Прызнанне левага крайняга

Вечар заканчваецца надзвычай хутка, хоць на гадзінніку за поўнач.

— Ты не шкадуеш, што я адарваў цябе ад тэлевізара? — пытаецца Юрка і пераможна паглядае на мяне.

— Дзякуй табе, я па-сапраўднаму адпачыў.

Побач са мной ідзе Вера. На нашу кампанію паглядаюць з усіх бакоў. Юрку гэта натхняе яшчэ больш, ен нешта гучна расказвае. Мне ягоная балбатня пачынае дзейнічаць на нервы. Я бяру Веру пад руку, і мы амаль выбягаем з рэстарана. Пытаюся ў Веры:

— Што далей?

— Прашу цябе не назначаць спаткання, добра?

— А я і не збіраюся.

Сапраўды, гэта мне і ў галаву не прыйшло.

— Спорту з мяне хапае,— кажу я,— а іншага паміж намі быць не можа.

— Вось як?!

— Чыстая праўда.

— Тады запішы мой нумар тэлефона, хоць не, давай лепш свой. Я табе сама пазваню.

Я паціскаю плячыма і кажу:

— Мяне цяжка знайсці дома. Сама разумееш, увесь час паездкі.

— Нічога, я знайду,— гаворыць яна ўпэўнена.

I тут з’яўляецца Юрка са Святланай.

— Прапаную праведаць Кастуся, у яго ёсць нядрэнныя фільмы.

Ён трымае ў руках дзве бутэлькі шапманскага.

— Другім разам,— гаворыць Вера.— Мы пра ўсё дамовіліся,— яна бярэ мяне пад руку, і мы садзімся ў машыну.

Яна назвала адрас, гэта недзе ў раёне метро Шабалаўская.

Мы моўчкі сядзім побач.

— Не хацела я знаёміцца, а цяпер не шкадую,— гаворыць яна, і я адчуваю яе дыханне.

— Я таксама не шкадую. Быў страшэнна стомлены, у дрэнным настроі, а цяпер усё быццам бы цудоўна.

— Вось і добра. Я пазваню табе, абавязкова пазваню,— паабяцала яна і знікла сярод ночы.

Назаўтра быў свабодны дзень, мне пазваніў Юрка, падрабязна распытаў пра тое, чым скончылася сустрэча з Верай, сказаў, што характар у яе не з лепшых, але нічога, яна не адзіная на свеце. Ён прапанаваў новую, прыкладна аднолькавую праграму на вечар, але я адмовіўся, сказаў, што вырашыў схадзіць у тэатр.

— Тэатр?! — здзівіўся Юрка.— Ты ж не пенсіянер!

— Прабач, Юрка, але я спяшаюся.

Вечарам я нікуды не пайшоў, хоць у кішэні ляжалі два білеты на «Таганку». Раптам знікла жаданне. Ды і з кім ісці? Я ляжаў і гартаў перад тэлевізарам розныя часопісы. Але чытаць таксама не хацелася. Да мяне забег Мікола Аржан з нашай каманды, прынёс дзве касеты з відэафільмамі, і ўвесь вечар мы сядзелі ля тэлевізара. Фільм быў нічога сабе, яго герой нечакана для сябе самога стаў прафесійным забойцам. На тое была асаблівая прычына — ад рук гангстэраў загінулі дачка і жонка, герой набыў кольт і вырашыў адпомсціць. Ён блукаў па начах па цёмных вуліцах, дзе правацыраваў нападзенне на сябе і тут жа адкрываў агонь са свайго кольта. Страляў ён выдатна, некалі служыў у джы-ай і меў нядрэнны вопыт.

— Ты, я гляджу, увесь час сядзіш дома,— заўважыў Мікола.

— Чаму! Учора быў выдатны вечар у «Цэнтральным».

— Там амаль кожны вечар тырчыць Юрка, гэта ягоная фірменная база,— адказаў Мікола.

Я не здзівіўся.

— А мы з ім былі разам.

— Ты чалавек новы ў нашай камандзе, я табе не раю звязвацца з Юркам.