Tajemnica Gadającej Czaszki

– Powiedziałeś, że zniknął? – odezwał się Bob.

– Cała ta sprawa wygląda mi dość tajemniczo – Jupiter zmarszczył lekko brwi. – Znikający magik, znikający kufer i czaszka, która podobno mówi. Doprawdy, bardzo to wszystko tajemnicze.

– Zaraz, zaraz! – zaprotestował Pete. – Nie podoba mi się twoja mina, Jupe. Czuję, że chodzi ci po głowie rozpoczęcie dochodzenia. A ja nie chcę mieć do czynienia z żadnymi gadającymi czaszkami. Przede wszystkim nie wierzę w ich istnienie i wolałbym się nie przekonywać, że jest inaczej.

– Nie możemy prowadzić dochodzenia, ponieważ kufer zniknął – odpowiedział mu Jupiter. – Ale chętnie dowiedziałbym się czegoś więcej o Guliwerze Wielkim, Fred.

– Nie ma sprawy – odparł reporter. Usiadł na jednym z jeszcze nie pomalowanych, żelaznych krzeseł Jupitera. – W ogólnym zarysie wygląda to tak: Guliwer był mało znanym magikiem, ale miał tę czaszkę, która podobno mówiła. Leżała sama na szklanym stole, bez żadnych innych przyrządów, i odpowiadała na pytania.

– Brzuchomówstwo? – zapytał Jupiter. – To sam Guliwer odpowiadał bez poruszania ustami?

– Być może. Ale czaszka mówiła nawet wtedy, gdy Guliwer siedział w odległym kącie pokoju, albo kiedy w ogóle go w nim nie było. Nawet inni magowie nie mogli pojąć, jak to się działo. W końcu miał nawet z tego powodu kłopoty z policją.

– Jak do tego doszło? – zapytał Bob.

– No cóż, Guliwerowi nie wiodło się zbyt dobrze jako magikowi, zajął się więc przepowiadaniem przyszłości, co jest nielegalne. Nie nazywał tego wróżeniem. Nazywał siebie doradcą. Ubierał się jednak w orientalne stroje i przyjmował w pokoju pełnym mistycznych symboli. Za odpowiednią opłatą ludzie przesądni mogli tam przyjść i zadawać czaszce pytania. Nadał jej nawet imię – Sokrates, po mędrcu starożytnej Grecji.

– I czaszka odpowiadała na pytania? – zapytał Bob.

– Tak mówiono. Podobno radziła ludziom w ich problemach. Lecz Guliwer posunął się za daleko. Sokrates zaczął doradzać posunięcia na giełdzie i tym podobne. Niektórzy ponieśli duże straty i zawiadomili policję. Guliwera oskarżono o nielegalne wróżbiarstwo i osadzono w więzieniu.

Przesiedział w nim prawie rok. Kiedy wyszedł, porzucił magię i wróżenie i znalazł sobie posadę urzędnika. Aż tu pewnego dnia… puff! Po prostu zniknął. Rozeszły się pogłoski, że jakieś czarne typy o niego pytały… ale nikt nie wie dlaczego. Może bandytom zależało na nim i na Sokratesie, i znikając chciał przed nimi uciec.

– Ale kufra ze sobą nie zabrał – powiedział Jupiter, przygryzając dolną wargę, co zawsze wskazywało na intensywną pracę jego zwojów mózgowych. – To by oznaczało, że albo coś mu się stało, albo musiał uciekać bez chwili zwłoki.

– Słuszne rozumowanie – przyznał Fred. – Być może miał wypadek i nigdy nie odzyskał świadomości.

– Założę się, że z tego samego powodu Maksymilian szukał kufra – odezwał się Pete. – Chciał poznać tajemnicę czaszki, by wykorzystać ją do własnych występów. Może rzeczywiście był przyjacielem Guliwera, ale uważał, że skoro Guliwer zniknął, to można przejąć jego magiczne sztuczki.

– Maksymilian? – zapytał Fred Brown.

Jupiter opowiedział o wcześniejszej wizycie wysokiego, chudego maga.

– Skoro chciał kupić kufer, to z pewnością nie miał nic wspólnego z jego kradzieżą – stwierdził Fred. – Ciekawe, czy złodzieje liczyli na to, że Sokrates będzie dla nich pracował. No, ale to już jest bez znaczenia. Miałem nadzieję, że znajdę tu dobry materiał na artykuł i zrobię wam zdjęcie razem z czaszką. Jupiter mógłby się przebrać w strój Guliwera. Ale to już niemożliwe. No, czas na mnie. Miło było was znowu zobaczyć.

Fred Brown odjechał. Jupiter siedział ze smutną miną.

– To mogła być wspaniała tajemnica do zbadania – powiedział. – żałuję, że kufer zniknął.

– A ja nie – odparł Pete. – Jeśli o mnie chodzi, to wolę się trzymać z daleka od kufrów z gadającymi czaszkami. Nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. A w ogóle to jak czaszka może mówić?

– To właśnie część tajemnicy – uśmiechnął się Jupiter. – Ale teraz nie ma już sensu zastanawiać się nad tym, ponieważ… O! Wraca wuj Tytus.