![На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/8/5/4/6/na-flejce-samoty-lirychnyya-miniyacyury-u-zhanry-tanka-download.jpg)
На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”]
- Автор: Гилевич Нил Семёнович
- Год: 2004
- Язык: белорусский
- Год: Pro Christo
- ISBN: 985-6628-56-3
- Жанр: Прочая поэзия
Электронная книга - «На флейце самоты [Лірычныя мініяцюры ў жанры “танка”]». Краткое содержание книги:
«На флейце самоты» - кніга пяцірадковых лірычных мініяцюр, напісаных у жанры класічнага японскага верша «танка». Складаецца кніга з двух сшыткаў. У першым — «А святло ўсё ідзе» - лірычныя роздумы пра Бацькаўшчыну і яе лёс, пра часовае і вечнае, пра выпрабаванні для душы і сэрца на жыццёвай дарозе чалавека. Другі сшытак прысвечаны памяці той, якой не стала. У ім - несціханы боль і непазбыўны смутак. I невымернае пачуццё ўдзячнасці ёй і лёсу, які звёў дзве светламройныя пуцявіны ў адну.
Перейти на страницу:
ПАМЯЦІ НІНЫ
2003-2004
Ведаю: гэта —
Толькі маё. Да скону.
Навошта ж пішу?
Ну, можа, знойдзецца хтось,
Хто зразумее нешта.
Ціха ляжала.
Думаў, што спіць. I раптам:
«Ты ж трымайся, Ніл!
Ты ж трымайся!..» — сказала.
Не адкрываючы воч.
«Падвядзі мяне
Да вакна, — папрасіла. —
Хачу паглядзець...»
Праз паўхвіліны цяжка,
Скрушна сказала: «Усё...»
«Я паміраю.
Ты разумееш гэта?
Я паміраю...»
Божа, за што ты судзіў
Мне перажыць такое?
Абарвалася...
Усё абарвалася...
Усё пагасла...
Усё, што свяціла мне
I абяцала свяціць.
Помню, сказала:
«Ой, як ты будзеш плакаць,
Калі я памру...»
Не, не ўяўляла яна
Плачу майго землятрус.
Божа, ты ж бачыў
Як ёй хацелася жыць!
Чаму ж так? За што?
Знаю адказ твой, Божа.
Даруй мне мой боль і страх.
Як ты прасіла:
«Дамоў! Хоцьнадзень дамоў!..»
I вось ты дома.
I толькі на дзень. Заўтра
Пакінеш свой дом навек.
З гэтага часу
На Кальварыйскіх кладах,
У ціхім кутку,
Будуць твой сон сцерагчы
Сплаканыя таполі.
Прыйшоў да цябе,
А далакопы наўзбоч
Яму капаюць...
Хто ляжа ўжо сёння тут?
Хай бы ўсё ж добры хтосьці.
Лісты прыходзяць.
Чамусьці кожны канверт
Я ўскрываю так,
Як быццам у ім знайду
Выслабленне ад болю.
Дзе ты, куды ты
Гэтак далёка пайшла,
Што не прыходзіш?
Вочы прагледзіў — няма.
Слухаю ціш — не чутно.
Плачу і плачу.
Я і не знаў, што ў мяне
Слёзы так блізка.
Як ні згадаю цябе —
Вочы да Бога плывуць.
Таго, што хацеў
Пачуць у апошні час, —
Ты не сказала.
Можа, і лепш, бо, можа,
Было б мне яшчэ цяжэй.
Вось і настала
Страшнай расплаты пара:
Курчуся ў муках
I праклінаю сябе —
I ратунку не бачу.
Перабіраю
У памяці тыя дні —
Тыя, што нашы...
Божа, які мізэрны
I жалкі я перад ёй.
Ты — вечным жыла:
Любоўю і дабрынёй.
I будзеш вечна.
А я — быў рабом часу.
Гэтым і пакараны.
Тымі ключамі,
Што я адмыкаў дзверы
У свет мілаты —
Цяпер адмыкаю ў стынь,
У пустату, у вусціш.
Я знаю, чаму
Мне так нясцерпна баліць
Даўні твой здымак.
Страшны быў першы твой боль.
З ім і сышла ў магілу.
Сто дзён я хадзіў
Высакародна хлусіць:
«Ты паправішся...»
I вочы ад воч хаваў,
Каб праўду не ўбачыла.
Сядзела моўчкі.
Як бы не чула мяне.
I я замаўкаў.
Пра што яна думала?
Ніколі не буду знаць.
Усё бачыла.
Пакутвала. Плакала.
I малілася:
«Божа, падтрымай яго!
Маіх сіл не хапае!..»
Гэта быў подзвіг
Твой чалавечы — каб я
Чуўся шчаслівым.
Чуўся, таму й не бачыў,
Таму й не цаніў, сляпы.
Помню, сказала:
«Хадзем, палюбуемся,
Як прамяніцца
Наш бел-чырвона-белы!..»
Быў Дзевяноста Другі.
«Што яны робяць
З Беларуссю! — плачучы,
Крычала яна. —
Я не стрываю й памру!..»
I — памерла. Ад гора.
Перейти на страницу: