Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

— Міс Бэгшот? — паўтарыў Гары, падыходзячы з фатаграфіяй у руцэ ў той момант, калі загарэўся агонь у каміне. Бацільда абярнулася на яго голас, і Хоркуркс на грудзі забіўся мацней. — Хто гэты чалавек? — спытаў Гары, працягваючы фатаграфію. Яна паглядзела на фота, затым на Гары.

— Вы ведаеце, хто гэта? — паўтарыў ён гучна і павольна. — Гэты чалавек, вы ведаеце яго? Як яго імя? — Бацільда выглядзела збянтэжана. Гары адчуў страшнае расчараванне. Як Рыце Скітар атрымалася дабрацца да ўспамінаў Бацільды?

— Хто гэты чалавек? — паўтарыў ён гучна.

— Гары, што ты робіш? — спытала Герміёна.

— Фатаграфія. Герміёна, гэты выкрадальнік, той, хто абвараваў Грыгаровіча! Калі ласка! — сказаў ён Бацільдзе. — Хто гэта? — але яна толькі глядзела на яго.

— Навошта вы нас паклікалі, місіс… міс… Бэгшот? — спытала Герміёна. — Вы нешта жадалі нам сказаць?

Нібы не чуючы Герміёну, Бацільда падышла бліжэй да Гары. Яна матнула галавой у бок пярэдняга пакоя.

— Вы жадаеце, каб мы сышлі? — спытаў ён. Яна паўтарыла жэст, паказаўшы спачатку на яго, потым на сябе, потым на столь.

— О, зразумела… Герміёна, я думаю, яна жадае, каб я пайшоў з ёй наверх.

— Добра, — сказала Герміёна, — пойдзем.

Але як толькі Герміёна паварушылася, Бацільда нечакана моцна скаланула галавой і зноў паказала спачатку на Гары, а затым на сябе.

— Яна жадае, каб я пайшоў з ёй адзін.

— Чаму? — спытала Герміёна, яе голас гучаў моцна і ясна, старая злёгку скаланула галавой ад гучнага шуму.

— Мабыць, Дамблдор сказаў ёй аддаць меч мне і толькі мне?

— Ты сапраўды думаеш, што яна ведае, хто ты?

— Так, — сказаў Гары, гледзячы на малочныя вочы. — Яна ведае.

— Ну добра, тады паспяшайся, Гары.

— Хадзем, — сказаў Гары Бацільдзе. Яна, здаецца, зрузумела і накіравалася да дзвярэй. Гары павярнуўся, каб паслаць Герміёне абнадзейлівую ўсмешку, але яна, здаецца, гэтага не заўважыла, бо разглядала кніжную шафу. Калі ён выйшаў з пакоя і апынуўся па-за зрокам Герміёны і Бацільды, ён паклаў фатаграфію невядомага выкрадальніка за пазуху курткі.

Лесвіца была стромкай і вузкай; Гары так і жадалася пакласці рукі на шчыльную спіну Бацільды, каб быць упэўненым, што яна на яго не зваліцца — гэта здавалася суцэль верагодным. Павольна і з лёгкай задышкай яна дабралася да верхняй пляцоўкі, адразу ж павярнула направа і павяла яго ў спальню з нізкай столлю. Пакой быў чорны, як смоль, і жудасна смярдзеў: Гары паспеў разглядзець начны гаршчок пад ложкам, перш чым Бацільда зачыніла дзверы, і пакой канчаткова пагрузіўся ў цемру.

— Люмас, — сказаў Гары, і яго палачка ўспыхнула. За некалькі імгненняў цемры Бацільда наблізілася да яго так ціха, што ён нават не заўважыў.

— Ты Потэр? — прашаптала яна.

— Так.

Яна павольна кіўнула. Гары адчуў, што Хоркуркс забіўся хутчэй, чым яго ўласнае сэрца. Гэта было непрыемна і трывожна. — У вас ёсць нешта для мяне? — спытаў Гары, але яе, здаецца, адцягвала святло на канцы палачкі. — У вас ёсць нешта для мяне? — паўтарыў Гары. Затым яна закрыла вочы, і некалькі падзей здарылася адначасова: Гары адчуў калючы боль у шнары, Хоркуркс тузануўся так моцна, што адцягнуў тканіну на світары, цёмны смуродны пакой імгненна растварыўся. Ён адчуў прыліў радасці і сказаў высокім халодным голасам: “Трымай яго!” Гары загушаўся на месцы: цёмны смуродны пакой зноў утварыўся вакол яго; ён не заўважыў таго, што толькі што адбылося.