Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Хрушчоба. Аднапакаёвая кватэра ў сучасным будынку. У сучасным горадзе, дзесьці на ўскраіне яго, а мо і ў цэнтры. Не памятаю. Ліхтары, пусткі, слупкі, глухі плот з панеляў, за ім гарачкавае дыханне кагосьці жывога — завода, чалавека, звера ці насякомага, а мо і маё ўласнае дыханне. Хоць я не дыхаю, пазбаўлены прасторы і часу, адчужаны ад рэальнасці. Што сёння на дварэ: ноч, дзень, лета, зіма — якая мне справа. Хрушчоба — вось гэта сапраўднасць. Самая сапраўдная што ні ёсць хрушчоба. Клубы сіняга дыму ўздымаюцца да столі — гэта маё дыханне. Сінія твары мужчын і жапчын. Гэта сёння колер майго настрою, колер маёй душы. Мне шкада яе. Я плачу над ёю наўзрыд. I яна плача разам са мной. Вартая жалю мая душа, чаму ты так пасінела. Хіба ж можна сінець, калі вакол так весела. Чаго табе не хапае. Ліецца сіняя музыка з дрыготкіх чорных, закураных скрынек. I ўсё вакол дрыжыць ад яе, аж вібрыруе. На стале мора закусі — бляшанкі з кількаю ў тамаце і кілька без бляшанак, хамса ўроссып, цэлая і надкусаная, аб'едзеная да чорных галовак, і чорныя пашкамутаныя галоўкі недакуркаў на стале. Вібрыруюць тулавы бэзавых жанчын і бэзавых мужчын, нажы, лыжкі, шклянкі. Весяліся, гуляй, рванне, ад рубля і вышэй. Далоў святло, далоў сорам. Чаму гэта ты адна хутаешся ў коўдру, ляжыш у ложку, падымайся, ідзі ў скокі, ці голая ўжо. Ніхто нікога ўсё роўна не бачыць. Святла ж няма, усё патанае ў дыме, у чадзе. Паралізаваная? А тут адны толькі паралітыкі. Я таксама паралітык. Дзе там ёсць што-небудзь яшчэ глынуць, наліць у шклянку. Як хораша, усё так хораша, калі цёмна, калі ёсць што-небудзь глынуць. Усе вакол паралітыкі, а рухаюцца, дрыгаюцца. I мы з табою таксама... Дрыгайся, скачы, спявай, пасінелая ад весялосці душа...