На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”]

Автор: Гилевич Нил Семёнович
Год: 2004
Язык: белорусский
Год: Pro Christo
ISBN: 985-6628-56-3
Жанр: Прочая поэзия

Электронная книга - «На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”]». Краткое содержание книги:

«На флейце самоты» - кніга пяцірадковых лірычных мініяцюр, напісаных у жанры класічнага японскага верша «танка». Складаецца кніга з двух сшыткаў. У першым — «А святло ўсё ідзе» - лірычныя роздумы пра Бацькаўшчыну і яе лёс, пра часовае і вечнае, пра выпрабаванні для душы і сэрца на жыццёвай дарозе чалавека. Другі сшытак прысвечаны памяці той, якой не стала. У ім - несціханы боль і непазбыўны смутак. I невымернае пачуццё ўдзячнасці ёй і лёсу, які звёў дзве светламройныя пуцявіны ў адну.

Перейти на страницу:

Ніл Гілевіч

НА ФЛЕЙЦЕ САМОТЫ

Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”

Падрыхтаванае на падставе: Ніл Гілевіч, На флейце самоты: Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка” — Мінск: Выдавецтва Про Хрысто, 2004. — 92 с. — (Бібліятэка часопіса «Наша вера»).

Рэдактар: К. Лялько

Трыццаць адзін склад

Уціснуць у пяць радкоў

Строга па схеме:

Пяць-сем-пяць-сем-сем, — і ўсё!

Вось вам, сябры, і «танка».

А СВЯТЛО ЎСЁ ІДЗЕ

2002-2004

Што гэта ў цемры Свеціцца там, дзе клады? Ледзь здагадаўся: Фасфарысцыруючы, Мова выходзіць з магіл.

Задыхаюся. Не хапае паветра — Бы ў душагубцы. А стаю на пагорку, Пад небам, сярод палёў.

Злуюцца, крычаць: «Дакуль ты іх будзеш сніць — Вершы аб волі?» Злуюцца... А хіба ж я Снам у сне загадаю?

Памяць маленства: Над чорным полем — імжа. Сагнуўшыся ў крук, Грэбае мама раллю I кідае ў кош бульбу.

Усё паспела Адкрасаваць у пару, Яшчэ за цяплом, Толькі «бабіна лета» Ізноў апаліў мароз.

Сядзіць і плача, А чаго — не гаворыць. I страшна спытаць — Каб не пачуць такое, Што й сам зальюся слязьмі.

Доўгі летні дзень Зглуміў на прыіску слоў. А ўвечары ў двор Аднекуль прыплыў дымок — Напомніў, што ёсць жыццё.

Дожджык уночы Яблыньцы каля ганку Штось шэпча. I мне Не хочацца ў хату йсці — Наўспамінаюся хоць.

Кветка за кветкай, Адцвіў і пажух няўзнак Мой агародчык. Сумна, бо скора, відаць, Адцвіце мне і сонца.

Музыка ночы! Неба з зямлёй злучыла!.. А камертонам Ёй паслужыў цвыркунок Першы азваўся ў цішы.

Як магму вулкан, Выварочвае памяць Расплаўлены боль. Куды ўцяку ад яго, Каб не спапяліў ушчэнт?

Не ўгледзеў, калі Стала радзейшым нашмат Рэшата Бога, А толькі бачу, што ўжо Дзён засталася жменька.

Разлёталіся, Размільгаліся думкі Ні сабраць, ні ўняць. I чаму на Купалле Такая доўгая ноч?..

Спацелай спіной Адкінуўся да камля Старой бярозы — Iвечнасці халадок Адчуў у спякотны дзень.

Навошта я зноў I зноў забіраюся У глуш самоты? Навошта трывожу цень? Каб зведаць яшчэ раз боль?

Як вымерла ўсё — Такая глухая ноч! I раптам недзе — Згадкай пра край маленства — Далёкі сабачы брэх.

Сем тыдняў сухмень. З лесу цераз дарогу Вавёркі ў мой сад Грызці ранеткі бягуць. Піце, звярочкі, піце!

Грыб ля дарожкі. Ах жа, які прыгажун! Не трэба, а ўзяў. Інстынкт паляўнічага. Можа, каму падару?

Так, ты ўзвысіўся. Бо часу на гэта меў. А колькі ж яна Табе аддала жыцця, Каб самой не ўзвысіцца?

Прыйшла паглядзець, Каго ж ён за жонку ўзяў, I бачна было, Як усё ў ёй крычала: «Божа! За што Ты яго?..»

Лісток за лістком Кідаў яе слёзы ў печ. I думаў: спаліў, I стане душы лягчэй. Дзівак! Ці ж слёзы гараць?

Зімовая ноч. Калянага неба стынь — Ад зор да зямлі. Мароз такі — што вусны Ад вуснаў не адарваць.

Перейти на страницу:

Сюжет

Атмосфера

Главный герой

Общее впечатление

Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)

Не работает?