Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Дзверы зарыпалі, адчыніліся. На парозе, трымаючы старадаўнюю лямпу, стаяў юнак, якога Гары адразу пазнаў: высокі, бледны, цёмнавалосы і вельмі прыгожы падлетак Том Рэддл.
Валан дэ Морт павольна абвёў вачамі халупу і спыніў погляд на чалавеку ў крэсле. Некалькі секунд яны глядзелі сябар на сябра, затым мужчына няслушным рухам падняўся, зваліўшы пустыя бутэлькі, якія мясціліся каля яго ног. Бутэлькі зазвінелі і пакаціліся па палу.
— ТЫ! — зароў ён. — ТЫ!
І п'яна пайшоў на Рэддла, выставіўшы наперад палачку і нож.
— Стой.
Гэта было сказана на змяінай мове. Чалавек уткнуўся ў стол, перакуліўшы на падлогу замшэлыя рондалі, і ўтаропіўся на Рэддла. Запанавала маўчанне, у працяг якога гаспадар і госць мералі адзін аднаго вачамі. Першым загаварыў мужчына.
— Ты ўмееш так казаць?
— Так, умею, — адказаў Рэддл і ўвайшоў у хату. Дзверы сама зачыніліся за ім. Гары мімаволі, хоць і з прыкрасцю, захапіўся — Валан дэ Морт відавочна нічога не баяўся. Яго твар выяўляў толькі агіду і, мабыць, расчараванне.
— Дзе Нарвола? — спытаў ён.
— Памёр, — рушыў услед адказ. — Ужо даўно, не ведаў?
Рэддл нахмурыўся.
— А ты хто?
— Я Морфін, не ведаў?
— Сын Нарвола?
— Вядома, а хто жа?
Морфін адкінуў зблытаныя кудлы з бруднага твара, каб лепей разгледзець Рэдлла, і Гары заўважыў на яго правай руцэ кольца Нарвола з чорным каменем.
— Я думаў, ты той магл, — прашаптаў Морфін. — Ты прам копія.
— Які магл? — выпаліў Рэддл.
— Які акруціў маю сястрыцу і жыве там, у вялікай хаце, — Морфін нечакана плюнуў пад ногі госцю. — Ты зусім як ён. Рэддл. Але ён жа, мабыць, пастарэў? Ён, як падумаеш, старэй цябе…
Морфін стаяў з атарапелым выглядам і злёгку калыхаўся, чапляючыся за стол для падтрымкі.
— Ён вярнуўся, ясна? — дурна дадаў ён.
Валан дэ Морт не зводзіў вачэй з Морфіна, нібы ацэньваючы пра сябе яго магчымасці. Цяпер ён падышоў бліжэй і ўдакладніў:
— Рэддл вярнуўся?
— Ага, кінуў яе, і заслужана, будзе ведаць, як выходзіць замуж за брыда! — Морфін ізноў плюнуў на падлогу. — Ды яшчэ і абкрала нас да ўцёкаў! Дзе медальён, а, дзе медальён Слізэрыну?
Валан дэ Морт маўчаў. Морфін хутка давёў сябе да ашалеласці; ён размахваў нажом і крычаў:
— Зганьбіла нас, маленькая шлюшка! А ты хто такі? Прыпёрся тут і распытвае! Усё забыта, ясна? Даўно забыта…
Ён пахіснуўся і выпадкова адвёў вочы. Валан дэ Морт шпурнуўся наперад. У тое ж імгненне на хату звалілася вельмі дзіўная цемра; яна загасіла лямпу Валан дэ Морта і свечку Морфіна, растварыла ўсё вакол…
Пальцы Дамблдора шчыльна стуліліся на руцэ Гары; яны ўзняліся і хутка вярнуліся ў сучаснасць. Пасля апраметнай цемры мяккае залатое святло ў кабінеце Дамблдора літаральна асляпіла Гары.
— Гэта ўсё? — адразу спытаў ён. — Што здарылася, чаму так пацямнела?
— Таму што далей Морфін нічога не памятаў, — адказаў Дамблдор, жэстам запрашаючы Гары сесці. — Раніцай ён ачуўся на палу, адзін. Кольца Нарвола знікла.
— Тым часам, па галоўнай вуліцы вёскі Малы Уісьльтан бегла прыслужніца. Яна крычала, што ў гасцінай вялікай хаты ляжаць тры цела: Том Рэддл-старэйшы, яго маці і бацька.
— Улады маглаў былі ў поўным здзіўленні. Наколькі я ведаю, ім дагэтуль невядома, як памерлі Рэддлы: Авада Кедаўра не пакідае бачных пашкоджанняў… за адзіным выключэннем, якое я зараз бачу перад сабой, — Дамблдор кіўнуў на шнар Гары. — Затое ў Міністэрству Магіі адразу зразумелі, што гэтае чараўніцкае забойства. Акрамя таго, яны ведалі, што па іншым баку даліны жыве магланенавіснік, які сядзеў у турме за напад на аднаго з загінулых.
— Міністэрства вырабіла візіт Морфіну. Яго не прыйшлося дапытваць, не спатрэбіліся ні прызнаваліўм, ні легілеменцыя. Ён прызнаўся ў злачынстве адразу і паведаміў такія падрабязнасці, якія мог ведаць толькі забойца. Ён заявіў, што ганарыцца сваім учынкам, што шмат гадоў чакаў падыходнага выпадку. Потым пакорліва аддаў палачку — як адразу высвятлілася, прылада забойства — і без дужання адправіўся ў Азкабан. Яго турбавала толькі тое, што знікла кольца бацькі. "Я яго страціў, ён заб'е мяне", — паўтараў Морфін вартавым. — "Я страціў яго кольца, ён мяне заб'е". Відавочна, гэта былі яго апошнія словы ў жыцці. Астатак дзён ён правёў у Азкабане, аплакваючы страту спадчыны Нарвола, і пахаваны каля турмы побач з іншымі няшчаснымі, хто загас у яе сценах.