Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

— Rozumiem, że to jakaś żydowska sprawa — wtrąca Dick.

— Według Biblii, kiedy Świątynia Jerozolimska zostanie odbudowana — mówi Miśko — i przyjdzie pora, by złożyć tradycyjną ofiarę za grzechy, potrzebna będzie krowa szczególnego rodzaju. Ruda jałówka bez skazy. Czysta. Wydaje mi się, że czerwone jałówki są dość rzadkie. O ile wiem, chyba od zarania dziejów było ich tylko dziewięć. Znaleźć kolejną to dopiero byłoby cool. Jak znaleźć pięciolistną koniczynkę.

— Kiedy Świątynia zostanie odbudowana? — pyta Landsman, myśląc o Buchbinderze i jego szalonym muzeum. — To znaczy, kiedy przyjdzie Mesjasz?

— Niektórzy twierdzą — mówi Miśko, zaczynając rozumieć, co zaczyna rozumieć Landsman — że Mesjasz tylko czeka, aż odbudują Świątynię. Chcą wznowić obrzędy przy ołtarzu. Ofiary krwi, kapłaństwo, całą tę szopkę.

— Więc przypuśćmy, że znalazłbyś gdzieś rudą jałówkę. I wszystko miałbyś przygotowane. Te śmieszne czapki i całą resztę. I gdybyś… eee… odbudował Świątynię… To w zasadzie mógłbyś zmusić Mesjasza do przyjścia?

— Ja tam nie jestem religijny, Bóg mi świadkiem — wtrąca Dick. — Ale czuję się zmuszony nadmienić, że Mesjasz już raz przyszedł, a wy dranie, kurwa, zabiliście pojebańca.

W oddali rozlega się ludzki głos, wzmocniony przez głośnik, mówiący dziwną, pustynną hebrajszczyzną. Dźwięk ten sprawia, że serce Landsmana zamiera, on sam zaś robi krok w stronę ciężarówki.

— Zjeżdżajmy stąd — mówi. — Spędziłem z tymi ludźmi trochę czasu i odnoszę nieodparte wrażenie, że nie są zbyt mili.

Docierają bezpiecznie do samochodu i Dick zapala silnik, lecz trzyma go na luzie, nie zwalniając hamulca. Siedzą w aucie, wypełniając szoferkę kłębami tytoniowego dymu. Landsman, który wyłudził od Dicka czarną cygaretkę, przyznaje, że to wspaniały przykład kunsztu zwijającej cygara robotnicy.

— Ja ci po prostu zwyczajnie powiem, Willy — mówi w końcu, wypaliwszy do połowy wyrób Nata Shermana. — I chciałbym, żebyś spróbował zaprzeczyć.

— Postaram się.

— Kiedy rozmawialiśmy, jadąc tutaj, napomknąłeś, że wydobywa się stąd pewien, hmm, odór.

— Tak jest.

— Odór pieniędzy, tak powiedziałeś.

— Za tymi kowbojami stoi duża kasa, nie ma wątpliwości.

— Jednak już kiedy pierwszy raz zobaczyłem to miejsce, coś mnie zaniepokoiło. A teraz, gdy obejrzałem właściwie wszystko, od tablicy na przystani wodolotu do tych krów, niepokoi mnie to jeszcze bardziej.

— Co takiego?

— No, bo przepraszam, ale gówno mnie obchodzi, czy załatwiają coś na lewo. Niech będzie, że jakiś członek rady twojego plemienia od czasu do czasu bierze w łapę od jakiegoś Żyda. Biznes to biznes, dolar to dolar, trzeba żyć i tak dalej. Wiesz, słyszałem nawet opinie, że nielegalny przepływ pieniędzy przez Linię to w stosunkach indiańsko-żydowskich rzecz najbardziej zbliżona do pokoju, miłości i wzajemnego zrozumienia.

— Urocze.

— Cokolwiek ci Żydzi tu robią, to wyraźnie nie chcą się tym dzielić z innymi Żydami. A Okręg przypomina dom, gdzie jest zbyt wielu mieszkańców i za mało pomieszczeń. Wszyscy wiedzą wszystko o wszystkich. W Sitka nikt nie ma tajemnic, bo to po prostu jeden wielki sztetl. Więc jak ktoś ma sekret, to logiczne, że ukrywa się tutaj.

— Ale.

— Ale odór, nie odór, sekret, nie sekret, przepraszam, kurwa, lecz Tlingici nigdy by się nie zgodzili, żeby kupa Żydów osiedliła się w samym środku Indianerlandów i zbudowała takie coś. Nieważne, ile żydowskiej kasy tu krąży.

— Chcesz powiedzieć, że nawet my, Indianie, nie jesteśmy tak zepsuci i bezjajeczni, żeby dawać punkt zaczepienia swym najgorszym wrogom?

— No dobra, w takim razie co powiesz na to? Owszem, my, Żydzi, spiskujemy najpodlej na świecie i rządzimy światem z naszych tajnych ośrodków po ciemnej stronie Księżyca. Ale nawet my mamy swoje ograniczenia. Takie wyjaśnienie bardziej ci odpowiada?

— Nie będę się spierał.

— Indianie nigdy by na to nie pozwolili, chyba że ktoś obiecał im coś naprawdę dużego. Wielkiego. Tak wielkiego, jak, dajmy na to, cały Okręg.

— Dajmy na to — cedzi Dick przez zęby.

— Już wcześniej wykombinowałem, że maczają w tym palce Amerykanie, bo tylko oni, swoimi kanałami, mogli sprawić, że zniknął raport z wypadku Naomi. Poza tym nie istnieje Żyd, który mógłby załatwić taką łapówkę.

— Sweter w Pingwiny — mówi Miśko. — Gwarantuje Indianom, że po naszym odejściu dostaną Okręg w ramach samorządu miejscowej ludności. W zamian za to Indianie pomagają wierzbowerom i ich kumplom założyć tajną mleczarnię.

— Ale co Sweter w Pingwiny z tego ma? — pyta Landsman. — Co mają z tego Stany Zjednoczone?

— Bracie Landsman, oto stanąłeś na progu wielkiej ciemności — rzecze Dick, wrzucając bieg. — W którą, obawiam się, będziesz musiał wkroczyć bez Wilfreda Dicka.

— Kuzynie, mówię to z wielką przykrością — zwraca się Landsman do Miśka, kładąc mu dłoń na ramieniu. — Ale chyba musimy się udać na Miejsce Masakry.