Імгненні
- Автор: Кучмель Наталля
- Год: 2005
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Імгненні». Краткое содержание книги:
Наталля Барысаўна Кучмель нарадзілася 4 ліпеня 1964 года ў г. Мінску ў сям’і медыцынскіх работнікаў. Пасля атрымання сярэдняй адукацыі ў 1981 г. паступіла на філалагічны факультэт БДУ. У 1986 г. атрымала дыплом аб вышэйшай адукацыі. Працавала карэктарам, стыльрэдактарам, перакладчыкам у навуковых выдавецтвах і перыядычных выданнях. У цяперашні час працуе карэктарам у РУП “Выдавецкі цэнтр БДУ”. Друкавалася ў супольным паэтычным зборніку “Літаратурны квартал (2003), часопісах “Першацвет”, “Маладосць”, штотыднёвіку “Літаратура і мастацтва” і іншых. Кніга паэзіі “Імгненні” пабачыла свет у выдавецтве “Мастацкая літаратура” у 2005 годзе.
Перейти на страницу:
* * *
Прыйдзі... Зялёны змрок у пакоі;
Віно ў скляпах не цяплей ад лёду;
Лілеі пахнуць на падваконні,
I мармур дыхае прахалодай.
Вось-вось, згарнуўшы хітон з блакіту,
Зямля пад зорную коўдру ляжа.
Веранда ў доме плюшчом спавіта —
Ніхто не ўбачыць, нішто не скажа.
А мы ў абдымках цяпло падвоім...
Прыйдз і!.. Чакаю! Бо я не веру,
Што мне й сягоння ізноў з тугою —
3 адной тугою! — дзяліць вячэру.
* * *
Перакулены свет.
Родны дом —
Месца,
Дзе адчуваеш сябе
Ашалелай вавёркай
Сярод ляснога пажару:
Куды ні паткніся — агонь.
А чужы чалавек —
Той, каго
Да нясцерпнасці хочацца бачыць.
Не каханы,
Не сябра,
Проста — той,
На руках у каго
Звер малы з абгарэлым хвастом
Непрытомна шукае ратунку.
* * *
У вогкай цішыні — ці дворышча, ці лес? —
Бэз абрастае пні. Пні, мабыць, грэюць бэз.
Замкнёная царква. Гнілы раскіслы яр.
На тоненькіх сцяблах пупышкі —
твар у твар.
Як бы ў нямым кіно — чакаюць над сталом
Адз ін ад аднаго героі нейкіх слоў.
I словы прагучаць і цішу скалануць.
Ды нам іх не чуваць —
мы дробныя, каб чуць.
* * *
Вільготнай душнай ноччу цяжка спаць
I застаецца толькі ўспамінаць.
Плюскоча задуменна і тужліва
Вада, льючыся, гулкая, з адліва;
I вішаннік, разбухлы, без лісця,
Стае іс тотай іншага жыцця —
Такі ў сябе заглыблены, старонні...
Каханы, ясны мой, дзе ты сягоння?
Вільготнай душнай ноччу цяжка спаць
I застаецца толькі ўспамінаць.
* * *
Позняй ветранай ноччу,
Паволі,
Забываючы на раскошныя пахі
Зялёнай і мокрай вясны,
Ісці і ўдыхаць
Праз складзеныя далоні
Паветра —
Бо на іх затрымаўся
Пах цела твайго,
Толькі што
Утрапёнага ласкай.
Тваё аблічча
Сухаватыя лініі твару,
Зрослыя бровы над лёдам вачэй —
Лістапад, калі ўсё на зямлі
падабралася, змерзла, падсохла
I толькі азёры
сцюдзёнай жывой глыбінёю
Адлюстроўваюць біты марозам
прыбярэжны чарот і аер.
Песня
Каханы мой вячэраў у доме маім, у сціплым і бедным пакоі; і не зайздросціла я гаспадыні маёй у пышных яе палацах.
Валасы твае пахнуць ветрам, цела тваё пахне хлебам, семя тваё пахне горкай травой палявой.
Сонца ўзыходзіць — залоціць шаты соснаў ды кіпарысаў; сонца сыходзіць — ты са мной застаешся.
Валасы твае пахнуць ветрам, цела тваё пахне хлебам, семя тваё пахне горкай травой палявой.
* * *
Піск, гоман, скокі, вогнішча ўначы —
I ціхі светлы хлопчык пры плячы.
Усенькі час — праз крыкі і пяянне —
Прысутнасці ягонай адчуванне.
Адданасці і праг і повен рух
Празрыс тых воч і загарэлых рук.
I кожны міг пасоўвае няўмольна,
Нібыта гайку па разьбе, павольна
Насустрач: мне — яго, яму — мяне...
Нас непазбежнае не абміне:
Hi разгаранне, ні згасанне страсці.
Адно ж было — на самай справе — шчасце:
Піск, крык, пяянне моладзі ўначы —
I незнаёмы хлопчык пры плячы.
* * *
Не ўсё ў разлуцы — ў журбе, бы ў труне.
Не ты — то іншы абдыме мяне.
Ты — спрыт, і сіла, і мускулаў бляск:
Кот, ахаваны багіняю Бас т.
А ён — Аз ірысу любы трыснёг,
Што вырас на скрыжаванні дарог;
I так, як пальцы ягонай рукі,
Трыснёг кранаецца хвалі ракі.
Перейти на страницу: