Імгненні
- Автор: Кучмель Наталля
- Год: 2005
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Імгненні». Краткое содержание книги:
Наталля Барысаўна Кучмель нарадзілася 4 ліпеня 1964 года ў г. Мінску ў сям’і медыцынскіх работнікаў. Пасля атрымання сярэдняй адукацыі ў 1981 г. паступіла на філалагічны факультэт БДУ. У 1986 г. атрымала дыплом аб вышэйшай адукацыі. Працавала карэктарам, стыльрэдактарам, перакладчыкам у навуковых выдавецтвах і перыядычных выданнях. У цяперашні час працуе карэктарам у РУП “Выдавецкі цэнтр БДУ”. Друкавалася ў супольным паэтычным зборніку “Літаратурны квартал (2003), часопісах “Першацвет”, “Маладосць”, штотыднёвіку “Літаратура і мастацтва” і іншых. Кніга паэзіі “Імгненні” пабачыла свет у выдавецтве “Мастацкая літаратура” у 2005 годзе.
Перейти на страницу:
* * *
Май. Дождж ішоў. Цяжкі і вогкі пах
Цяжкіх і вогкіх выпарэнняў бэзу.
Асфальтам заліваны чорны шлях
Блішчыць спіной, як мокрае жалеза,
I на ільсніс тай, маслістай спіне
Ў бяздумнасць і спакой нясе мяне.
* * *
Неба ў бляску сляпучым стыгне,
Жоўтым вокны шкліць.
Без цябе пражыўшы тры тыдні.
Так і звыкну жыць.
Але ў вечар, ветрам напяты
Над ламаным грэбнем дамоў,
Тонкі твар, бы з іконы зняты,
Узгадаю зноў.
Што ты? Дзе ты? Месяц замглёны
Крэпне між аблок.
У завулку блукальнік сонны
Прыцішае крок.
* * *
На могілках старых
з-пад голых вербаў ніцых
Відаць, што не гарыць ні ў храме,
ні ў капліцы
Святло; і рад магіл, на стомлены пагляд,
Так мірны, як нібы дзіцячых ложкаў рад.
Парадак іх маўчыць аб сне, а не аб смерці.
I хочацца запхаць пад белы камень сэрца
Дый так далей пайсці — каб не было чаму
Hi рвацца, ні цярпець пякучую думу,
Ані перажываць бязлюдства, безграшоўе,
Пакуты за любоў, чыёсьці безгалоўе...
Йсці стылай, ледзяной,
цягнуць бязгучны спеў
I тоненькім кійком збіваць лістоту з дрэў.
* * *
Холад чаромхі, туману, раскрытае рамы;
Холадам вее салоўкавы шчокат таксама
3 купаў надрэчных кустоў.
Сцюжа бяссонных стагоддзяў пустога чакання;
Пары, якой на марозе стаецца дыханне;
Сцюжа сівых валасоў.
Іскры сваяцтва, любові, сяброўстваў цяпельцы
Не затрымаюць хвіліны, ў каторую ў сэрца
Зойдзе льдзяная ігла.
Што ж мы,
як толькі разблыталі кокан малечы,
Выспелі, сталі сабою, — за век чалавечы
Маем так мала цяпла?
* * *
Ліпень. Здымкі начныя.
Камароў над дрыгвою бяссонне
Штохв іліны па шкле асвятляльнікаў
цельцамі б'е.
У кустах вербалозу
захліпаецца соладка конік
I расою паволі
набракаюць красоўкі твае.
Неба, бледнае з захаду,—
ў шнарах аблок вечаровых,
I далёкае, дробнае полымя ўнізе дрыжыць.
Як ты мякка ступаеш —
нібы госць на зямлі выпадковы —
I дрыгве гэтай гідлай
сцеражэшся балюча зрабіць.
Ты вялікі, як неба,
і маленькі — бы мне па далонях
Даступаеш да сэрца;
ціхі гук кінакамера ўе.
Хай штоночы між лоззя
захліпаўся бы соладка конік
I траву далікатна краналі красоўкі твае.
* * *
Ад мастака — партрэту.
Сонны дождж
Паткнецца ў шкло —
Памыслю пра цябе я.
Каханне — не адзіная ідэя,
Дзеля якое варта йсці пад нож.
Але калі па скошаным ілбе
Маёй маг ільнай выспы
Дождж заскача,
То фарбы — жыцьмуць.
Можа, тым аддзячу
Сусвету і табе.
* * *
Сон стане сродкам ізноў
як наяве, ўбачыць
Мужнасць разлатых броў,
а пагляд — дзіцячы.
Столькі пражыўшы гадоў — цяпер разумею
Цалкам значэнне слоў пра «праменні веяў»;
Толькі цяпер вырастае з-пад сэрца згода
3 вобразам казак усходніх:
«Вачэй маіх прахалода...»
Перейти на страницу: