На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”]

Автор: Гилевич Нил Семёнович
Год: 2004
Язык: белорусский
Год: Pro Christo
ISBN: 985-6628-56-3
Жанр: Прочая поэзия

Электронная книга - «На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”]». Краткое содержание книги:

«На флейце самоты» - кніга пяцірадковых лірычных мініяцюр, напісаных у жанры класічнага японскага верша «танка». Складаецца кніга з двух сшыткаў. У першым — «А святло ўсё ідзе» - лірычныя роздумы пра Бацькаўшчыну і яе лёс, пра часовае і вечнае, пра выпрабаванні для душы і сэрца на жыццёвай дарозе чалавека. Другі сшытак прысвечаны памяці той, якой не стала. У ім - несціханы боль і непазбыўны смутак. I невымернае пачуццё ўдзячнасці ёй і лёсу, які звёў дзве светламройныя пуцявіны ў адну.

Перейти на страницу:

Як мала тваіх Выслухаў я ўспамінаў! Усё адкладаў: «Будзе на гэта старасць». А старасці Бог не даў.

У кожнай кветцы — Той, што ты пасадзіла, Бачу, здаецца, Твой, поўны суму, пагляд... Можа, таму, што восень?

Знаю, якой ты Ад Бога ка мне прыйшла — Якой святлістай! Знаю, што ўзяў у цябе. А ці што даў — не знаю.

Ніводнай гронкі Чорнай рабіны ў двары Ніхто не сарваў. Пакінута ўся драздам — На дзяды. На памінкі.

Якую ўжо ноч — Толькі пачну засынаць — Боль працінае: «Чаму ты крыўдзіў мяне? Няўжо ты не знаў, хто я?»

Хаджу паплакаць... Лепш, як побліз магілы Нікога няма, — Тады можна і ўголас. Уголас не так баліць.

Кажуць і кажуць: «Звыкнешся, боль ападзе, Час, брат, — ён лечыць...» Кажуць так шчыра, нібы Вераць у гэта самі.

На фотаздымак Гляджу, у вочы твае, — Істолькі бачу! Столькі крыўды і скрухі — Што воўкам завыць хачу.

I чуецца мне Ціхі журботны голас, — Той, у палаце: «А ружы ці зацвілі? Праўда? То гэта добра...»

Нехта прыходзіў I на курганок пад крыж Цукеркі паклаў. Выпадкова ці ведаў — Тыя, што ты любіла.

Хмары зрадзелі, I запылала сонца На клёне ў вакне. Так бывала, калі ты Заходзіла ў мой пакой.

Божа, якою Няшчаснай, пакрыўджанай Ты ўранку была! Хай бы я лепш не ўбачыў. Хай бы я ноччу памёр.

Як ты трымцела Над верай сваёй! I як Змагалася ты — З сабой і з цэлым светам, — Каб той веры не страціць!

Радасці тыя, Прагнуў якіх я, — былі Д'ябла грымасы. Знаў бы я, чым для мяне Абернецца кожная!..

Ціха страсаю З заледзянелых вянкоў Шэрань і чую, Як хутка ў нутро душы Прабіраецца холад.

Наша з табою Мы ўспаміналі разам. Як люба было! Успамінаць аднаму — Цяжка, няўсцерп балюча.

«Паклёп іх і бруд Ты не прымай да сэрца», — Гэтак сказала Мне на сустрэчы яна. Сёння. У сне. У поўнач.

Вось і снег суздром Укрыў магілу тваю. Стаю і зябну. I думаю пра сябе: «Толькі каб не зімою...»

Сёння — паўгода... Выйшаў на ганак у ноч. Божа, якое Чорнае неба ўгары! Хоць бы адна дзе зорка!..

Ізноў і ізноў Я вяртаюся ў тое, Што не збылося. Горка. Ды лепш, чым думаць Аб тым, што не збудзецца.

Як кроплю расы Долу баіцца праліць Поўненькі венчык — Гэтак баялася ты Долю праліць няўмысна.

Ноччу пабачыў Як ты ламала рукі — Ад болю, ад мук — Над цяжка хворым дзіцём... I я зразумеў усё.

Што ты стрывала, Сцярпела і вынесла — Знаю адзін я. Пэвен, што ў нашым краі Святых жанчын больш, чым дзе.

З кім падзяліцца Мне болем за родны край — Так, як з табою? Так — каб сляза у слязу. Так — каб на клятву клятва.

Помню, спытаўся: «Што ад мяне ім трэба? Чаму так грызуць?» I ты адказала мне: «Душу не прадаў — таму».

Перейти на страницу:

Сюжет

Атмосфера

Главный герой

Общее впечатление

Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)

Не работает?