Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Герміёна была наладжаная больш песімістычна.
— Судзячы па ўсім, Слагхорн цвёрда мае намер схаваць ісціну, раз нават Дамблдор не здолеў нічога выведаць, — панізіўшы голас, вымавіла яна. Быў перапынак; яны стаялі пасярод пустога, заснежанага двара. — Хоркруксы… Хоркруксы… ніколі не чула..
— Не?
Гары знерваваўся; ён спадзяваўся, што Герміёна хоць бы прыблізна ведае, што гэта такое.
— Мабыць, гэта з вышэйшай чорнай магіі, інакш навошта яны Валан дэ Морту? Так, Гары, здабыць інфармацыю будзе няпроста, з Слагхорнам трэба быць вельмі асцярожным, дбайна прадумаць стратэгію…
— Рон лічыць, трэба проста дачакацца, пакуль усе разыдуцца пасля ўроку, і…
— Выдатна! Калі ўжо сам Вон-Вон так лічыць, дзеёнічай! — момантам ўспыхнула Герміёна. — Ці было такое, каб Вон-Вон аказаўся няправы?
— Герміёна, няўжо ты не можаш…
— Не! — адрэзала яна і памчалася. Гары застаўся стаяць па калене ў снезе.
Урокі зеллеварэння ў апошні час былі цяжкім выпрабаваннем. — Гары, Рону і Герміёне прыходзілася сядзець за адным сталом. Сёння Герміёна перасунула свой кацёл як мага бліжэй да Эрні і дэманстратыўна ігнаравала не толькі Рона, але і Гары.
— Ты у чым жа правініўся? — амаль нячутна пацікавіўся Рон, гледзячы на напышлівы профіль Герміёны.
Гары не паспеў адказаць: Слагхорн, стоя ў пачатку класа, заклікаў усіх да маўчання.
— Селі, селі, сябры! Хуценька, сёння вельмі шмат працы! Такім чынам: трэці закон Галпаллота… хто скажа?... Ну вядома, міс Грэнджэр!
Герміёна з нечалавечай хуткасцю адказала:
— Трэці закон Галпалота абвяшчае, што антыдот да складанасастаўнога яду роўны больш, чым суме антыдотаў да кожнага з кампанентаў.
— Цалкам дакладна! — праззяў Слагхорн. — Дзесяць балаў "Грыфіндору"! А цяпер, калі прыняць трэці закон Галпалота за аксіёму…
Гары нічога іншага і не заставалася — ён зусім нічога не зразумеў. Наступных тлумачэнняў Слагхорна таксама не разумеў ніхто, акрамя Герміёны.
— …гэта, вядома ж, азначае наступнае — зразумела, пры ўмове, што мы ідэнтыфіцыруем інгрэдыенты зелля з дапамогай шукальніка інгрэдыентаў Скарпена — нашай першачарговай задачай становіцца не прымітыўны збор антыдотаў да інгрэдыентаў як такі, але пошук таго дадатковага кампанента, які амаль алхімічнай выявай трансфармуе несупаставімыя элементы…
Рон сядзеў побач з Гары, ледзь адкрыўшы рот, і безуважліва балакаў нешта на сваім новенькім "Вышэйшым зелллеварэннем". Ён кожны раз забываў, што больш не можа разлічваць на дапамогу Герміёны.
— …а таму, — скончыў Слагхорн, — я прашу вас падысці да майго стала, узяць па флакончыку з ядам і да канца ўроку стварыць проціяддзе. Жадаю поспехаў! Так, і не забудзьцеся пра ахоўныя пальчаткі!
Герміёна ўстала і апынулася на паўдарогі да стала Слагхорна значна раней, чым іншыя паспелі апамятацца. Калі Гары, Рон і Эрні вярнуліся да стала, яна ўжо пераліла змесціва сваёй бутэлечкі ў кацёл і разводзіла пад ім агонь.
— На жаль, Гары, гэтым разам Прынц табе не дапаможа, — жыццярадасна сказала яна, выпростваючы спіну. — Тут патрабуецца разумець прынцыпы. Не абжуліш!
Гары раздражнёна выдраў корак з свайго фіала, пераліў крыкліва-ружовую вадкасць у кацёл і развёў агонь. Ён не ўяўляў, што рабіць далей, і пакрывіўся на Рона. Той паўтарыў усе дзеянні Гары і стаяў з даволі-такі дурным выглядам.
— У Прынца сапраўды нічога няма? — паціху спытаў ён у Гары.
Гары дастаў "Вышэйшае зеллеварэнне", адкрыў раздзел "Антыдоты" і адразу ўбачыў трэці закон Галпалота — Герміёна працытавала яго слова ў слова. Аднак ніякіх зацемак Прынца, якія маглі бы праліць святло на ісціну злапомнага закона, не было. Відавочна, Прынц, як і Герміёна, разумеў яго без працы.
— Ні чорта, — хмурна канстатаваў Гары.
Герміёна бадзёра размахвала палачкай над сваім катлом. На жаль, паўтарыць яе заклён было немагчыма; яна дасягнула такіх поспехаў у невербальнасці, што ўжо нічога не прамаўляла ўслых. Эрні МакМілан, аднак, мармытаў: "Спецыяліс рэвеліё!" Гэта гучала вяліка, і Гары з Ронам паспяшаліся сказаць тое ж самае.
Гары не спатрэбілася і пяці хвілін, каб усвядоміць: яго рэпутацыя вялікага зеллероба трашчыць па ўсіх швах. Пры першым абыходзе падзямелля Слагхорн з надзеяй зазірнуў у яго кацёл, рыхтуючыся, як заўсёды, захоплена ахнуць, але замест гэтага адшмаргнуў галаву і закашляўся, калі яму ў нос стукнуў пах тухлых яек. Герміёна ледзь не лопалася ад яхіднасці; яе даўно абурала, што на зеллеварэнні яна ўвесь час апыняецца на другіх ролях. Цяпер яна ўжо падзяліла сваё зелле на дзесяць кампанентаў і разлівала іх па крыштальных бутэлечках. Каб не бачыць гэтага абуральнага відовішча, Гары схіліўся над падручнікам Прынца-Паўкроўкі і з непатрэбнай сілай стаў гартаць старонкі.