![Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/2/1/3/1/3/ender-wint-de-tactiek-van-ender-ender-s-game-nl-download.jpg)
Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]
- Автор: Кард Орсон Скотт
- Год: 1989
- Язык: голландский
- Год: J.M. Meulenhoff
- ISBN: 90-290-4143-9
- Переводчик: M. K. Stuyter
- Жанр: Научная фантастика
Электронная книга - «Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]». Краткое содержание книги:
Toen hij de volgende dag Alai in de gang tegenkwam, groetten ze elkaar, tikten elkaars hand aan en bleven even staan kletsen, maar ze wisten allebei dat er een muur tussen hen in stond. Misschien zou hij in de toekomst nog eens geslecht kunnen worden, die muur, maar voorlopig was de enige echte communicatie tussen hen beiden het wortelstelsel dat diep onder de grond onder de muur door groeide, waar het niet beschadigd kon worden.
Maar de angst dat de muur nimmer geslecht zou worden, dat Alai diep in zijn hart wel blij was met de scheiding en bereid was om Enders vijand te worden, kwelde hem verschrikkelijk. Want nu ze niet langer samen konden optrekken, moesten ze oneindig ver gescheiden zijn, en wat eerst zo zeker en onwrikbaar was geweest was nu broos en nietig; vanaf het eerste moment dat we niet meer samen optrokken, was Alai een vreemde, want hij heeft nu een leven dat geen deel uitmaakt van het mijne en dat betekent dat we elkaar niet meer zullen kennen als we elkaar zien.
Het maakte hem treurig, maar Ender huilde niet. Dat was afgelopen. Toen ze Valentine in een vreemde hadden veranderd, toen ze haar gebruikt hadden als een werktuig om Ender mee te bewerken, vanaf die dag konden ze hem nooit meer zo diep treffen dat hij nog eens zou huilen. Daarvan was Ender overtuigd.
En met de woede daarover kwam het besluit dat hij sterk genoeg was om hen te verslaan, de leraren, zijn vijanden.
11. Veni Vidi Vici
‘Dit wedstrijdschema is toch niet serieus bedoeld, hè?’
‘Ja zeker wel.’
‘Maar hij heeft zijn leger nog maar net drie en een halve week.’’Ik heb het je toch verteld. We hebben de computer simulaties laten uitvoeren om te kijken wat de meest waarschijnlijke uitkomsten waren. En hier heb je wat Ender volgens de computer hoogst waarschijnlijk zou doen.’
‘We willen hem dingen leren, niet hem een zenuwinzinking bezorgen.’
‘De computer kent hem beter dan wij.’’De computer staat nu niet bepaald bekend om zijn barmhartigheid.’
‘Als je barmhartig wilde zijn had je in een klooster moeten gaan.’
‘Is dit dan geen klooster?’
‘Dit is voor Ender ook het beste. Zo kan hij zich volledig ontplooien.’
‘Ik dacht dat we hem twee jaar als bevelhebber zouden geven. Meestal geven we hun iedere veertien dagen een gevecht; het eerste na drie maanden. Dit gaat wel erg ver.’’Hebben we wel twee jaar de tijd?’
‘Ik weet het. Ik zie alleen telkens voor me hoe Ender er over een jaar zal uitzien. Volkomen onbruikbaar, opgebrand, omdat hij meer onder druk werd gezet dan hij of welk ander mens ook kon verdragen.’
‘We hebben de computer duidelijk gemaakt dat het van het hoogste belang was dat de proefpersoon na zijn opleiding nog bruikbaar zou zijn.’
‘Tja, en zolang hij maar bruikbaar is —’
‘Hoor eens, kolonel Graff, je hebt me dit zelf laten uitwerken hoor — onder protest van mijn kant, als je je dat nog kunt herinneren.’
‘Ik weet het, je hebt gelijk, ik mag jou niet met mijn geweten opzadelen. Maar mijn verlangen om kleine kinderen op te offeren om de mensheid te redden, begint een beetje dun te worden. De Polemarch heeft een onderhoud gehad met de Hegemoon. Het schijnt dat de Russische veiligheidsdienst zich zorgen maakt over het feit dat een aantal van de burgers die actief aan de netwerkdiscussies deelnemen al bezig is om te bedenken hoe Amerika gebruik zou kunnen maken van de I.V. om het Warschaupact te vernietigen zodra de kruiperds vernietigd zijn.’
‘Lijkt wat voorbarig.’
‘Lijkt krankzinnig. Vrijheid van meningsuiting is één ding, maar de Bond in gevaar brengen met nationalistische rivaliteit — en voor zulke mensen, zulke kortzichtige zelfmoordenaars, drijven wij Ender tot de rand van wat een mens kan dragen.’
‘Ik denk dat je Ender onderschat.’
‘Maar ik ben bang dat ik de stommiteit van de rest van de mensheid ook onderschat. Weten we wel zeker dat we die oorlog moeten winnen?’
‘Kolonel, die woorden rieken naar hoogverraad.’
‘Het was galgehumor.’
‘Het was helemaal niet leuk. Als het met de kruiperds te maken heeft is niets —’
‘Is niets meer leuk. Ik weet het.’
Ender Wiggin lag op zijn bed naar het plafond te staren. Sinds hij bevelhebber was geworden sliep hij niet meer dan vijf uur per nacht. Maar het licht ging uit om 22.00 uur en ging pas weer aan om 06.00 uur. Soms werkte hij toch aan zijn lessenaar en ontcijferde hij moeizaam het schemerige scherm. Maar meestal lag hij naar het onzichtbare plafond te staren en na te denken.
Mogelijk waren de leraren hem toch gunstig gezind geweest, of anders was hij een betere bevelhebber dan hij dacht. Zijn armetierige stelletje veteranen, in hun vorige legers volledig zonder enige verdienste, bloeide op tot bekwame leiders. Zo zeer zelfs dat hij in plaats van de gebruikelijke vier pltons er vijf had gevormd, elk met een pltonleider en een tweede man; elke veteraan had een leidende positie. Hij liet het leger achtmans-pltonmanoeuvres oefenen maar ook viermans-, halve-pltonmanoeuvres, zodat zijn leger met één enkel bevel wel tien verschillende gevechtstaken opgedragen kon krijgen en die nog allemaal tegelijk kon uiTVoeren ook. Geen enkel leger had zich ooit zo opgesplitst, maar Ender was ook niet van plan om iets te doen dat al eerder vertoond was. De meeste legers oefenden vooral massale manoeuvres, van tevoren bedachte gevechtsstrategieën. Die had Ender niet. In plaats daarvan leerde hij zijn pltonleiders om hun kleine eenheden doelmatig aan te wenden voor het verwezenlijken van beperkte doeleinden. Zonder ondersteuning, helemaal alleen en op hun eigen initiatief. Na de eerste week organiseerde hij nep-oorlogen, woeste toestanden in de strijdzaal waar iedereen doodmoe uit te voorschijn kwam. Maar na amper een maand oefenen wist hij al dat zijn leger het in zich had om het beste wedstrijdleger te worden dat ooit aan de competitie had deelgenomen.
In hoeverre was dit de bedoeling van de leraren geweest? Wisten ze dat ze hem onbekende, maar uitstekende jongens gaven? Hadden ze hem dertig Pendelgasten gegeven die voor het grootste deel nog veel te jong waren ook, omdat ze wisten dat de kleine jongens vlug leerden en snelle denkers waren? Of was dit wat er uit elke gelijksoortige groep kon groeien onder een bevelhebber die wist wat hij van zijn leger verlangde en wist hoe hij hun moest leren om dat te verwezenlijken?
Die vraag zat hem dwars omdat hij niet wist of hij hun verwachtingen te niet deed of vervulde.
Het enige waarvan hij zeker was, was zijn strijdlust. De meeste legers hadden drie maanden nodig omdat ze tientallen ingewikkelde tactische manoeuvres in hun kop moesten stampen. Wij zijn nu al klaar. Gooi ons maar in de strijd.
In het donker ging de deur open. Ender luisterde. Een paar schuifelende stappen. En de deur ging weer dicht.
Hij liet zich van zijn brits rollen en legde in het donker kruipend de twee meter naar de deur af. Daar lag een strookje papier. Hij kon het natuurlijk niet lezen maar hij wist wat het was. Wedstrijdgevecht. Wat ontzettend aardig van hen; ik doe een wens en zij vervullen die ogenblikkelijk.
Toen het licht aanging was Ender al volledig gekleed in het flitspak van de Draken. Hij rende de gang door en stond om één minuut over zes al voor de deur van de slaapzaal van zijn leger.
‘Om 07.00 uur hebben we een wedstrijdgevecht met de Konijnen. Dan moeten we ons in zwaartekrachtomgeving opgewarmd hebben en klaar staan. Uitkleden en naar de gymzaal. Neem jullie flitspakken mee, dan gaan we vandaar rechtstreeks naar de strijdzaal.’