Непрычалены човен
- Автор: Акулiн Эдуард
- Год: 2003
- Язык: белорусский
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «Непрычалены човен». Краткое содержание книги:
“Непрычалены човен”— новая кніга вершаў Эдуарда Акуліна. У ёй аўтар спрабуе знайсьці згублены бераг натхненьня, з болем азіраецца назад, дзе залітае “кінаварнай крывёю” ясьнеецца ў тумане ягонае страчанае паэтычнае “Радно”… Творчасьць Эдуарда Акуліна – гэта лірыка напоўніцу, без аніякіх дадаваньняў. Гэта рамантызм чыстае вады. Тут і каханне, і роздум над былым, і прыгажосьць навакольнай прыроды. Тут усё. Вершы цудоўна кладуцца на музыку, што, дарэчы, аўтар дасканала выкарыстоўвае. У Зборніку “Непрычалены човен” знойдзем вершы-прысвячэньні, вершы-разважаньні. Тут і тэма веры, рэлігіі, Бога й пакутніцкага шляху да Яго. Тут таксама баляды. У зборнік увайшлі і пераклады з літоўскай й украінскай.
Перейти на страницу:
Матылёк
Твая душа - як матылёк, --
трымціць у сне перадсьвітальным.
Баюся дыхаць - каб пылок
не зьдзьмуць з павекаў -
крыл астральных...
Бессань
Нібы прарвала высі --
ноч барабаніць дождж.
Бессань душу капрызіць.
Гострыць самота нож...
Ды беспрытульны вецер
форткі зьвініць крылом --
згадкаю, што ў Сусьвеце
ёсьць твой сапраўдны дом.
Прадвесьне
Калі адчую, што высьпеў вецер
у весьнім небе для першагрома, --
зноў заначую з Каханай-песьняй
і прытулюся душой да Слова.
І сон з пакоя зьбяжыць упрочкі,
і будуць зябка аб шыбу біцца
радкі-падлёткі насупраць ночы,
каб ранкам вершам у высі ўзьвіцца!
Натхненьне
Як цеціва, страла і лук,
як з ноты вызвалены гук,
як палімпсеста тайнадрук,
як варажба цыганскіх рук,
як аральля і гостры плуг,
як жырандоля і жаўрук --
Натхненьне.
Класіка
-- Мой родны ліфт, як ты мне мілы...--
шапчу, вярнуўшыся з дарог.
Паэтам дадзеныя крылы,
іх выбірае з лепшых Бог.
У неба месячных падстрэшках,
як вераб'і, анёлы сьпяць...
Пакуль паэты пішуць вершы --
паэтам дадзена лятаць!
Сон
Хлопчык, што бяжыць па вадзе,
часта ў снах зьяўляецца мне.
Не ўсьвядомлю ў сьне я ніяк --
як ён гэта робіць, дзівак.
Пырскамі вясёлкавы дым
вырастае сьледам за ім.
І куды ён столькі гадоў
па рацэ бяжыць маіх сноў?..
Покуль ляцім…
І. І. Думанскай
Хтосьці вып 'е з нас келіх поўны,
хтось -- палову, як дасьць Гасподзь...
Пад нябёсаузьнёслым Словам
не жагнаюцца мімаходзь.
Тое Слова было ў Максіма --
як заклён, як сьвяты зарок.
Каб мы ў сэрцах сваіх насілі,
бы ружанец -- яго "Вянок".
Каб забылі пра звадкі-спрэчкі,
а пагляды зьліліся ў сінь,
дзе Страцім вартавацьме вечнасьць,--
покуль мы да яго ляцім...
Непрычалены човен
Ліс, што мкнецца па сьледзе.
Кроў, што б’ецца у скронь.
Непрыручаны вецер.
Нехрышчоны агонь.
Поўні жоўтая сьвечка.
Дух заюшаны ў комін.
Незавершаны вечар.
Непрычалены човен.
Дом
З яснага неба гром –
позьняе адкрыцьцё:
Мама – мой першы дом,
хлеб мой, вада, жыцьцё.
Колькі пасьля было
розных кутоў, хацін, --
толькі – найродны той –
матчын – з усіх адзін.
Сэрца спаліў крыжом,
ды адмаліць ня змог…
Маму – мой першы дом --
сёньня пільнуе Бог.
Турма
А труна -- для душы турма...
А яшчэ ёсьць -- труна-Айчына.
Для народа свайго -- турма,
калектыўная дамавіна.
Пачарнела душа, як ноч,
ёсьць на тое ў душы прычына --
за сьлязамі ня стала воч,
каб глядзець на труну-Айчыну.
А ў турме не жыцьцё -- рэжым.
А ў труне не быцьцё -- гніеньне.
А ў душы -- пачарнелы дым,
а ў народа ў грудзёх -- каменьне...
Не Анёл уструбіў у рог, --
уструбіла у рог Сумненьне:
а ці ёсьць у нябёсах Бог? --
Бог-суддзя -- ад турмы збавеньне...
Асеньняе
У вырай буслы чарадою
па небе адвечным плывуць.
Зноў восень стралой залатою
спрабуе мне сэрца пратнуць...
Паходнямі -- клёны на ўзгорках
губляюць сьвятлынь у траву...
І радасна сэрцу і горка,
і крыху балюча яму.
Перейти на страницу: