Імгненні
- Автор: Кучмель Наталля
- Год: 2005
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Імгненні». Краткое содержание книги:
Наталля Барысаўна Кучмель нарадзілася 4 ліпеня 1964 года ў г. Мінску ў сям’і медыцынскіх работнікаў. Пасля атрымання сярэдняй адукацыі ў 1981 г. паступіла на філалагічны факультэт БДУ. У 1986 г. атрымала дыплом аб вышэйшай адукацыі. Працавала карэктарам, стыльрэдактарам, перакладчыкам у навуковых выдавецтвах і перыядычных выданнях. У цяперашні час працуе карэктарам у РУП “Выдавецкі цэнтр БДУ”. Друкавалася ў супольным паэтычным зборніку “Літаратурны квартал (2003), часопісах “Першацвет”, “Маладосць”, штотыднёвіку “Літаратура і мастацтва” і іншых. Кніга паэзіі “Імгненні” пабачыла свет у выдавецтве “Мастацкая літаратура” у 2005 годзе.
Перейти на страницу:
* * *
Мяне не слухаюцца рыфмы.
I верш — той нудны гук, калі
Тужліва ўслед сапраўдным рыпнуць
Калодзежныя жураўлі.
Паперы — мо на трыццаць столак,
Ды аднаго няма на ёй:
Як вылузнуўся з ночы золак
I раскрываецца зарой.
* * *
3 ціхім шасценнем, бы кніг і старонкі.
Вецер шаволіць ліс тоты руду.
Ў небе бязвоблачным месячык тонкі
Нізка ляжыць — запірае ваду.
Так бы прасіцца ў любові злашчаснай
Словамі песні, пачутай не раз :
— Месяц мой звонкі, о месячык ясны,
Ой, не свяці ты на той пералаз!
* * *
Звечарэла. Сонна ў пакоі.
Пахне ліпамі з-за сцяны.
Тут знайшлі дэфектыўных двое
Чалавека адно ў адным.
Мы калені падоймем горкай
I смычок пакладзём ля ног.
Падбароддзем мяккім, нягордым
Увапрэмся ў скрыпічны бок.
Мне не страшна цяпер зламацца,
Не карціць адваёўваць штось.
Для другіх хай буду нармальнай,
Для цябе — такая, як ёсць.
Быў канец лютага
Весні туман — неспатольней за жабры
Скура, здаецца, ўбірае.
Голле вугластае, як кандэлябры,
Ўскінула груша старая.
Кропля над возерам — блісь! — і пагасла.
Так твае губы сухія
Першым дажджом, сарамліва-бясстрасна
Мне датыкаліся шыі.
* * *
Жыццё; і ў ім — хрупасткасць і надрыў,
Бо кожная сустрэча стаць магла
Апошняю. Будынак чорны брыў,
Як п'яны па дажджы; вада цякла
3 яго; і дзіўным позірку было
Слабое далікатнае святло
Шчылінаў ставень — як шчылінаў вей:
Дык, значыць, дом населены людзьмі?
I гаспадар — сухі стары яўрэй
3 вялізнымі дзяцінымі вачмі —
Свой смешны день пасоўваў па сцяне...
Здаецца, гэты дом любіў мяне.
Глыбей у шторы шылася акно,
I воды ў трубах наўзварот цяклі —
Калі, абняўшы, аднаго адно
Мы з бездані дэпрэсіі цяглі.
Успыхваючы, падаў край-крыло
Зямлі, дзе нам так добра быць магло,—
Слабы і белы, як твая рука
У поўнай цьме, на гузіку замка.
* * *
Хто б сказаў — каханне маё;
Я скажу — чаканне маё.
Хто б сказаў — ты любасць і гнеў;
Я скажу — бясконцы спадзеў.
Сцяўся ў ім, як броваў надлом,
Свет малы за жоўтым акном.
Час застыў над светам малым.
Анішто не здарыцца ў ім —
Не скаціцца слёз раўчуку,
Не разліцца ў цішы званку.
* * *
Туман ярам, ярам-даліною...
3 народнага
Туман ярам... Плятуцца стужкі туману
Вакол чорных хмызоў, вакол елак малых.
Але ім устыдацца тонкага стану
I празрыстых веяу тваіх.
Пералеска ўскіне сцяблы маладыя
У глухіх вільготных ярах вясной —
I падасца, быццам хлапечай шыі
Не ўтрымаць галавы буйной.
I, нібыта аскепак светлага лёду
Аплывае сэрца весняй парой.
Толькі позна — згінулі насалоды,
Толькі сцюжай цягне з яроў.
* * *
Неба весняе — ясны німб,
О горад мой;
Голле рыжае — светлы кілім
Над тваёй галавой.
Сёння рака сваю вязкую кроў,
О горад мой,
Гоніць хутчэй ад свістання вятроў
Над тваёй галавой.
І падаецца — ажылі дамы,
О горад мой;
Палі скляпенні зімовай турмы
Над тваёй галавой.
* * *
Цераз якую муку вызнаем,
Чым дзячаць добрым, шчырым і адданым,
I потым — выпадковым аддаем,
Што не насмеліліся даць каханым.
I помняцца такіх спатканняў сны
Тым саладзей, што адыходзяць з ночай...
…Як лёгка з выпадковымі — яны
Запомняць нас такімі, як мы хочам.
Перейти на страницу: