Trzej muszkieterowie

Rozdział III

POSŁUCHANIE

Pan de Tréville był w tej chwili w bardzo złym humorze, jednak pozdrowił uprzejmie młodzieńca, który skłonił się aż do ziemi, i słuchał z uśmiechem słów powitalnych; pobrzmiewał w nich akcent bearneński przypominający mu młodość i kraj rodzinny, dwa wspomnienia, przywodzące uśmiechną twarz każdego, bez różnicy wieku. Ale natychmiast niemal podszedł do drzwi i dając d’Artagnanowi znak ruchem ręki, jak gdyby prosił młodzieńca, by pozwolił mu zakończyć sprawę z innymi, zanim zacznie z nim samym, zawołał trzykrotnie, podnosząc głos za każdym razem, tak że objął całą skalę, od tonu rozkazującego do gniewu:

— Atos, Portos, Aramis!

Dwaj muszkieterowie, z którymi zawarliśmy już znajomość i do których odnosiło się to wezwanie, porzucili natychmiast kompanię i skierowali się do gabinetu; drzwi zamknęły się za nimi, gdy tylko przekroczyli próg. Ich sposób bycia, jakkolwiek zabarwiony odcieniem niepokoju, cechowała swoboda równie pełna godności jak posłuszeństwa, budząca zachwyt d’Artagnana, który uważał tych ludzi za półbogów, a ich dowódcę za Jowisza olimpijskiego, zbrojnego we wszystkie pioruny.

Kiedy dwaj muszkieterowie weszli, a drzwi zamknęły się za nimi, kiedy w przedpokoju znów zrobiło się gwarno, ponieważ wezwanie pana de Tréville dało nowy temat do rozmów; kiedy pan de Tréville przemierzył już w milczeniu i ze zmarszczonymi brwiami trzykroć lub czterykroć gabinet, za każdym razem przechodząc obok Portosa i Aramisa, wyprężonych i niemych jak na paradzie, przystanął nagle przed nimi i zawołał mierząc ich od stóp do głów gniewnym spojrzeniem:

— Czy wiecie, co mi król powiedział nie dalej jak wczoraj? Czy wiecie, panowie?

— Nie — odparli po chwili ciszy dwaj muszkieterowie — nie, panie kapitanie, nie wiemy.

— Ale mamy nadzieję, że zechce pan nam o tym powiedzieć — dodał Aramis najgrzeczniejszym tonem i skłonił się z wdziękiem.

— Powiedział mi, że odtąd będzie werbował muszkieterów spośród gwardzistów pana kardynała!

— Spośród gwardzistów pana kardynała! A to dlaczego? — zapytał żywo Portos.

— Ponieważ przekonał się, że trzeba mu będzie dodać do swego cienkusza nieco zacnego wina.

Dwaj muszkieterowie zaczerwienili się aż po białka oczu. D’Artagnan nie wiedział, co ze sobą począć, i rad byłby się znaleźć sto stóp pod ziemią.

— Tak, tak — ciągnął pan de Tréville coraz goręcej — i Jego Królewska Mość ma rację, na honor, muszkieterowie mają żałosną opinię na dworze. Wczoraj, grając z królem, pan kardynał opowiadał z miną pełną współczucia, która wcale mi się nie podobała, że onegdaj ci przeklęci muszkieterowie, te diabły wcielone (akcentował te słowa w sposób ironiczny, który jeszcze bardziej mi się nie podobał), ci dzielni wojacy (dodał patrząc na mnie tygrysim okiem) zasiedzieli się w jakimś szynku przy ulicy Férou[*] i ront jego gwardzistów (myślałem, że roześmieje mi się w nos) musiał ich aresztować. Tam do licha! Powinniście coś wiedzieć o tym. Aresztować muszkieterów! Byliście tam, tak, poznano was i kardynał wymienił wasze nazwiska. Cóż, sam jestem winien, tak, tak, skoro to ja dobieram sobie ludzi. Posłuchaj no, Aramisie, u jakiego diabła prosiłeś mnie o żołnierską opończę, kiedy czułbyś się tak dobrze w sutannie? A ty, Portosie, masz zapewne ten piękny złoty pendent do wieszania słomianej szpady? A Atos! Nie widzę Atosa. Gdzie jest Atos?

— Panie kapitanie — odparł ze smutkiem Aramis — jest chory, bardzo chory.

— Chory, bardzo chory, powiadasz? Jakaż to choroba?

— Obawiamy się, czy to nie jest wietrzna ospa, panie kapitanie — odparł Portos chcąc także wtrącić słowo do rozmowy — co najprzykrzejsze jednak, choroba na pewno oszpeci mu twarz.

— Wietrzna ospa! Znowu jakaś chwalebna historia, Portosie! Wietrzna ospa w jego wieku? Cóż znowu, pewnie jest ranny, może zabity! Ach, gdybym wiedział! U kaduka, panowie muszkieterowie, nie życzę sobie, by moi ludzie uczęszczali do podejrzanych spelunek, doprowadzali do bójek na ulicach i wymachiwali szpadami w zaułkach. Nie chcę wreszcie, by dawali powód do śmiechu gwardzistom pana kardynała, ludziom dzielnym, spokojnym, zręcznym, których nigdy się nie aresztuje i którzy zresztą nie daliby się aresztować, jestem tego pewien! Woleliby raczej umrzeć na miejscu, niż cofnąć się o krok. Uciekać, ustępować placu, zmykać to dobre dla muszkieterów królewskich!

Portos i Aramis trzęśli się z wściekłości. Chętnie zadusiliby pana de Tréville, gdyby nie zdawali sobie sprawy, że to wielka miłość do nich każe mu tak przemawiać. Tupali nogami, zagryzali usta do krwi i ściskali ze wszystkich sił gardy szpad. Powiedzieliśmy już, że w pałacu słyszano, jak pan de Tréville wzywa Atosa, Portosa i Aramisa, i z jego tonu odgadnięto, że jest w wielkim gniewie. Dziesięć głów przypadło do portiery; ludzie bledli ze wściekłości, uszom przyklejonym do drzwi nie wymykało się ani jedno słowo rozmowy, gdy usta powtarzały obelgi kapitana wszystkim obecnym w przedpokoju. W jednej chwili w pałacu zawrzało, od drzwi gabinetu aż do bramy wejściowej.