Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

«I гэты лотра, — ўскрыкнуў Ключнік, — тут пануе І вось паноў даўнейшых грабіць і руйнуе! Ці ж так Гарэшкаў памяць і імя ўжо згіне? А дзе ж удзячнасць? Мо няма яе ў Дабрыне! Браты! Вы ж з царскай сілай думалі змагацца, А тут Сапліцы раптам пачалі баяцца! Страх вам турмы? Браты! Ды я ж стаю пры праве! Я вас не клічу на разбой! У гэтай справе Ужо выйграў Граф, дэкрэтаў мае ён нямала, Адно іх выканаць! Заўсёды так бывала — Дэкрэты трыбуналаў шляхта спаганяла, А перш за ўсіх Дабрынскія, дык вось і стала Расці ў вас слава. Бо, Дабрынскія, вы ж самі Ў наездзе Мыскім ваявалі з маскалямі. Прывёў іх генерал расейскі Вайніловіч І лотра, друг яго, Воўк з вёскі Лугамовіч, Вы ж помніце, як Воўка мы ў палон узялі І як на бэльцы ў пуні вешаць ужо сталі За тое, што сялян душыў, Маскве прадаўся. Жывым тады праз літасць мужыкоў застаўся (З маім Сцізорыкам аднак не размінецца). Наездаў гэтулькі ўжо мне не давядзецца Адбыць, з якіх выходзілі мы са здабычай І славай, як шляхоцкі патрабуе звычай! Ды што пра тое ўспамінаць! Пан Граф дэкрэты Ўсё вырабляе, судзіцца за замак гэты, А з вас ніхто не спачувае адзіноце Яго і, з ласкі ворага, яго згрызоце. Няма ў яго сяброў, апроч мяне, нікога І вернага майго Сцізорыка старога!»