Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]

У позірках і недаўменне й злосць. А Доўбуш, непадкупны, смутны Доўбуш З разморанай, балючаю якойсь Усмешкаю стаіць перад натоўпам Абураных апрышкаў, саматой, і: — То, браткі, не ляхі — нашы людзі... Я блізка быў і чуў, як між сабой Гутарылі яны... Па жонцы нудзіць Адзін ды па пакінутых малых... А дрўгі — прокляць, кажа, служба наша. Як ні прасіўся, дзе там, не ўмаліў, Сілком аддаў у рэкруты пан, кажа. Каб свая волейка, у гэты ж міг Усё кінуў-рынуў бы, дахаты дунуў... І сціснуў сэрца жаль: паб'ём іх мы — А хто ж тады іх дзетак прагадуе?..