Ender wint [=De tactiek van Ender / Ender's Game - nl]

‘Die zijn niks waard.’

‘Op deze school kom je alleen als je briljant bent, Ender. Zorg dat ze goed worden.’

‘Ik had Alai en Shen nodig om —’

‘Het wordt tijd dat je eens opgroeit en de dingen in je eentje doet, Ender. Je hebt die andere jongens niet nodig om je hand vast te houden. Je bent nu bevelhebber. Gedraag je daar dan ook naar.’

Ender liep Anderson voorbij om naar de strijdzaal te gaan. Ineens bleef hij staan, draaide zich om en stelde een vraag. ‘Nu de avondoefeningen in een officieel rooster zijn opgenomen, kan ik dan de haak gebruiken?’

Moest Anderson bijna lachen? O nee. Geen kijk op. ‘Dat zien we nog wel,’zei hij.

Ender draaide hem zijn rug toe en liep de strijdzaal in. Al gauw arriveerde zijn hele leger, maar niemand anders; misschien stond Anderson iedereen tegen te houden die met Enders avondgroep wilde oefenen en anders had het gerucht dat het afgelopen was met Enders informele avondoefeningen kennelijk al de ronde gedaan door de hele school.

Het was een prima oefenuur, ze bereikten een heleboel, maar aan het eind ervan was Ender moe en eenzaam. Hij had nog een half uurtje voor het tijd was om naar bed te gaan. Hij kon niet naar de slaapzaal van zijn leger gaan — hij was er al lang achter dat de beste bevelhebbers wegbleven tenzij ze een goede reden hadden om er te komen. De jongens moesten een kans krijgen om tot rust te komen en af te draaien zonder dat er iemand zat te luisteren bij wie ze in of uit de gunst konden raken op grond van de manier waarop ze praatten en handelden en dachten.

En dus slenterde hij naar de speelzaal waar een paar andere jongens van het halve uurtje voor de laatste bel gebruik maakten om weddenschappen af te sluiten of om hun vorige speelscore te verbeteren. Geen van de spellen lokte hem erg aan, maar hij koos er toch een, een makkelijk, tekenfilmachtig spel speciaal ontworpen voor Pendelgastjes. Verveeld negeerde hij de bedoeling van het spel en gebruikte het spelfiguurtje, een beer, om het tekenfilmlandschap te verkennen.

‘Op die manier win je nooit.’

Ender lachte. ‘Ik miste je bij de oefening, Alai.’

‘Ik was er wel. Maar ze hadden jouw leger in een aparte zaal gestopt. Ziet er naar uit dat je nu een belangrijke jongen bent; mag niet meer met de kleintjes spelen.’

‘Jij bent nota bene minstens een el langer dan ik.’

‘El! Heeft god je opgedragen om een boot te bouwen of zo? Of ben je in een ouderwetse stemming?’

‘Niet ouderwets, alleen een beetje mystiek. Geheimzinnig, subtiel, omslachtig. Ik mis je nou al, ouwe rukker.’

‘Weet je het nog niet? We zijn nu vijanden hoor. De volgende keer dat ik in een gevecht tegenover je kom te staan, geef ik je een flink pak op je sodemieter.’

Het was een geintje, zoals altijd, maar er stak nu te veel waarheid in. Als Ender Alai nu hoorde praten alsof het allemaal een goeie mop was, voelde hij een steek van pijn om het verlies van zijn vriend en een nog schrijnender twijfel of Alai inderdaad zo weinig pijn voelde als hij liet zien.

‘Je kunt het proberen,’zei Ender. ‘Ik heb je alles geleerd wat je weet. Maar ik heb je niet alles geleerd wat ik weet.’

‘Ik heb altijd al gedacht dat je iets achterhield, Ender.’

Er viel een stilte. Enders beer was in moeilijkheden op het scherm. Hij klom in een boom. ‘Het was niet zo, Alai. Ik hield niks achter.’

‘Weet ik toch,’zei Alai. ‘Ik ook niet.’

‘Salaam, Alai.’

‘Helaas niet, dus.’

‘Wat niet?’

‘Vrede. Dat is wat salaam betekent. Vrede zij met u.’

De woorden riepen een oude herinnering bij Ender wakker. De stem van zijn moeder die hem zacht voorlas toen hij nog erg jong was. Meent niet dat ik gekomen ben om vrede te brengen op de aarde; ik ben niet gekomen -om vrede te brengen, maar het zwaard. Ender had daarbij zijn moeder voor zich gezien die met een bloedige degen Peter de Verschrikkelijke doorstak, en de woorden waren samen met het beeld in zijn hoofd blijven hangen.

In de stilte ging de beer dood. Het was een lollige dood, met grappige muziek. Ender draaide zich om. Alai was al weg. Hij had het gevoel dat hij een deel van zichzelf kwijt was, een inwendige stut die zijn moed en zijn zelfvertrouwen ondersteunde. In een mate die zelfs met Shen onmogelijk was, had Ender zich met Alai zo sterk vereend gevoeld dat het woord wij hem makkelijker over de lippen kwam dan ik.

Maar Alai had hem iets nagelaten. Toen Ender die avond in bed lag en begon weg te doezelen voelde hij Alai’s lippen op zijn wang en hoorde hij hem het woord vrede mompelen. De zoen, het woord, de vrede; hij had ze allemaal nog. Ik ben niets anders dan wat ik me herinner en Alai is in mijn herinnering zo’n dikke vriend dat ze hem er niet uit kunnen losrukken. Net als Valentine, zijn allersterkste herinnering.