Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

— Nie chcemy, Bryanie, żebyś czuł się pozostawiony na uboczu.

Antropolog odwrócił się i ujrzał, że uśmiecha się do niego smukły kosmita w prostej błękitnej todze. Był przystojny, choć oczy miał głęboko zapadnięte, a wokół ust zmarszczki jak Creyn. Bryan pomyślał, że może są to oznaki starczego wieku u tych nieludzko młodzieńczych istot. Tanu miał włosy w kolorze jasnej kości słoniowej, a na nich wąski diadem z materiału przypominającego niebieskie szkło.

— Pozwól, bym cię powitał. Jestem Bormol, podobnie jak ty badacz kultury, ty zaś jesteś moim gościem. Jakże niecierpliwie wyczekiwaliśmy przybycia drugiego wyszkolonego analityka! Ostatni antropolog przyszedł do nas prawie trzydzieści lat temu h niestety, był słabego zdrowia. A my tak pilnie potrzebujemy twojej wiedzy! Mamy tak wiele do nauczenia się na temat interakcji naszych dwóch ras, jeśli społeczeństwo Wygnania ma kwitnąć dla naszego wzajemnego pożytku. Dzięki wiedzy społeczeństwa Środowiska Galaktycznego możemy się nauczyć wielu rzeczy, które pomogą nam pozostać przy życiu. Chodź, w domu czekają na ciebie i twoich przyjaciół smaczne potrawy i napoje. Podziel się z nami pierwszymi wrażeniami z naszego Wielobarwnego Kraju. Opowiedz o początkowych reakcjach!

Bryan zmusił się do niewesołego śmiechu.

— Pochlebiasz mi, Lordzie Bormol. I zawstydzasz uprzejmością. Jak dotąd nie mam zielonego pojęcia o niczym, co dotyczy twojego kraju. Ostatecznie dopiero przybyłem. I wybacz mi, ale po tym przeklętym dniu, po tym szoku jestem tak zmęczony, że gotów byłbym paść tutaj trupem.

— Wybacz. Zupełnie zapomniałem, że nie nosisz naszyjnika. Nie skorzystałeś z odświeżenia umysłu, jakiego mój naród tak szczodrze dostarcza twoim towarzyszom. Jeśli chcesz, możemy…

— Nie, dziękuję!

Pojawił się Creyn i ironicznie uśmiechnął się na widok nagłego przerażenia antropologa.

— Bryan wołałby wykonywać swoją pracę bez pociechy ze strony obręczy… Prawdę mówiąc, postawił taki warunek współpracy.

— Nie musicie wywierać na mnie presji — rzekł gniewnie Bryan.

— Ależ źle mnie zrozumiałeś! — zaprotestował zasmucony Bormol. Wyciągnął rękę w kierunku więźniów prowadzonych z wszelkimi oznakami wzajemnej przyjaźni do wnętrza domu. — Czy ktoś zmusza twoich przyjaciół? Naszyjnik nie jest symbolem niewoli, lecz jedności.

Bryan poczuł, jak narasta w nim gniew i straszliwe znużenie. Ale odpowiedział spokojnym głosem:

Wiem, że macie dobre intencje. Ale wśród nas, ludzi, jest wielu, można powiedzieć, że w moim świecie przyszłości większość takich, większość normalnych przedstawicieli ludzkości, którzy woleliby umrzeć, niż poddać się władzy waszych obręczy. Mimo wszystkich pociech jakie daje. A teraz wybaczcie mi. Przepraszam, że was rozczaruję, ale nie jestem przygotowany w tej chwili do żadnej dyskusji naukowej. Chciałbym pójść do łóżka.

Bormol skłonił głowę. Podbiegł jeden ze służących, ludzi, z bagażem Bryana.

Spotkamy się ponownie w stolicy — oznajmił Bormol. — Mam nadzieję, Bryanie, że do tego czasu zmienisz o nas swoją surową ocenę… To jest Joe Don, który natychmiast zaprowadzi cię do pokoju wypoczynkowego. Śpij spokojnie.

Bormol i Creyn odpłynęli. Prawie wszyscy już opuścili dziedziniec.

— Prosto tędy, sir — powiedział Joe Don z jowialną pewnością siebie równą tej, jaką odznaczali się portierzy w szykownych hotelach Starego Świata. — Mamy dla pana przygotowany piękny pokój. Ale wielka szkoda, że nie będzie pan na przyjęciu.

Poszli korytarzami ozdobionymi w błękicie, złocie i bieli. W przelocie Bryan dostrzegł nieprzytomnego Steina niesionego na noszach przez czterech ludzkich służących.

— Jeśli w tym domu jest lekarz, Joe Donie, temu człowiekowi przydałaby się pomoc. Spałowano go fizycznie i umysłowo.

— Proszę się nie martwić, sir. Lady Damone… pani Bormolowa… jest lepszym lekarzem niż nawet Creyn. Mnóstwo typów zupełnie rozbitych przechodzi tędy, i nie dziwota po takim szoku jak brama czasowa. Ale większość poszkodowanych naprawiają tu całkiem dobrze. Ci Tanowie to ferajna, która nie ma nic podobnego do basenów regeneracyjnych, znanych nam od dzieciństwa, ale pomimo tego całkiem nieźle sobie radzą. Sami są cholernie odporni, a obrożami potrafią wyleczyć większość ran i chorób. Lady Damone da pańskiemu kumplowi kroplówkę i pozlepia go do kupy. Nazajutrz będzie jak nowy. Ale góra mięśni, co? Pewno go wystawią do Wielkiej Bitwy.