да Ісільдаравага Кону. Відавочна, ён бачыў, што Фрода ўтойвае нешта вельмі каштоўнае.

– Менавіта падчас зьяўленьня паўросьліка Кон Ісільдара абудзіцца, як сьведчаць словы прароцтва, – настойваў ён. – Калі ты – той самы паўросьлік, безумоўна, ты прынёс тую рэч, чым яна ні была б, на Раду, дзе Барамір яе пабачыў. Ці абвяргаеш ты гэта?

Фрода не адказаў анічога.

– Файна! – сьцьвердзіў Фарамір. – Тады я хачу даведацца ад цябе болей пра гэтую рэч, бо ўсё, што тычыцца Бараміра, тычыцца й мяне. Старыя паданьні кажуць, што Ісільдара забіла страла орка. Але ж стрэлаў тых безьліч, і, пабачыўшы стралу, Барамір Гондарскі наўрад ці прыняў бы яе за пазнаку неадольнага лёсу. Ці ты захоўваеш гэтую рэч? Ты казаў – яна схаваная, ці не таму, што ты сам абраў хаваць яе?

– Не, я сам не абіраў анічога, – адказаў Фрода. – Яна належыць ня мне. Яна не належыць аніякаму сьмяротнаму, вялікаму альбо меншаму, хоць калі й абвяшчаць каму на яе правы, дык гэта Арагорну, сын Араторна, пра каго я ўжо казаў, які быў нашым правадыром ад Морыі да Рэрасу.

– Чаму ж ён, а не Барамір, князь гораду, заснаванага сынамі Элендыля?

– Таму што Арагорн – па бацькоўскай лініі наўпросты нашчадак самога Ісільдара, сына Элендыля. I меч, які ён нясе, – меч самога Элендыля.

Шэпт зьдзіўленьня пабег па шэрагах ваяроў. Некаторыя выгукнулі ўголас:

– Меч Элендыля! Меч Элендыля прыйдзе ў Мінас Тырыт! Файныя навіны!

Але ж твар Фараміра не варухнуўся.

– Магчыма, – вымавіў Фарамір. – Але ж гэткія вялікія словы спатрабуюць цьвёрдага абгрунтаваньня. Бессумнеўныя доказы мусіць даць той Арагорн, калі ён насамрэч зьявіцца ў Мінас Тырыце. Ані ён, ані хто іншы з вашай кампаніі не сягнуў гораду, дзе я быў яшчэ шэсьць дзён таму.

– Барамір прызнаўАрагорнава права, – тлумачыў Фрода. – Насамрэч, калі б Барамір быў тут, ён лепей за мяне адказаў бы на вашыя пытаньні. Ён быў ля Рэрасу ўжо шмат дзён таму й кіраваўся адразу ў ваш горад. Мяркую, калі вы вернецеся, то знойдзеце адказы там. Мая роля ў вандроўцы была вядомая яму, як і іншым маім спадарожнікам, бо прызначаная мне самім Эльрандам перад усёю Радай. Каб адыграць гэтую ролю, я й зьявіўся сюды, але ж не ў маёй волі распавядаць пра яе анікому, апрача маіх спадарожнікаў. Тыя, хто, зь іхніх словаў, змагаюцца з Ворагам, лепей не перашкаджалі б маёй мэце.