Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— А вы нікому не распавядалі пра вашу першую сустрэчу ў прытулку? — спытаў Гары.
— Не. Рэддл не выказваў ні найменшага раскаяння, але я не выняткоўваў, што ён сароміцца былых грахоў і жадае пачаць жыццё з чыстага ліста. Я вырашыў даць яму шанец.
Дамблдор замоўк і пытальна паглядзеў на Гары. Той адкрыў рот, збіраючыся загаварыць. Вось вам, калі ласка: насуперак разумнаму сэнсу Дамблдор гатоў выявіць ласку да ўсякага нягодніка! Але затым Гары сёе-тое ўспомніў.
— Але вы не давяралі яму па-сучаснаму, так? Ён сам казаў… Рэддл, які выйшаў з дзённіка… "Дамблдор ніколі не любіў мяне так, як усе астатнія настаўнікі".
— Ну, скажам… не безумоўна, — адказаў Дамблдор. — Як ты памятаеш, я вырашыў пасачыць за ім. Але, прызнаюся, спачатку мала што пазнаў. Том быў вельмі насцярожаны, мабыць, разумеючы, што ў эйфарыі ад усведамлення сваёй праўдзівай сутнасці занадта са мной разгаварыўся. Ён імкнуўся больш нічога не выдаваць, аднак не мог забраць зваротна ні сваіх слоў, ні аповяду місіс Коўл. Урэшце, яму хапала розуму не спрабаваць мяне зачараваць, як ён гэта праробліваў са шматлікімі маімі калегамі.
— За гады навучання ён сабраў вакол сябе групу адданых таварышаў; заву іх так за адсутнасцю лепшага азначэння — як я ўжо заўважыў, Рэддл не сілкаваў цёплых пачуццяў ні да аднаго з іх. Іх кампанія валодала злавесным, але панадным шармам. Гэта быў пярэсты збор; да Рэддла цягнуліся слабыя, якія шукалі абароны; амбіцыйныя, якія спадзяваліся падзяліць яго славу; агрэсіўныя, якія маюць патрэбу ў лідэру, здольным навучыць вышэйшай, вытанчанай жорсткасці. Іншымі словамі, падабенства яго цяперашняй гвардыі; сапраўды, пасля "Хогвартсу" некаторыя сталі першымі Пажыральнікамі Смерці.
— Рэддл цвёрда іх кантраляваў, і яны ніколі не здзяйснялі злачынстваў адкрыта, аднак тыя сем гадоў у Хогвартсу былі адзначаныя шматлікімі непрыемнымі інцыдэнтамі, хоць дачыненне асяроддзя Рэддла ніколі не атрымоўвалася ўсталяваць. Самым сур'ёзным злачынствам было, зразумела, адкрыццё Таемнага пакоя, якое прывяло да смерці дзяўчынкі. Як ты ведаеш, у гэтым хібна вінавацілі Хагрыда.
— Я сабраў зусім трохі звестак пра Рэддла ў Хогвартсу, — сказаў Дамблдор, паклаўшы зморшчаную руку на вір памяці. — Мала хто быў гатоў падзяліцца ўспамінамі; людзі занадта баяліся. Усё, што я ведаю, здабыта ўжо пасля таго, як ён скончыў Хогвартс, коштам шматлікіх высілкаў. Кагосьці я разгаварыў хітрасцю, нешта запазычыў з старых запісаў, нешта пазнаў з допытаў сведак, як маглаў, так і чараўнікоў.
— Тыя, каго я здолеў упрасіць што-небудзь распавесці, распавялі, што Рэддл быў апантаны пытаннем, хто яго бацькі. Суцэль вытлумачальна, вядома; ён вырас у прытулку і, натуральна, жадаў ведаць чаму. Ён дарэмна шукаў Тома Рэддла-старэйшага на таблічках у трафейнай, вывучаў спісы стараст у школьных архівах і нават штудзіраваў падручнікі чараўніцкай гісторыі. У выніку яму прыйшлося змірыцца і прызнаць, што яго бацька ніколі не пераступаў парог Хогвартсу. Думаю, менавіта тады ён зрокся ад свайго імя, назваўся лордам Валан дэ Мортам і заняўся пошукамі перш пагарджанай сям'і маці — якая, з яго пункта гледжання, не магла быць чараўніцай, калі паддалася гэтак ганебнай чалавечай слабасці, як смерць.
— У прытулку яму паведамілі, што бацьку яго маці клікалі Нарвола; на гэта і прыходзілася абапірацца. Рэддл упарта праглядаў кнігі старажытных чараўніцкіх прозвішчаў, і нарэшце пазнаў пра існаванне нашчадкаў Слізэрыну. На шаснаццатым годзе жыцця, улетку, ён пакінуў прытулак, куды вяртаўся штогод, і адправіўся на пошукі сваіх сваякоў, Гонтаў. А зараз, Гары, калі ты ўстанеш…
Дамблдор падняўся з-за стала, і Гары ўбачыў у яго ў руках крыштальная бурбалку з перламутравымі ўспамінамі, якія весяла клубіліся ўнутры.
— Мне вельмі павезла, што я гэта дастаў, — сказаў Дамблдор, выліваючы субстанцыю з бутэлькі ў вір памяці. — Пасля ты ўсё зразумееш. Ну што, паехалі?
Гары ступіў да чашы і паслухмяна нахіліўся. Яго атвар крануў паверхні ўспамінаў; ён звыкла паляцеў у пустэчу і неўзабаве апусціўся на брудную каменную падлогу. Вакол была амаль поўная цемра.
Яму спатрэбілася некалькі секунд, каб пазнаць гэтае месца; Дамблдор паспеў прызямліцца побач. У хаце Гонтаў панавала няўяўнае запусценне; Гары ніколі не бачыў падобнага. З столі звісаў тоўсты пласт павуціння; пол пакрывала плёнка тоўстага пылу; на стале ўпярэмежку з лускаватым ад бруду посудам ляжала зацвілая, гнілая ежа. Адзінай крыніцай святла служыў недагарак, які стаяў каля ног мужчыны з настолькі доўгімі валасамі і барадой, што яны цалкам закрывалі яго вока і рот. Мужчына сядзеў у крэсле ў каміна, як-то дзіўна змякшы; Гары нават здалося, што ён мёртвы. Але тут раздаўся гучны грук у дзверы, і чалавек, здрыгануўшыся, прачнуўся. Ён пагрозліва ўзняў чарадзейную палачку правай рукой і кароткі нож — левай.