Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

«Вось кроў паляка! — ўскрыкнуў бернардын, — не скрыю, Я гэтага й чакаў! — і згроб Суддзю за шыю. — Ты сын Сапліцаў, ты прыслужышся радзіме І з братніх він цяжкіх сваё ачысціш імя. Ты быў мне мілы заўсягды, а з гэтай хвілі Ты мне, як брат, нас справы зараз параднілі. Мы падрыхтуемся, бо рушым не адразу, Я месца вызначу і час, чакай наказу. Я знаю, цар ганцоў паслаў да Банапарта — Прадоўжыць мір ён дабіваецца упарта, Але цяпер яго старанне мала варта. Француз Біньён з напалеонаўскае рады Гаворыць, што нічым закончацца нарады, Што быць вайне. А наш князь Юзаф тому рады, Мяне сюды ў Літву направіў ён з наказам Разведаць, ці не хочаце вы з Польшчай разам За кесарам ісці, як многія народы, І ў чым ваш доказ, што чакаеце свабоды. Тым часам, браце, з Графам трэба ўсё наладзіць. Хоць ён дзівак, фантаст, радзіме ён не здрадзіць, Ён добры патрыёт і справе дапаможа. Бо кожны з дзівакоў карысць прынесці можа, І нават могуць дурнаватыя змагацца, Калі захочам імі мы апякавацца. Граф — пан і ў шляхты навакольнай у пашане, Па прыкладу яго і ўвесь павет паўстане. Маёмасць знаючы яго, разважыць кожан: Калі паны ідуць, быць рызыкі не можа. Дык вось бягу к яму». «Хай так сябе не ўзносіць, — Сказаў Суддзя, — няхай прыедзе, перапросіць Мяне, бо я ж старэйшы ды і пост займаю! А справу хай зноў суд арбітраў разбірае…» Тут ксёндз дзвярыма стукнуў. «Ну дык едзьце з Богам», — Сказаў Суддзя.