Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

І вось паверх галоў у зборышчы кіпучым Пад бэльку шугануў слуп светлы і бліскучы. Быў гэта меч, узняты моцнай даланёю, Двухсечны, ў пядзь шырокі, ў сажань даўжынёю, Відаць, яшчэ тэўтонскі з нюранбергскай сталі. Заціхлі ўсе, на зброю моўчкі пазіралі. Хто ўзняў яе, не ўбачыш, ды згадалі зразу: «Сцізорык! — закрычалі, быццам бы з наказу. — Няхай жыве Сцізорык!» «Хай жыве Мапанку! Рубайла! Шчэрбец!» — нёсся крык без перастанку. Гервазы (ён быў гэта) ўміг натоўп расціснуў, К сярэдзіне пралез, Сцізорыкам зноў бліснуў I, вастрыё схіліўшы ўніз, сказаў: «Мой пане, Сцізорык Розачцы прыносіць прывітанне! Браты Дабрынскія! Прыбыў я не спрачацца, А расказаць, чаму прымусіў вас сабрацца, А што і як рабіць, рашайце ўжо вы самі. Вядома ўсім, што чуткі носяцца між намі, Што справы важныя рашаюцца на свеце. І Робак штось казаў, і самі мы не дзеці». «Мы знаем!» — крыкнулі. «Дык мудрай жа галоўцы, — Казаў,— даволі нават два-тры слоўцы. Няпраўда?» «Праўда!» — мовілі. «Калі французскі Адтуль надходзіць кесар, згэтуль жа цар рускі, Тады вайна няўхільная паміж царамі. Дык, калі так, тады падумайце ж вы самі, Ці ж нам цішком сядзець? Вялікага вялікі Хай б’е, малы малога — вось і ўсе тут крыкі. Згары і знізу: гэты гэтага, той тога. Як сеч пачнём, тады ачысціцца дарога І шчасце ў Рэч Пасполітую завітае, Няпраўда?» «Праўда! — крыкнулі.-Як з нот чытае!» «Крапіць! — Хрысціцель крыкнуў. — Справа залатая!» «А я галіць гатоў!» — тут Брытвачка азваўся. «Змірыцца толькі трэба, — Конаўка ўмяшаўся, — Адносна выбару маршалка-ваяводы». Тут Бухман перабіў: «Дурны шукае згоды! Дыскусіі для справаў не прыносяць шкоды. Прашу маўчаць! На гэтым справа скарыстае! Па-новаму яе пан Ключнік асвятляе!» «А як жа, — мовіў Ключнік, — не патрэбны крыкі. Аб важньгх справах думае няхай вялікі.