Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

Hij zweefde in het centrum van de strijdzaal toen zijn soldaten begonnen binnen te druppelen. Niemand sprak hem aan uiteraard. Ze wisten dat hij zijn mond open zou doen als hij vond dat het daar tijd voor was.

Toen ze allemaal aanwezig waren gebruikte Ender zijn haak om dichterbij te komen en keek hen vervolgens een voor een aan. ‘Prima eerste gevecht,’zei hij; voldoende aanleiding voor gejuich en een poging om een spreekkoor van ‘Draken, Draken,’aan te heffen, wat door hem snel in de kiem werd gesmoord. ‘Het Drakenleger heeft het tegen de Konijnen heel goed gedaan. Maar de vijand zal niet altijd zo slecht zijn. Als dat een goed leger was geweest, C-plton, was jullie nadering zo traag dat ze jullie van de flanken uit afgeslacht zouden hebben voor je een goede positie kon bereiken. Jullie hadden je moeten splitsen en onder een schuine hoek van twee kanten moeten naderen, dan hadden ze jullie niet in de flank kunnen treffen. A en E, jullie hebben miserabel geschoten. De score geeft aan dat jullie gemiddeld één voltreffer per twee soldaten haalden. Dat betekent dat de meeste treffers gemaakt zijn door van dichtbij aanvallende soldaten. Dat kan zo niet blijven — een bekwame vijand zou de aanvalsgroep aan flarden rijten als die door de soldaten in de achterhoede niet beter gedekt wordt. Ik wil dat elk plton gaat werken aan scherpschieten op verre doelen, bewegend en niet bewegend. Halve pltons fungeren om beurten als doelwit. Ik kom elke drie minuten pakken ontdooien. Aan de slag, mars.’

‘Mogen we met sterren werken?’vroeg Kouwe Soep. ‘Om onze schiethand vaster te maken?’

‘Ik wil niet dat jullie gewend raken om je armen te ondersteunen. Als je je hand niet vast genoeg vindt, bevries je je elleboog maar! Ingerukt, mars.’

De pltonleiders hadden iedereen binnen de kortste keren aan de gang en Ender ging van groep naar groep om voorstellen te opperen en soldaten te helpen die ergens bijzonder veel moeite mee hadden. De soldaten wisten inmiddels al dat Ender tegen groepen behoorlijk hardvochtige taal kon uitslaan, maar dat hij als hij met een individueel soldaat aan het werk was altijd geduld had, altijd bereid was om zo vaak als nodig zijn uitleg te herhalen, altijd op rustige toon zijn voorstellen opperde en altijd naar vragen en problemen en verklaringen luisterde. Maar als ze gekscherende opmerkingen tegen hem maakten lachte hij nooit, en ze gaven het al gauw op. Elk moment dat ze samen waren was hij de bevelhebber. Hij hoefde hen daar nooit aan te herinneren; hij was het gewoon.

Ze werkten de hele dag met de smaak van de overwinning in hun mond en ze juichten opnieuw toen ze voor het middagmaal een half uur eerder ophielden. Ender liet de pltonleiders tot de aanvang van de middagpauze in de strijdzaal blijven voor nabespreking van de tactieken die ze gebruikt hadden en evaluatie van het werk van hun individuele soldaten. Daarna ging hij naar zijn eigen kamer en trok voor het eten snel zijn uniform aan. Hij zou ongeveer tien minuten te laat de bevelhebbersmess binnenstappen. Betere timing kon hij zich niet wensen. Aangezien dit zijn eerste overwinning was, had hij de bevelhebbersmess nog nooit van binnen gezien en had hij er dus geen idee van welk gedrag er van nieuwe bevelhebbers verwacht werd, maar hij wist wel dat hij vandaag als laatste wilde binnenkomen, als de uitslagen van de ochtendgevechten al in het scorebord verwerkt waren. Drakenleger is in elk geval geen onbekende naam meer.

Er ontstond geen grote opschudding toen hij binnenstapte. Maar toen sommigen van hen zagen hoe klein hij was en toen ze vervolgens de draken op de mouwen van zijn uniform zagen, staarden ze hem openlijk aan en tegen de tijd dat hij zijn blad had gevuld en aan een tafel ging zitten, was het doodstil in het vertrek. Ender begon te eten, traag en keurig, en deed net of hij niet wist dat hij in het middelpunt van de belangstelling stond. Langzamerhand kwamen de gesprekken en het geroezemoes weer op gang en kon Ender zich voldoende ontspannen om eens rond te kijken.

Het scorebord nam een hele wand van het vertrek in beslag. De manschappen werden op de hoogte gehouden van alle verrichtingen van de laatste twee jaar van de verschillende legers; maar hier werd van iedere bevelhebber een scorelijst bijgehouden. Een nieuwe bevelhebber kon geen hoge positie van zijn voorganger erven — hij werd ingedeeld naar zijn eigen verrichtingen.

Ender stond op de hoogste plaats. Een volmaakte winst-verliesscore natuurlijk, maar in de andere categorieën lag hij ook ver op de anderen voor. Gemiddeld aantal soldaten buiten gevecht gesteld, gemiddeld aantal vijanden buiten gevecht gesteld, gemiddelde wedstrijdduur bij winst — in elke categorie stond hij als eerste geklasseerd.