Віхры на скрыжаваннях
- Автор: Федосеенко Владимир Константинович
- Год: 2014
- Язык: белорусский
- ISBN: some
- Жанр: Советская классическая проза
Электронная книга - «Віхры на скрыжаваннях». Краткое содержание книги:
Валодзя ведаў, што, каб знішчыць мост, трэба знішчыць і дом з яго жыхарамі. Інакш паднімецца трывога, і ад моста цяжка будзе ўцячы, бо закрытых мясцін побач няма, а толькі поле. Знімаць вартавых на мосце, рабіць начны налёт на дом Валодзя не адважваўся. Ажыццяўленне такой задумы магло б закончыцца трагедыяй для групы. І таму камандзір вырашыў звязацца з паліцэйскім. Доўга ён шукаў гэтай сувязі і ўрэшце знайшоў. Дапамог стары Войцік з Маркаўшчыны. Ён пазнаёміў Валодзю з дзядзькам Банніка, і той праз яго наладзіў сувязь.
Надышоў час сустрэчы, і з кустоў на сцяжынку выйшла двое паліцэйскіх. Камандзір насцярожыўся: Баннік не ведаў, што Валодзя будзе з групай, бо ў мінулы раз яны сустракаліся адзін на адзін. Калі паліцэйскія падышлі, Валодзя пільна ўгледзеўся ў вочы Банніку. Але камандзір толькі заўважыў, што Баннік сёння больш вясёлы і смелы. У мінулы раз паліцэйскі змяніўся з твару, гаварыў дрыжачым голасам, без адзінай усмешкі. І Валодзя заключыў тады, што Баннік баязлівец. Сёння ж ён падае лепшыя надзеі.
Баннік прадставіў свайго сябра. Той хуценька назваў прозвішча - Арлоў.
- Ну і прозвішча ў цябе, зусім не падыходзіць з такім прозвішчам у паліцыі служыць.
Той паціснуў плячамі, пачырванеў і апусціў вочы.
- Нічога, не саромейся, прозвішча гэта наша, і ты з яго зможаш сцерці ганебны налёт, і яно па-нашаму загучыць. Правільна, хлопцы? - звярнуўся камандзір да сваіх дыверсантаў.
- Правільна! - адказалі яны.
- Бачыш, усе так думаюць, - паляпаў Валодзя па плячы Арлова. - А ты не баяўся да нас ісці?
- Баяўся, але падумаў: лепш смерць, чым працягваць служыць у паліцыі.
- А даўно ты там?
- Ужо тры месяцы...
- А я ў партызанах нядаўна - усяго два гады.
Напэўна, Арлоў не зразумеў гумару і ніяк не адрэагаваў. Толькі пачаў расказваць, што ён са Жлобіна, дома засталася адна маці. У паліцыю ён трапіў не добраахвотна, а па мабілізацыі, як называлі немцы.
- Добра, нашы новыя сябры. Скажыце, калі ласка, вам на месцы відней, як можна спаліць мост?
- У нас ужо ёсць каністра бензіну, - пачаў Баннік. - Мы яе прыкапалі пад абрывам ля моста. Трэба ісці тады, калі мы з Арловым будзем стаяць на варце. Усе разам абальём бензінам і падпалім. Мы яшчэ каністру знойдзем.
- А далей?.. Адразу ж у доме паднімецца трывога. У вас каля дома нават ёсць акопы, траншэі. Выскачыць ваша ўсё войска і з кулямётаў, аўтаматаў, вінтовак прыцісне нас на голым полі. Значыць, каб спаліць мост, трэба знішчыць і ваша войска?
- Ведаеце, добрая палавіна паліцэйскіх амаль адкрыта гаворыць, каб як устанавіць сувязь і пайсці да партызан. Ці варта такім паліцэйскім навязваць нечаканы бой?
Валодзя задумаўся і адказаў:
- Правільна ты гаворыш, нельга навязваць нечаканы бой. Трэба, каб тыя, хто за нас, былі папярэджаны, што па іх прыйдуць партызаны. Дату не кажы, а прасачы за іх дзеяннямі. У вас ва ўсіх пароль адзін?
- Так.
- Дык з немцам, які будзе стаяць на варце, пагаворыць на іхняй мове наш таварыш Данілаў. Ён з бясшумкай наведае каменданта і астатніх салдат. Я са сваімі хлопцамі зайду да паліцэйскіх. Толькі трэба, каб на варце стаяў таксама наш чалавек.
- Будзе, ёсць у мяне хлопцы, што папросяць каго-небудзь падмяніць, - сказаў Баннік.
- А дзе знаходзіцца зброя паліцэйскіх?
- У козлах, каля парога.
- Гэта вельмі добра. Так, а начальнік ваш дзе спіць?
- Ён бывае толькі днём і ўвечары, а начуе там, недалёка, у адной жанчыны. Яна развялася з мужам.
- Хлопцы, самалёт ідзе прама на нас! - крыкнуў Данілаў.
Усе кінуліся за дрэвы. І не паспелі аглянуцца, як самалёт чыркануўся па зямлі, клюнуў носам і перавярнуўся ўгару коламі. Адбылося ўсё гэта так нечакана, што спачатку ўсе аж разгубіліся.
Над нямецкім самалётам, які няўдала прызямліўся, кружыў яшчэ адзін сцярвятнік з чорнымі крыжамі. Вось ён зрабіў разварот і пайшоў на пасадку. Але гэты самалёт не садзіўся на ржышча, а на роўную шырокую лясную прасеку, якую, напэўна, ніхто ніколі не араў. Дыверсанты кінуліся па прасецы да самалёта. І тут Валодзя зрабіў непапраўную памылку: не дабегшы метраў на пяцьдзесят, ён пусціў па ім чаргу з аўтамата. Самалёт адразу ж крануўся і пабег. Хлопцы стралялі ўслед з вінтовак, але ён адарваўся ад узгорка і ўзняўся над лесам.