![Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/4/5/1/dushoyu-z-nebam-gavaryc-vybranaya-liryka-download.jpg)
Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]
- Автор: Матяш Нина Иосифовна
- Год: 1999
- Язык: белорусский
- Год: Мастацкая літаратура
- ISBN: 985-02-0438-9
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Душою з небам гаварыць [Выбраная лірыка]». Краткое содержание книги:
Галоўным матывам творчасці лаўрэата Літаратурнай прэміі імя А. Куляшова Н. Мацяш застаецца роздум над гістарычным лёсам і непарыўна звязаным з ім сённяшнім днём Беларусі. Лірычная споведзь паэтэсы спалучас філасофскую разважлівасць і рамантычнае светаўспрыманне, глыбокае веданне сусветнай культуры і нязменную блізкасць да нацыянальнага быцця.
Перейти на страницу:
Калі колы машыны размотвалі вёрсты
Перш валынскіх,
пасля прыкарпацкіх шляхоў,
Я істотаю ўсёй адчувала абвострана
Пераплеценасць лёсаў — яе і майго.
У Бяроза-Картузскім канцлагеры вязнем
Траціў жыцце — за нас — Аляксандр Гаўрылюк.
У Айчынную брат мой вясёлы — за нас жа —
Лёг заўчасна ў Падольскую дзесьці зямлю.
І мой дом на Палессі,
і белая хата
Украінскай сястры — пад прыцэлам ракет...
Кожны дзень наш пад дзікай пагрозаю атамнай,
Кожны дзень — бітва Розуму
за белы свет.
І за свет нашых душ.
Не складала ніколі
Зброю зло, і ніколі само не складзе.
Па сягоння, дзе з боем, а дзе і спакойненька,
Ходзяць здрада,
насілле, падман між людзей.
Прыгажосць, справядлівасць пад вечнай атакай
Замаскованай подласці і ілжы.
І калі ты не хоч пасабляць і падтакваць ім,
Гнюсным сілам нялюдскім, —
не стой на мяжы!
Толькі там падымаць галаву зло не смее,
Дзе не зводзіць вачэй з яго
Чалавек.
... Студзень. Ноч.
Цішыня, быццам шкло...
Я ж, няўмелая,
У дваццаты вяду васемнаццаты век.
Есць усякія жыцці.
Адны вымяраюць
Круглым чэкам, кар'ераю сутнасць сваю.
А другія, няпраўдай аднойчы параненыя,
«Абы ціха...» — галоўным дэвіз прызнаюць.
Есць жа гэткія жыцці, што рэкам падобны,
Тым, што маюць пачатак, не маюць канца,
Што гадамі, стагоддзямі пояць, бяздонныя,
Прастака й мудраца.
Есць жа гэткія жыцці, што зоркам падобны,
Тым, што доўга па смерці праменяць святло.
Пра гуцульскага сына Алексу, пра Доўбуша
Мой бясхітрасны сказ,
што было — не было, —
Як Карпаты паведалі мне...
Перейти на страницу: