Związek żydowskich policjantów [The Yiddish Policemen's Union - pl]

W miarę opowieści Landsmana Dick mimowolnie przejawia coraz większą ciekawość, zadaje mnóstwo pytań, słowem, wpycha nos w cudzy interes z instynktownym zamiłowaniem do śmierdzących spraw.

— Znałem twoją siostrę — mówi, gdy Landsman kończy relację na swym cudownym ocaleniu w lesie nieopodal Peril Strait. — Bardzo mi przykro, że nie żyje. Wygląda na to, że ten świątobliwy ćpun to był taki zbłąkany kundelek, dla jakich często ryzykowała dupę.

— Ale ci wszyscy Żydzi i ten gość, który nie lubi bałaganu, czego oni mogli chcieć od Mendla Szpilmana? — pyta Miśko. — Tej części nie rozumiem. Co oni tu właściwie robią?

Landsman uważa te pytania za nieuchronne, logiczne i kluczowe, jednak zapał Dicka wyraźnie słabnie.

— Nic nie macie — mówi. Jego wargi zamieniają się w bezkrwistą kreskę. — A do twojej wiadomości, Landsman, z tymi Żydami z Peril Strait jest wręcz przeciwnie. Panowie, oni mają taką siłę przebicia, że zrobią diament z wyschniętego łajna.

— Ty coś o nich wiesz, Willie? — pyta Miśko.

— Gówno wiem.

— Ten człowiek w caudillo — nie ustępuje Landsman. — Ten, do którego podszedłeś, żeby porozmawiać. To też Amerykanin?

— Raczej nie. Mały żydek, wysuszony jak rodzynek. Nie raczył mi się przedstawić. A mnie nie za bardzo wypadało pytać, z tego mianowicie powodu, że, jak już może wspominałem, w sprawie tego miejsca oficjalna polityka plemienia brzmi: „Gówno wiem”.

— Wilfred, nie wygłupiaj się — wtrąca Miśko. — Chodzi o Naomi.

— Zdaję sobie z tego sprawę. Ale dostatecznie znam tu obecnego Landsmana — kurwa, dostatecznie znam policjantów od zabójstw, kropka — żeby rozumieć, że siostra czy nie siostra, wcale nie chodzi mu o to, by dojść prawdy. Nie chodzi o to, by poznać tę historię do końca. Bo i wy, panowie, i ja, dobrze wiemy, że ta historia zakończy się tak, jak nam się spodoba, lecz żeby była nie wiem jak ładna i zgrabna, żebyśmy nie wiem co wymyślili, to dla umarłych nie ma najmniejszego znaczenia. Landsman, ty po prostu chcesz odpłacić tym skurwielom. Ale nic z tego. Nigdy ich nie dorwiesz. W żaden, kurwa, sposób.

— Willie, mój chłopcze — apeluje Miśko — bądźmy szczerzy. Przecież nie dla niego to zrobisz. Ani dla Naomi, chociaż była świetną dziewczyną.

Zawiesza głos, jakby czekając, aż Dick sam domyśli się dalszego ciągu.

— Chcesz powiedzieć — mówi Dick — że powinienem to zrobić dla ciebie.

— Właśnie.

— Ze względu na to, ile dla siebie znaczyliśmy w wiośnie naszego życia.

— Tak daleko bym się nie posunął.

— Jakie to, kurwa, wzruszające — rozczula się Dick, pochylając się do przodu i wciskając przycisk interkomu. — Minty, wyciągnij ze śmieci moje niedźwiedzie futro i przynieś mi je tutaj, z łaski swojej, żebym miał gdzie rzucić pawia. — Nie czekając na odpowiedź, zwalnia przycisk. — Detektywie Miśko Szemec, dla ciebie to ja, kurwa, bym nic nie zrobił. Ale, Landsman, lubiłem twoją siostrę i dlatego zawiążę ci mózg na taki supeł, na jaki te wiewióry zawiązały mój, żebyś miał, kurwa, nad czym się zastanawiać.

Drzwi otwierają się i do pokoju wchodzi młoda, obfita kobieta, półtora raza większa niż jej szef, niosąc niedźwiedzie futro jak odbity na płótnie wizerunek zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Dick zrywa się na równe nogi, chwyta okrycie i krzywiąc się, niczym w obawie przed skażeniem, wiąże je rzemykiem pod szyją.

— Znajdź mu jakiś płaszcz i czapkę — mówi, wskazując kciukiem na Landsmana. — Najlepiej śmierdzące flakami łososia lub piżmowcem. Weź kurtkę Marvina Klaga, leży schlany w A7.