Naznaczona

– O, dziękuję, dobrze, świetny pomysł. Ale nie o tym chciałam rozmawiać. – - Nabrałam powietrza do płuc. -Wczoraj wieczorem piłam krew.

Neferet kiwnęła głową.

– Tak, Córy Ciemności lubią czasem dodać do rytualnego wina trochę krwi adeptów. Czy bardzo cię to zbulwersowało?

– Nie byłam przygotowana, ponieważ dowiedziałam się o tym dopiero po fakcie. I rzeczywiście, muszę przyznać, że poczułam się bardzo zbulwersowana.

Neferet się nachmurzyła.

To nieetyczne ze strony Afrodyty, że cię nie uprzedziła. Powinnaś sama zdecydować, czy chcesz tego czy nie. Porozmawiam z nią na ten temat.

– Nie – zawołałam szybko. – Naprawdę nie ma takiej potrzeby. Ja się tym zajmę. Postanowiłam wstąpić do Cór Ciemności i nie chcę zaczynać od sprawiania Afrodycie kłopotów.

– Może masz rację. Afrodyta bywa porywczą a ja wierzę, Zoey, że dasz sobie radę. Staramy się zachęcać adeptów do samodzielnego w miarę możliwości rozwiązywania konfliktów, jakie mogą powstawać między nimi. – Popatrzyła na mnie uważnie, a w jej spojrzeniu widać było troskę. – To normalne, że podczas kilku pierwszych prób krew, mówiąc delikatnie, w ogóle nie smakuje. Przekonasz się o tym, jak trochę dłużej z nami pobędziesz.

– Nie o to chodzi. Mnie właśnie bardzo smakowała. Erik powiedział, że moja reakcja jest nietypowa.

Neferet uniosła w górę swoje idealnie zarysowane brwi.

– Faktycznie. Czy oprócz tego czułaś się podekscytowaną kręciło ci się w głowie?

– Tak, i jedno, i drugie. Neferet spojrzała na mój Znak.

– Jesteś wyjątkowa, Zoey Redbird. Wiesz, myślę, że dobrze by było przesunąć cię z obecnego kursu socjologii na socjologię 415.

– Wolałabym nie – - zaprotestowałam natychmiast.

– Już i tak czuję się odmieńcem, kiedy każdy gapi się na mój Znak i obserwuje, czy nie robię czegoś dziwnego. Jeśli przeniesiesz mnie do grupy, która jest tu już od trzech lat, naprawdę uznają mnie za dziwoląga.

Neferet namyślała się, skrobiąc Nalę po łepku.

– Rozumiem, o co ci chodzi, Zoey. Wprawdzie nastolatką przestałam być jakieś sto lat temu, ale wampiry mają bardzo dobrą pamięć, również do szczegółów, więc przypominam sobie, jak sama przechodziłam Przemianę. – - Westchnęła. – Może pójdźmy obie na kompromis. Pozwolę ci zostać na obecnym kursie socjologii dla trzeciego formatowania ale chciałabym też dać ci podręcznik z wypisami, które omawiamy w starszych klasach, a ty będziesz czytała jeden rozdział tygodniowo i obiecasz mi, że przyjdziesz do mnie ze wszystkimi pytaniami, jakie ci się nasuną.

– Zgoda – odpowiedziałam.

– Wiesz, Zoey, kiedy przejdziesz Przemianę, staniesz się zupełnie inna. Wampiry nie są ludźmi, chociaż mają wiele cech ludzkich i humanitarnych. Na razie może ci się to wydać trudne do pojęcia, ale pragnienie krwi jest równie normalne dla wampirów jak pragnienie napojów gazowanych teraz dla ciebie.

– Czy nic przed tobą się nie ukryje?

– Nyks hojnie mnie obdarzyła. Oprócz duchowego powinowactwa z kotami i zdolności uzdrowicielskich mam tak że dużą intuicję.

– Potrafisz czytać w moich myślach? – zapytałam za niepokojona.

– Nie, ale potrafię składać fragmenty w całość. Na przy kład domyślam się, że chcesz mi jeszcze coś opowiedzieć w związku z ostatnią nocą.

Wciągnęłam do płuc duży haust powietrza.

– Byłam speszona własną reakcją na krew, więc wybiegłam z sali rekreacyjnej. Wtedy zresztą znalazłam Nalę. Sie działa na drzewie bardzo blisko muru szkolnego. Myślałam, że nie może stamtąd zejść, więc wdrapałam się na mur, żeby ją ściągnąć, i kiedy do niej przemawiałam, zobaczyłam moją koleżankę z kolegą ze szkoły.

– I co dalej? – zapytała Neferet, a jej ręka głaszczą ca dotychczas Nalę znieruchomiała. Teraz całą swoją uwagę skupiła na mnie.

– Byli na haju i lekko podpici. – Ojej, nie chciałam tak od razu wszystkiego wyklepać.

– Chcieli cię skrzywdzić?

– Nie, nic z tych rzeczy. To była moja najlepsza przyjaciółka i mój prawie były chłopak.

Neferet znów uniosła brwi.

– To znaczy, przestałam się z nim spotykać, ale nadal coś do siebie czujemy.

Kiwnęła głową na znak, że rozumie.

– Mów dalej.

– Miałyśmy z Kaylą coś w rodzaju sprzeczki. Ja jestem dla niej teraz kimś innym i prawdę mówiąc, ona dla mnie też. I żadnej z nas nie podoba się nowy ogląd tej drugiej. -Kiedy to powiedziałam, uznałam, że trafiłam w sedno. Bo Kayla się nie zmieniła to ja zaczęłam ją inaczej postrzegać. Chodziło o drobiazgi, na które przedtem specjalnie nie zwracałam uwagi, jak to jej paplanie o niczym, złośliwości, które nagle stały się dla mnie trudne do zniesienia. – W każdym razie ona odeszła a ja zostałam sama z Heathem… – Prze rwałam, zastanawiając się, jak opowiedzieć resztę.

Neferet zmrużyła oczy.

– I poczułaś żądzę jego krwi – podpowiedziała mi.

– Tak – wyszeptałam.